هفت تیم دوستداشتنی فوتبال بعد از انقلاب
هفت تیم دوستداشتنی فوتبال بعد از انقلاب
*تیمهایی که برای ما خاطره ساختند
روزنامه هفت صبح، آرش خوشخو| پرسپولیس خرداد تا دی ماه ۱۳۹۷ از دوست داشتنیترین اتفاقات دنیای فوتبال ایران بود. تیمیکه با تعصب و سازماندهی مناسب بر کوه مشکلات غلبه کرد و به بزرگترین موفقیتهای باشگاهی دست یافت. مروری کردهام بر ۷ تیم دوست داشتنی از فوتبال پس از انقلاب ایران. البته به سلیقه خودم و اینکه هرچه هست یک گرایش خفیفی (!) به پرسپولیس دارم.
***هما سال های ۱۳۶۰ تا۱۳۶۳
اولین تیم مهم بعد از انقلاب هما بود. تیمی که اولین دوره قهرمانی باشگاههای تهران در سال ۱۳۶۰را فتح کرد. تیمی که روی کاکل حمید علیدوستی و هادی نراقی میگشت و در ادامه در طول دهه ۶۰ هم از تیمهای مهم فوتبال تهران بود. دیگر چهرههای مهم این تیم که بر شالوده تیم گارد و افکار پرویز دهداری بنا شده بود و فضایی به شدت خانوادگی و رفاقتی داشت این افراد بودند:جلال بشرزاد ، احمد سجادی ، سهام میرفخرایی ، فرهاد کامل ، احمد برغمدی ،جمشید پذیرا ، هدایت شعار غفاری ، مجتبی خیراندیش ، احمد سنجری ، سهراب امینی خواه و….. بازیکنانی که تحت هدایت محمد توانایی می درخشیدند. تیمی با کلاس ،خوش قدوقامت و منظم. حاشیه های سیاسی چند بازیکن این تیم در کمرنگ شدن درخشش این تیم بی تاثیر نبود.
***شاهین سال های ۱۳۶۴ تا ۱۳۶۶
شاهین سالهای ۶۴ تا ۶۶ تیم محبوبم بود. با چه لذتی بازیهایش را دنبال میکردم. تیمیکه توسط نصرالله عبداللهی کوچ میشد. همان سرپرست بیرمق این سالهای استقلال. او در میانه دهه ۵۰ همراه با بسیاری از فوتبالیستهای مطرح قرمز و آبی به شهباز پیوست. در کنار غلامحسین مظلومی و ناصرحجازی و رضا عادلخانی و حسین کلانی و البته ابراهیم قاسمپور آبادانی. عبداللهی به عنوان سرمربی شاهین دهه ۶۰ ، تیم هجومی و موزونی را تدارک دید که بهخصوص سه شاخه هجومیاش شگفت انگیز بود. جایی که باوی و یکه و محمود پازوکی در کنار هم بازی میکردند و در پشت سرشان هم قلعهنویی و ضیایی. در خط دفاع هم چهرههایی مثل برقی، معمار، شکورزاده و مجتبی محرمی جوان چهره شده بودند. حتی فرشاد پیوس هم از این تیم چهره شد. دروازهبانشان حجت شاه نباتی بود و دروازهبانی به نام محمودی هم در تیم بود.
***استقلال سال ۱۳۶۸
باور میکنید دورهای تماشاگر بازیهای استقلال هم بودهام؟ استقلال سال ۶۴ قهرمان تهران شد و بعدش سه فصل پشت سرهم دستش از جام کوتاه ماند. سال ۶۵ زیر سلطه پرسپولیس و شاهین قرار گرفت و سوم شد. این عنوان در سالهای ۶۶ و ۶۷ هم تکرار شد. این بار پشت سر پرسپولیس و دارایی که آن دوران به قدرت بزرگی تبدیل شده بود، قرار گرفتند. سال ۶۷ پورحیدری بعد از سه فصل ناکامی پیاپی از تیم جداشد. ابتدا کامبیز جمالی سرمربی تیم شد اما عاقبت با اعمال نفوذ جعفر مختاریفر، سکان استقلال به محمد صلاحی مربی موفق جوانان استقلال رسید و خب بازیهایی که استقلال با صلاحی انجام میداد از بهترین تصاویری است که ازآبیها در ذهن من باقی مانده است. استقلال با صلاحی حاکم بلا منازع لیگ تهران بود،اما حیف که از وسط راه این استقلال شسته و رفته و مدرن را از او گرفتند .
***آرارات سال های ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۳
زیباترین و تاکتیکیترین فوتبالی که در تیمهای باشگاهی ایرانی دیدهام نه به پرسپولیس مربوط است ونه استقلال. نه به دستپخت برانکو ربط دارد و نه استانکو، نه حاصل ایدههای قلعهنویی بوده و نه فیروز کریمی. زیباترین فوتبالی که دیدهام مربوط به یک تیم خوشنام باشگاههای تهران بود که زمانی کابوس همه غولهای پایتخت محسوب میشد. از آرارات حرف میزنم که در اواخر دهه ۶۰ نمایشی حیرت انگیز و تماشاگر پسند از فوتبال تهاجمیرا در باشگاههای تهران عرضه میکرد. با ستارههایی مثل ویگن زینلی، روبیک ابراهیمی، روبرت کواییان، وازگن صفریان و…. سالهایی که سرمربی این تیم حسن حبیبی بود.
