روایت اختصاصی هفتصبح از گروگانگیری دو نوجوان ایرانی در ترکیه
روایت اختصاصی هفتصبح از گروگانگیری دو نوجوان ایرانی در ترکیه
در یکی از روزهای میانی آذر ماه امسال، مردی به اداره پلیس مراجعه کرد و گفت پسر ۱۲ سالهام به طرز مرموزی ناپدید شده است. پس ازآن، پدر نوجوان ۱۵ سالهای نیز همین شکایت را عینا در همان منطقه مطرح کرد و خیلی زود مشخص شد دو ربوده شده دوست هستند. این دو پسر نوجوان را که مرد افغانستانی اغفال کرده و ربوده بود، سرانجام پس از دو ماه در ترکیه آزاد شدند. در این میان، تلاش کارآگاهان در زمینه پیگیری پرونده و آزادی گروگانها ستودنی است اما براساس گفتههای هر دو پسر نوجوان آنها با ترفند و کمکگیری از افغانهای ساکن ترکیه موفق به رهایی شدهاند و متهمان این پرونده همچنان متواریاند. هفت صبح با این دو نوجوان که گروگان گرفته شده بودند و پدر یکی از آنها گفتوگو کرده که در ادامه میخوانید.
چه شد به فکر رفتن افتادید؟
مرد افغان به ما گفته بود در ترکیه کار است و ما را برای کار کردن و تفریح کردن با خودش برد. او به ما انواع وعدهها را داده بود و دروغ زیاد میگفت. مدت شش سال در محله ما نزد یک نفر کار میکرد و آن فردی که پیشش کار میکرد به او خیلی مطمئن بود. ما هم به او مطمئن شدیم. دو پسر افغان که اتفاقا آنها نیز در مدرسه ما درس میخوانند این مرد را معرفی کرده بودند و اشتباه ما اعتماد بیجا بود.
فردی که شما را ربوده بود به کجا برد؟
به همه جای ترکیه. در آنجا جای ثابتی نداشتیم. او خودش کارگر ساختمانی است و وقتی به آنجا رسیدیم مشخص شد ما را به فردی در استانبول به ۸۰۰ هزار لیر فروخته است.)گرچه این اتفاق رخ نداد و این دو نوجوان به دست قاچاقچیان اعضای بدن نیفتادند.) باور کنید قبل از اینکه به مرز برسیم رفتارش با ما خیلی خوب بود اما همینکه از مرز ارومیه خارج شدیم دیدیم ۱۰ مرد مسلح به سراغمان آمدهاند. آنها باند مخوفی هستند و میدانستند در لحظه قرار است جلو رویشان چه خبر باشد. با خیلیها هماهنگ بودند و اگر بو میبردند جایی قرار است پلیس باشد، مسیر را عوض میکردند و بعد از اینکه از مرز رد شدیم دو دمپایی به ما داد و گفت راهپیمایی کنید.
سردتان نبود؟
مجبور بودیم. ابتدا سه مرد بودند که احمد خودش بود و فرد دیگری که بلد راه بود و یک نفر دیگر هم ترکیهای بود. ما را نزدیک به چهار ساعت پیاده با دمپایی راه بردند. همه جا برف بود و هیچ چارهای نداشتیم. گشتیم و گشتیم تا اینکه مسیر عوض شد. معلوم نشد بر چه اساسی یک دفعه از بردن ما به استانبول صرف نظر کرد و به آنکارا بازگشتیم.
در این مدت دائم جایتان را تغییر میداد؟
بله. گاهی هر روز و گاهی هر چند روز یک بار. به ما به عنوان غذا، دو روز یک بار اندازه کف دست نان میداد و حتی یک بار به ما چهار روز غذا نداد. مانده بودیم چه کنیم و با یک فرد دیگر هم که پسرعمهاش بود در آنجا در ارتباط بود اما خودش ابدا به پدر و مادرمان زنگ نمیزد و به همان پسر عمهاش میگفت زنگ بزند.
چرا مدام جایتان را عوض میکرد؟
یک بار بود که خیلی جایمان را تغییر داد و آن هم وقتی بود که اینترپل متوجه ماجرا شد. آنها در ابتدای کار فکر میکردند افغانستان مخفیگاه آدمربا است و درخیلی کشورها عکسمان پخش شده بود. موقعی که آدمرباها زنگ زدند و پدرم توانست کاری کند که اداره آگاهی آنتن آنها را بزند. بعد از آن دیگر هر بار که میشد ما را جابهجا میکردند. دائم از این ور به آن ور میبردنمان. خانهمان را عوض میکردند. مخفیگاه را تغییر میدادند تا اینکه بالاخره بار آخری توانستیم نقشه فرارمان را اجرایی کنیم.
چه کردید؟
وقتی داشتند ما را به جای دیگری میبردند در شهر آنکارا بودیم و همینکه به ما گفت سوار ماشین شوید ما هم شروع به داد زدن کردیم و به این صورت افغانهایی که آنجا بودند دورمان جمع شدند. آنها تا به آن لحظه از دلیل حضور ما در آن خانه خبر نداشتند تا اینکه متوجه شدند احمد ما را از ایران دزدیده و به ترکیه آورده است. همان لحظه بود که او را به اتاقی بردند و کتکش زدند و بعد از آن او را حبس کردند.
فرار کرد؟
بله. از طبقه چهارم ساختمان وقتی که کسی حواسش نبود پریده بود پایین و الفرار.
یکی از پدرها نیز درباره ربوده شدن کودک و تلاشهایش گفت: ما خیلی تلاش کردیم. از همان روز اول. این دو ماه اندازه دو سال به ما گذشت. هر بار یک مرد افغان مشخص زنگ میزد و میگفت یا پول را بدهید یا رنگ بچهها را نخواهید دید اما از آنجایی که ماموران آگاهی تاکید کرده بودند تماس صوتی باشد به نحوی موفق شدم یک بار با او تماس صوتی برقرار کنم. وقتی به اداره آگاهی رفتم همه به همراه پسر افغان دیگری که او هم طعمه این مرد کثیف شده بود در آنجا نشستیم و او زنگ زد. با او صحبت کردیم و بالاخره رد او زده شد اما پسر افغان صدا را نشناخت و گفت انگار که آشنا است. بعد از آن تغییر مکان آدمربا بیشتر شد و تا آخرین لحظه باز هم در تلاش بودیم که بچهها را آزاد کنیم. به ما گفت ۵۰ هزار دلار بدهید بچهها را برایتان در سیستان و بلوچستان آزاد میکنیم. هر بار که متهم زنگ میزد با یک خط دیگری بود و آنطور که ما فهمیدیم او از تلفن ماهوارهای برای برقراری تماس استفاده میکرد.