جواهرات استقلال به انتخاب یک پرسپولیسی
جواهرات استقلال به انتخاب یک پرسپولیسی
روزنامه هفت صبح، آرش خوشخو | تیم برگزیده استقلال در سالهای پس از انقلاب. یک انتخاب کاملا شخصی .
خب من هیچوقت پنهان نکردهام که طرفدار پرسپولیس هستم اما تمام فعالیتهای حریف آبیپوش را نیز با دقت نظاره کردهام. به جبران نمایش گاه و بیگاه تعلقات رنگیام اینجا میخواهم تیم منتخب استقلال در سالهای پس از انقلاب را منتشر کنم و خب بازیکنهای خارجی را حذف کردهام(پس خبری از جانواریو نیست) و بازیکنانی که فقط یک یا دو فصل در استقلال بازی کردهاند هم از این ماجرا خارج خواهند بود(پس دنبال نکونام و آندو نگردید).
***دروازهبان: مهدی رحمتی***
مطمئنا دروازهبان تمام دوران استقلال ناصر حجازی است اما درخشش او مربوط به قبل از انقلاب است و در سالهای پس از انقلاب او چندان درخشش خاصی از خود بروز نداد، عابدزاده هم فقط دو فصل در استقلال ظاهر شد، پس در گذر از این دو رقیب بزرگ عنوان دروازهبان تیم منتخب را به مهدی رحمتی میدهم. هرچند انتقادات فراوانی را به او وارد میدانم. او در مجموع ۱۰فصل در استقلال توپ زده است.نقطه ضعفش قد نه چندان بلندش و ضعف در توپهای هوایی است و همچنین اخلاقیات خاصش اما در گرفتن شوت و ضربات نزدیک فوقالعاده قابل اطمینان بوده است.
***دفاع چپ: اصغر حاجیلو***
سمت چپ استقلال هیچ وقت نقطه قوت این تیم نبوده است. برای اینکه مشکل را لمس کنید بدانید که اینجا هم رقبای حاجیلو برای این پست صادق ورمزیار و محمد نوازی هستند! و در نهایت من حاجیلو را ترجیح میدهم. حاجیلو هم ۱۰ فصل بازیکن تاج و استقلال بود. بازیکنی دونده و جنگنده و شوتزن. در جام ملتهای سال ۸۴ بک چپ تیم ملی بود (رقبایش دینورزاده و شاهزیدی بودند) اما در بازیهای آسیایی ۱۹۸۶، دهداری مسگر ساروی را به او ترجیح داد.
***دفاع وسط***
*مهدی پاشازاده. شخصا او را کاملترین مدافع تاریخ فوتبال ایران میدانم. پرتلاش، سرزن، جنگنده و با مهارتی تسبی در حرکات پا به توپ. او تحت هدایت ناصرحجازی به سرعت رشد کرد. در تیم ملی توسط ویرا به ترکیب اصلی رسید و در جام جهانی هم بازیکن فیکس بود. به لورکوزن رفت و آنجا مصدوم شد و ناگهان فوتبالش به سر رسید.
*امیرحسین صادقی. یک دفاع وسط استاندارد و خشن. در استایل دفاع وسطهای ایتالیایی و چیزی در ردیف ماتراتزی! کاملا در خدمت تیم و با خصوصیات فیزیکی قابل توجهش، بلافاصله توجه کیروش را جلب کرده و در جام جهانی ۲۰۱۴ از زوج موفق سید جلال و صادقی استفاده کرد.
* پژمان منتظری. میتوانست گزینه دیگری برای این پست باشد.
***دفاع راست: جواد زرینچه***
واقعا انتخاب از میان جواد زرینچه و خسرو حیدری کار سختی است و در نهایت راضی شدم که زرینچه را در این پست بگذارم! زرینچه از اواخر دهه ۶۰ به استقلال آمد و بیش از ۱۰فصل در این تیم توپ زد. دفاع راست تیم ملی هم شد و در جام جهانی ۹۸ این پست را از نعیم سعداوی پس گرفت تا پاس گل مشهور استیلی به آمریکا را صادر کند. فهیم، دقیق، دونده و جنگنده.
