چراغهای سالن را روشن کردهاند / اختصاصی هفت صبح
چراغهای سالن را روشن کردهاند / اختصاصی هفت صبح
دکتر زیبا مجلل / «ضد استرس»، «علیه نگرانی»، «افسردگی ممنوع»، «اندوه را قورت بده»! اینها بخشی از عناوین کتابهایی است که احتمالا نظر اکثر مخاطبان را به خود جلب میکند. جریانی که مربوط به ایران هم نیست و در کشورهای پیشرفته هم دیدهام. سال گذشته کتابهایی در خارج از کشور منتشر شد با عنوان «۱۰۰۱ کاری که پیش از مرگ باید کرد». عنوان جذابی داشت اما واقعا چه کسی میتواند برای تمام انسانهای روی زمین نسخه بپیچد؟ چطور میشود برای همه فهرستی اولویتبندیشده تعیین کرد از هزار و یک کار قبل از مرگ؟ هر انسان، راهی است که به تعداد هر انسان، میتوان برای آن نقشهای متصور بود. چطور میشود از دامنههای آلپ همانطور گذر کرد که از کویر لوت؟ اینها دقیقا زمانی به یادم میآید که قدم گذاشتهام در «شهر آفتاب» و از نزدیک وضعیت ایران در حوزه کتابهای روانشناسی را مرور میکنم. البته تمام کتابها بیشک به این شکل و شیوه کار نکردهاند. کتابهای فوقالعادهای هم دیدهام اما بازار کتاب ایران در حوزه روانشناسی در چنبره این نوع کتابهاست. به همین جهت نکاتی به نظرم رسید که شاید حداقل برای بعضی از دوستان راهگشا باشد. بنابراین:
۱٫ به اسامی کتابها اطمینان نکنید. یک اسم صرفا ممکن است جذاب باشد اما پشت پرده هیچ حرفی نداشته باشد. مثل سرابی که به نظر آبشاری زیبا میرسد اما آن جلو هیچ چیز نیست. پوچ و تهی.
۲٫ هر روانشناسی که ادعا دارد به تمام رازهای بشری دست یافته، همزمان با کتابی که به دست شما میدهد، دستی در جیبتان دارد.
۳٫ حتما کتاب را ورق بزنید. یک صفحهای از آن را بخوانید. گاهی ممکن است کتابی ارزش چندانی حتی نداشته باشد اما اگر در تغییر زاویه دید شما به جهان مؤثر باشد، پس بدون شک ارزش خود را یافته است؛ ارزش آن شما هستید.
۳٫ هرگونه استرس در زندگی تأثیرات مخربی بر جسم شما دارد اما مثبتاندیشی باید بر پایه واقعبینی باشد. آنکه جهان را ساخته، اندوه را کنار شادی گذاشته، لذت را در کنار رنج، آرامش را کنار نگرانی و حتی زندگی را کنار مرگ. به همین جهت کتابهایی که در کتمان نکات منفی دنیا میکوشند، جهانی به شما عرضه خواهند کرد که در نهایت یک توهم زیباست. توهمی که با کوچکترین ضربهای فرو میریزد.
زندگی نمایشی است که بیلحظه رنج معنا نخواهد داشت. این نمایشنامه به شما عرضه شده است تا بازیهای شما را در آن لحظه موعود ببیند. به پای بازیگری مثل شما بایستد، مثل صفی از تماشاگران تحسینکننده کف بزند و در پایان در مقابل بازیگر آن سر تعظیم فرود بیاورد. نمایشنامهای که نویسنده آن شما هستید، کارگردان شما هستید، بازیگر شما هستید و در نهایت تماشاچی این نمایشنامه هم شما. پس زیبا بنویسید، خوب بازی کنید تا در لحظه پایان نمایش در انتظار تشویق و تحسین باشید. آن لحظه شما در حال کف زدن هستید و برخلاف آنچه بعضی فکر میکنند، لحظهای است نورانی چون تمام چراغهای سالن را روشن کردهاند. مرگ را میگویم.