ترکم نکن / اختصاصی هفت صبح
ترکم نکن / اختصاصی هفت صبح
دکتر زیبا مجلل / اتاق سهیلا به دلم نشست. حیاطی دلباز داشت که به جاده میرسید و چند همسایه که من در آن چند روز ندیدمشان. روزهای اقامتم در استراسبورگ به معنای واقعی خوش گذشت. حس سهیلا البته این بود که چیزی برای دلخوشی نمیبیند و تمام اینها صرفا از لطف من است. منتها به هیچ زبانی نمیتوانستم بگویم که لطفی در کار نیست و من واقعا در حال لذت بردنم. دخترخالهام است و آنقدر با هم نبودهایم که احساسات مرا از کیفیت نشستنها یا پلک زدنها بفهمد. همه چیز در این فرایند برای من آرام طی میشود؛ مثل بیماری قبل از عمل که روی تخت خوابیده است و کم کم مایع بیهوشی زیر پوستش میدود. تصاویر در این موقعیت حل میشوند و آدم به خوابی فرو میرود بیصدا، بیصوت، بیتصویر. من هم نشسته بودم روی مبل و به اشیاء خانه طوری نگاه میکردم انگار حرکت طبیعیشان کند شده. باران هم که بارید، بلند شدم رفتم کنار پنجره اتاق و همینجا بود که اولین بار این جمله را شنیدم: «Ne me quitte pas» آن زمان فرانسه بلد نبودم. سهیلا را صدا زدم که گفت آهنگی معروف است به این معنا که «ترکم نکن». خب طبیعتا از هر اتاقی میتواند صدای ترانهای قدیمی به گوش برسد؛ بهخصوص که اتاقی کوچک باشد دربسته رو به آدمی تنها. گفتم: «قشنگه» سهیلا همانطور که مشغول پختن قورمهسبزی برایم بود گفت:«زیبای وحشتناک» (قول داده بود برایم غذای ایرانی بپزد.) پوزخند زدم: «با من بودی یا با آهنگ؟» گفت: «هر دو!» ادامه ندادم. این دو روز همخانگی با سهیلا بهم یاد داده بود دختری است که گاهی جملاتی روانه میکند دوپهلو که دوست دارد تأثیر آن را روی مخاطب بچشد. ایستادم به دنبال کردن ترانه مردی که پشت هم میخواند «ترکم مکن». تا پایان ترانه گوش دادم. صدای خواننده با باران اندک آمیخته بود و انگار چیزهایی را میشست میبرد. یا دست کم احساساتی را در دل شنونده تَر میکرد. ولی ترانه پایانی نداشت. در واقع بعد از چند بار گوش دادن حس کردم کسی که ضبط یا پلیر را روشن کرده قصد شنیدن آهنگ دیگری ندارد. سهیلا گفت: «میخوای برم بگم کمش کنه؟» گفتم: «کی هست؟» گفت دانشجوی رشته نقاشی یا گرافیک یا همچین چیزی. از این بیشتر نمیدانست. گفت دو ماه است اتاق پایین را اجاره کرده و سر و صدایی هم ندارد. غیر از ترانههایی که گاه و بیگاه لابد برای معشوقهای فرضی میگذارد. از کنار پنجره آمدم سمت اتاق و نشستم روی مبل تا دوباره از دور باران و غروب و صدای ترانه را دنبال کنم. همین کار را هم کردم ولی ترانه بعدی در کار نبود. یک ساعت بعدی و ساعتهای بعدی هم دائم همین خواننده ادامه داد که «Ne me quitte pas». آنقدر که دیگر سهیلا تصمیم گرفت برود پایین و تذکر بدهد. گفت: «میرم بهش میگم طرف که برنمیگرده. حداقل این آهنگ رو عوض کن. از صبح تا حالا رو مخمونه» ولی چند دقیقه بعد دست خالی آمد بالا. گفت کسی خانه نبوده و یا بوده و در را باز نکرده. بعد از غذا هم هر دو به این نتیجه رسیدیم که با پلیس تماس بگیریم. من البته شال و کلاه کرده بودم برای رفتن. وقتی با سهیلا خداحافظی کردم، از کنار در خانه پسر دانشجو گذشتم. چیز مشکوکی به چشمم نیامد. فقط همان صدا بود با همان موتیف نرفتن، ترک نکردن، ماندن و تنها نگذاشتن. فردای آن روز سهیلا تماس گرفت و گفت: «فهمیدی چی شد؟» گفتم: «چی؟» گفت: «پسره نیست. تماس گرفتم پلیس اومد در خونه رو باز کرد ولی کسی نبود» گفتم: «خب بالاخره پیداش میشه» و با شک و تردید گفتم. چون میدانستم کسی که برای تنهایی یک اتاق آهنگی گذاشته و رفته، آدمِ برگشتن نیست. در ماههای بعدی هم سهیلا خبر داد هیچ رد و نشانی از آن دانشجو دستشان نیامده. بعد با پوزخند گفت: «ولی اون آهنگ رو برای کی گذاشته بود؟ روحش؟» با خودم فکر کردم چقدر درست گفت.