طبیعتگردی روی دوش پدر و مادر
طبیعتگردی روی دوش پدر و مادر
روزنامه هفت صبح ، هانیه درویش| گفتوگو با زوجی که ماجراجویی و طبیعتگردیهایشان را حتی در دوران بارداری و حالا با حضور دو کودک خردسال ترک نکردهاند
***
حضور در طبیعت و آرامشش، دیدن مناظر زیبا و بکر، استنشاق هوای پاک و دور بودن از استرسها و مشغلههای شهری همه آن چیزی است که باعث میشود هر روزی که طبیعتگردی را شروع کردید به سختی بتوانید آن را کنار بگذارید. اما همیشه بهانههای زیادی برای نرفتن وجود دارد. به میان آمدن سر و کله یک کودک در بسیاری از مواقع افراد را از تفریحات گذشته و طبیعتگردی دور میکند. در این گزارش با هلیا مقصودی و امیر قاضی نوری گفتوگو کردهایم؛ زوجی که هر دو شاغلند و با بغل کردن پارسا و رایان یعنی پسرهایشان میروند تا چهارتایی طبیعت را در آغوش گیرند و حداقل ماهی سه وعده را به این کار اختصاص میدهند.
***
هلیا مقصودی ۳۳ ساله است. او طبیعتگردی را از زمانی به یاد دارد که چهار- پنج سالش بود و هر هفته جمعهها به همراه خانواده به کوه و طبیعت میرفت و مسیر برگشت را یعنی جایی که دیگر خسته بود روی شانههای پدرش مینشست و از آن بالا همه جا را با لذت تمام میدید. امیر قاضی نوری ۳۹ ساله است و چون از کودکی در ژاپن زندگی کرده تجربههای متنوعی از بودن در طبیعت دارد به خصوص درمهدکودکهای ژاپن که بازی کردن بچهها با خاک و بودن در طبیعت بسیار حائز اهمیت و مرسوم است. هلیا و امیر با دو فرهنگ و شخصیت متفاوت در سال ۸۹ با هم آشنا شدند و دو سال بعد با هم ازدواج کردند. هلیا میگوید:«مدت دو سال زمان خیلی خوبی بود برای شناخت همدیگر، یک مسئلهای که از نظر من جالب است این است که ما کتابهای روانشناسان خارجی را میخوانیم و با خودمان میگوییم چه جالب دقیقا مثل من، در حالی که آن کتاب را یک روانشناس خارجی نوشته با تجربیات متفاوت وفرهنگ متفاوت.از نظر من هم آنچه خیلی در ازدواج مهم است ساختار فکری و روانی انسانهاست البته که فرهنگ هم نقش بسیار پر رنگی دارد و زمان آشنایی فرصت خوبی است برای حل و فصل تفاوتهای اصلی و رسیدن به
تفاهم.»
***
آخرهفتهها طبیعت گردیم
هلیا فوق لیسانس طراحی سازههای دریایی از دانشگاه خواجه نصیر دارد و امیر فوقلیسانس اموربینالملل از دانشگاه ریتسومیکان ژاپن. آنها هر دو شاغلند اما از کوچکترین تعطیلی و فرصتشان برای رفتن به طبیعت استفاده میکنند. هلیا میگوید:«بعد از ازدواجمان گاهی ماهی سه بار سفرطبیعتگردی میرفتیم، چهارشنبه بعدازظهر حرکت میکردیم و جمعه نیمههای شب به تهران میرسیدیم، وسایل سفر را همان نیمه شب جا به جا میکردیم و صبح شنبه به سر کار میرفتیم، در اصل هر سفری که پیش می آمد اگر در توانمان بود و به برنامه زندگیمان میخورد حتما میرفتیم. تجربه بودن در طبیعت و آشنایی با افراد جدید به معنای آشنا شدن با یک دنیای جدید است و این برای ما بسیار لذتبخش است.