*** پرسپولیس سالهای ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۶
چیزی که ازآن به اسم پرسپولیس استانکو یاد میشود. با پایان دوره یک نسل پراستعداد از فوتبالیستهای ایرانی که بسیاریشان در تیمهای جوانان قبل از انقلاب چهره شده بودند، فوتبال ایران دوران افول خود را طی میکرد. محمدخانی،درخشان،چنگیز، قایقران، پنجعلی،قاسمپور، برادران بیانی،نامجومطلق، مختاری فر، بهتاش فریبا،علیدوستی و…. همه و همه راه بازنشستگی و انزوا را در پیش گرفته بودند و فوتبال ایران حرفها و ایدهها و نامهای جدید میخواست و استانکو همین زمان وارد میدان شد. پرسپولیس او از آن سبک ایرانی و دوست داشتنی پرسپولیس پروین کاملا دور بود. طرفداران احساس میکردند که در سبک بازی تیم محبوبشان واقعا اتفاقی افتاده است. تاکتیک قابل لمس بود. استانکو در میانه راه دایی و بعد باقری را از دست داد و با تکیه بر جوانهایی مثل مهدویکیا و بزیک و میناوند و شاهرودی و منافی و گل محمدی تیمی جوان و قدرتمند درست کرد که دو فصل پشت سرهم قهرمان ایران شد و دوبارهم تا لبه فتح آسیا پیش رفت.
***پرسپولیس سالهای ۱۳۸۵و ۱۳۸۶
این عجیبترین انتخاب در مجموع این مطلب است. پرسپولیس سال ۸۴ را با مربیگری علی پروین آغاز کرد اما در انتهای هفته بیستودوم با ۷ پیروزی و ۷ باخت و ۸ تساوی در نیمه پایین جدول دست و پا میزد. پرسپولیس به سراغ آری هان رفت. مربی هلندی با بازیکنانی مثل کاظمیان و معدنچی و مامانی و حاجیزاده و علیزاده و سیدعباسی و انتظاری و انصاریان و شیث و پژمان نوری و کاویانپور تیم متفاوتی ساخت. بهخصوص در جام حذفی تا فینال پیش رفت. گلهای زیبایی توسط کاظمیان و معدنچی با شوتهای از راه دور به ثمر میرسیدند. در نهایت آری هان به خاطر مرخصیهای مدام از پرسپولیس رفت و مصطفی دنیزلی سکاندار پرسپولیس شد. او هم طرفدار بازی هجومی بود. یک تیم پربازیکن و کم ستاره به او رسیده بود. او رابرت ساها و الونگ الونگ را به عنوان دو بازیکن خارجی مناسب در تیم خود داشت. ساها دفاع چپ بود و الونگ در خط میانی. تنها مدافعان وسط قابل تکیه پرسپولیس حاجیزاده و شیث بودند و دنیزلی مجبور بود پژمان نوری را در دفاع وسط بازی دهد. در فاز هجومی امثال نیکبخت واحدی و اولادی و معدنچی و مرحوم هادی نوروزی کل سرمایه تهاجمیتیم بودند و در خطهافبک هم کریم باقری باید بازی با مامانی و آشوبی و سید عباسی را تمرین میکرد و البته محمد پروین. این تیم ناموزون با استایل تمام هجومیاش در نهایت به جایگاهی بهتر از مکان سوم نرسید.
***پرسپولیس نیم فصل اول ۹۷
پرسپولیس در ابتدای فصل ۹۷ یک تیم مظلوم بود. به خاطر اشتباه و زیاده خواهی طارمی از نقل و انتقالات محروم شده بود وچندین ستاره اش هم ترکش کرده بودند. وحیدامیری ،مسلمان ،طارمی ، احمدزاده ،محرمی از بازیکن هایی بودن که پرسپولیس برانکو راتنها گذاشته بودند . تیمی که ۱۴ بازیکن واقعی داشت و باید یک نیم فصل با رقبای تا بن دندان تجهیز شده می جنگید .و مراحل یک چهارم و نیمه نهایی آسیارا هم تجربه می کرد. ودر انتها معجزه رخ داد. پرسپولیس در پایان نیم فصل با صدر جدول فقط یک امتیاز فاصله داشت و به فینال باشگاه های آسیا هم راه یافته بود. معجزه پرسپولیس و برانکو.
*** تیم ملی ۱۹۹۰ -۱۹۹۸
این واقعیتی است که به عنوان یک طرفدار قدیمی پرسپولیس دوستدار تیم ملی بودم. دوستدار تیم ملی کیروش. کسی که به کلمه تیم ملی مفهوم و معنا بخشید. آن تیم ملیهای از هم گسیخته دوران قلعه نویی و قطبی و دایی را به دست گرفت و با سختگیری و برداشت خاصش از تاکتیک و استراتژی، واقعا تیم ملی به وجود آورد. از او بدگویی فراوان میشود. از یقه بازش، از لحن توهین آمیزش نسبت به منتقدان، از اینکه نباید به مربی کره جنوبی مشت نشان میداد اما همه این چیزها در مقابل اعتبار و هویتی که به فوتبال ایران بخشید قابل چشمپوشی هستند. با او دوتا جام جهانی شگفت انگیز و پرهیجان را پشت سر گذاشتیم و بازیهای تیم ملی ایران مقابل آرژانتین و اسپانیا و پرتغال محال است از حافظه هیچ فوتبالدوستی خط بخورد. تا سالها. دلمان برای تیم ملی کیروش تنگ خواهد شد.