***خط هافبک***
*بهتاش فریبا. بهترین بازیکن پست هافبک دفاعی. یک هافبک کلاسیک که در ابتدا مهاجم بود و بازی در جام جهانی ۷۸ را نیز تجربه کرده است و چند دقیقهای مقابل پرو به میدان آمد. در راهآهن و شاهین مهاجم بازی کرد و در نهایت در استقلال و در خط هافبک افسانهای دهه ۶۰ این باشگاه هافبک دفاعی شد. در کنار شاهرخ ، مختاریفر و احدی. او یکی از بهترین شوتزنهای تاریخ فوتبال ایران است.استایل او کاملا برگرفته از سبک فوتبال ایرانی است که ریشه در جام تخت جمشید داشت.
*مجتبی جباری. میتوانست از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران باشد اما مصدومیت و اخلاق بد او را از این جایگاه دور ساخت. باهوش، تکنیکی و شوتزن. افسوس که به حق خودش نرسید. کاش کمی منعطفتر بود. او میتوانست هافبک بازیساز تیمی باشد که کی روش به جام جهانی ۲۰۱۴ برد اما خودش نخواست و این پست را دو دستی تقدیم مسعود شجاعی کرد. او هفت فصل در استقلال توپ زد و لقب زیدان آسیا را تصاحب کرد.
*شاهرخ بیانی. او باهوشترین بازیکن دهه ۶۰ ایران بود. از جوانان تاج در نیمه دهه ۵۰ خود را بالا کشید و در دهه ۶۰ محور بازی استقلال شد. هرچند یک فصل را نمک گیر علی پروین شد و به پرسپولیس رفت. او شم گلزنی فوقالعاده خوبی داشت و ضربات سر بسیار خوبی هم میزد. او ستاره به معنای مطلق آن نبود اما در تمام فنون فوتبال سرآمد بود. او در انتهای دوران بازیاش قهرمانی بازیهای آسیایی پکن را جشن گرفت.
*مجید نامجو مطلق. از جوانان بانک ملی آمد و در ۱۹سالگی به استقلال پیوست و با تکنیک شگفتانگیزش همه را مفتون خود ساخت. فوتبال را زیبا و تکنیکی بازی میکرد. نرم و هوشمندانه. مقام سوم جام ملتهای آسیا در سال ۱۹۸۸ و قهرمانی در بازیهای آسیایی پکن از افتخارات دوران ملی اوست. زوج نامجو و زرینچه در استقلال و تیم ملی عصای دست مربیان در سمت راست بودند.
*در خط هافبک میشد به نامهایی مثل امیر قلعه نویی، علی منصوریان، جعفر مختاریفر و رضا احدی هم اشاره کرد.
***خط حمله***
*عبدالعلی چنگیز. بیشک انتخاب اول من عبدالعلی چنگیز است؛نابغهای که قربانی شرایط و تحولات اجتماعی شد. از اصفهان و ذوب آهن در فوتبال ایران چهره شد اما انقلاب در درخشش او وقفه انداخت. او سپس به استقلال آمد و با حرکات ناب و غیرقابل تکرار تکنیکیاش همه را مفتون خود ساخت. مهار او کار بسیار دشواری بود. وی هشت فصل در استقلال توپ زد و از اولین بازیکنهایی بود که بازی در حاشیه خلیج فارس را تجربه کرد.
*صمد مرفاوی. او هم به لحاظ رفتار هیچگاه بازیکن مورد علاقه من نبوده اما خصوصیات ویژهای داشت که نمیشود از نامش به این سادگی گذر کرد. او در دورهای مهاجم اول دارایی تهران بود. این بلندبالای بداخلاق خوزستانی به نوعی همزاد کریم باوی محسوب میشد. اگر باوی در شاهین و پرسپولیس توپ میزد، مرفاوی دقیقا مسیر مقابل را انتخاب کرد و در دو تیم دارایی و استقلال بازی کرد. سرزن، باهوش، جنگنده و زهردار. مثل مار! در سالهای ۶۸ تا ۷۲ مهاجم اصلی تیم ملی بود.
***دیگر مهاجمان مهم استقلال***
رضا عنایتی، آرش برهانی، فرهاد مجیدی، محسن گروسی