***
راه را گم کرده بودیم
برای اکثر طبیعتگردها معمولا یک سفر منحصربهفرد وجود دارد. این زوج درباره این سفر هیجان انگیزشان میگویند:« سال ۹۴ بود وقتی که از روستای نوکیان در استان زنجان به مقصد ماسوله در استان گیلان حرکت کردیم، حدود دو تا سه روز در راه بودیم، از آنجایی که شب را در طبیعت بودیم چادر، غذا، لباس گرم و خنک همراه داشتیم که این ها مجموع بارما را بسیار سنگین میکرد، در جایی که شب اول خوابیدیم نیمههای شب از صدای پارس سگها درست در کنار چادرمان خواب از چشمانمان پرید . صبح روز بعد به راهمان ادامه دادیم اما تور لیدر اشراف کافی به مسیر نداشت، بنابراین راه را گم کردیم و دچار کمبود آب شدیم، کاملا شبیه فیلمها بود چون از وسط یک جنگل انبوه رد میشدیم تیغها به دست وصورتمان فرو میرفت و مدام با خودمان تکرار میکردیم که هم اکنون ما وسط یک جنگلیم. تجربه خطرناکی بود واقعا. اما دقیقا نمیدانم چطور ولی تور لیدر مسیر را پیدا کرد و ما وقتی به اولین آب رسیدیم، سر از پا نمیشناختیم و بدون درنگ به زیر آبشار رفتیم، این سفر سراسر اتفاقات عجیب زیبا و به یادماندنی بود، وقتی به روستای ماسوله رسیدیم، واقعا رمقی نداشتیم، همانجا یک پیرمرد محلی
ما را به خانهاش دعوت کرد و چه حظی بردیم از چندساعتی که مهمان ایشان بودیم.
***
هیچوقت بچهدار شدن را مانع ندیدیم
هلیا می گوید:«ما به رغم علاقه بسیار زیادی که به طبیعتگردی داریم اما هیچ وقت فکر نکردیم که اگر بچهدار شدن مانع طبیعتگردی ما شود پس ما نباید بچهدار شویم در واقع وجود بچهها برایمان بسیار مهمتر و ارزشمندتر بود و من همیشه تصورم این بود که وقتی بچهها حدود چهار-پنج ساله شوند میتوانیم دوباره طبیعتگردی را شروع کنیم اما خوشبختانه خیلی زودتر این اتفاق افتاد. از اولین سوالاتی که بعد از بارداری از پزشکم پرسیدم در مورد ورزش کردن بود، این که در دوران بارداری میتوانم ورزش کنم یا نه و چه ورزشهایی میتوانم انجام دهم، به توصیه ایشان یک قانون کلی وجود دارد و آن هم این است که به جز ورزشهایی که به شکم ضربه وارد میکند، هر ورزش دیگری را که مادر قبل از دوران بارداری انجام میداده حالا میتواند در دوران بارداری ادامه دهد و خوب همین حرف برای من کافی بود که به طبیعتگردی در دوران بارداری هم ادامه دهم مخصوصا با هوای آلوده تهران من این کار را برای خودم و بچه ضروری میدانستم که حداقل هفتهای یک روز هوای سالم استنشاق کنیم.»
***
از ۴ ماهگی بچه دوباره شروع کردیم
هلیا در دوران بارداری طبیعتگردی را تا حدود پنج- شش ماهگی ادامه داد اما بعد از آن به دلیل سنگین شدن برایش امکانپذیر نبود. او میگوید:«بعد از به دنیا آمدن بچهها تعداد سفرهای طبیعتگردی ما خیلی خیلی کم شد ولی ما تقریبا از زمانی که هر کدام از بچه ها به سن نشستن رسیدند یعنی حدود چهار-پنج ماهگی دوباره برنامههای هفتگی طبیعتگردی خودمان راشروع کردیم، به این ترتیب که معمولا صبح زود به روستاهای اطراف تهران میرویم با یک مقصد مشخص در طبیعت قدم میزنیم و تا بعدازظهر برمیگردیم. برای به طبیعت بردن بچهها از کولههای حمل کودک استفاده میکنیم که دربسیاری از کشورها مخصوصا خود ژاپن مرسوم است.» این زوج در آخر میگویند:«همیشه در تصوراتمان این است که دور دنیا را با بچههایمان رفتهایم، هرچند هنوز ایران را کامل ندیدیم اما امیدوارم روزی این آرزو محقق شود.»