کاربر گرامی

برای استفاده از محتوای اختصاصی و ویدئو ها باید در وب سایت هفت صبح ثبت نام نمایید

با ثبت نام و خرید اشتراک به نسخه PDF روزنامه، مطالب و ویدئو‌های اختصاصی و تمامی امکانات دسترسی خواهید داشت.

کدخبر: ۴۰۰۹۳۶۵۵
تاریخ خبر:

بگو دوستش داری، بگو! / اختصاصی هفت صبح

بگو دوستش داری، بگو! / اختصاصی هفت صبح

دکتر زیبا مجلل / هلسینکی بودم. پدرم مرا سپرده بود به یکی از دوستان قدیمی‌اش در فنلاند و او هم مرا معرفی کرد به این مرد؛ مردی به اسم مایکل کوران. کوران مردی در پایان میان‌سالی و عجیب بود و برخلاف آنچه بعدها ‌شنیدم، در فسادهای رایج بین مردها نمی‌گنجید. پاسخ‌هایش همیشه این هراس را در تو ایجاد می‌کرد که نکند سوالی می‌پرسد یا نکند ناگفته‌ای از تو می‌داند و سعی در پنهان کردن آن دارد. برای همین هم آدم‌ها زودتر از آنچه گمان کنند، مشت‌شان را پیش کوران باز می‌کردند. همیشه هم در اولین برخورد وقتی از اتاق بیرون می‌آمدند، نوعی پشیمانی از این داشتند که چرا همه چیز را گفته‌اند. لااقل من اینطور فکر می‌کردم. کوران در یک جمله نابغه بود و در رفتارشناسی و روان‌شناسی، بی‌رقیب و یگانه. گاهی فکر می‌کنم به شکلی غریزی، آدم‌ها را بو می‌کشید و اصلاً نیازی به گفت‌وگو با آن‌ها نداشت. خشم را مثل احتمالات زلزله‌ای پیش رو در فرد مقابل می‌دید و اندوه و افسردگی را در همان نگاه اول از مخروبه‌های ویران روح، می‌فهمید. من ۲۴سالم بود و به سفارش پدرم در آن شهر غریب معرفی شدم به او. کوران در نگاه اول زنی شرقی می‌دید که البته هنوز باورهایی خام و نامطمئن دارد. یا دختری بی‌تجربه می‌دید که اصلاً نمی‌داند چه رؤیایی را دنبال می‌کند؛ چه رسد که قرار باشد برای رسیدن به آن‌ها قدم بردارد. مردها شاید دیرتر درک کنند که گاهی یک زن خودش هم در درون خودش نمی‌داند به چه مسیری می‌رود. برای همین است که گاهی بی‌جهت می‌آیند و قصد هدایت دارند. زنان گاهی فقط آرامش می‌خواهند؛ بی‌هیچ نصیحتی یا تجسم دورنمایی خوش از آینده. حالا که به آن روزها فکر می‌کنم تنها حسرتم این است که چرا هرچه می‌خواستم از او نپرسیدم یا چرا در گفت‌وگوهای گاه و بی‌گاه‌مان بعد از کار، تمام تجربیاتش را بیرون نکشیدم. هرچند که همه چیز را نمی‌گفت اما خساستی هم در این مورد در چهره‌اش نمی‌دیدی. رفتار و تفکرش اصلاً این نبود اما خب هیچ‌وقت هم به قطع و یقین نمی‌توانستی بگویی چیست. در اولین برخوردمان، از پشت میزش بلند شد و گفت: «ایران؟» سر تکان دادم. نگاهم کرد طوری‌که انگار نگاهم نمی‌کند؛ شاید امواج اقیانوس هند را دنبال کرد که به جنوب مرزها می‌رسید یا راه تاریخی ابریشم را دید. بعد هم پشت هم قدم‌زنان جملاتی گفت که تا همین حالا در ذهنم مانده. گفت: «۱٫ به حرفی که مردها می‌زنند گوش نکن. برای شناخت‌شان به حرف‌هایی گوش کن که نمی‌زنند. ۲٫ زندگی شبیه لال‌بازی است. حرف دلت را بزنی باختی. ۳٫ بعضی مردها از اول رفتنی هستند. برگشتن‌شان چیزی از این موضوع کم نمی‌کند. ۴٫ یک مرد برای ترک کردن تو به اطمینان احتیاج دارد. اگر خواستی برود، زودتر این اطمینان را بده! بگو که دوستش داری! بگو! ۵٫ هیچ‌وقت اینطوری به هیچ مردی خیره نشو…» و بلند خندید. گفتم که؛ مقابل این مرد هیچ چیزی برای پنهان کردن نداشتی و من هم نتوانستم. فقط خاطرم هست در خنده‌ای ناباورانه و شاید هم عصبی پرسیدم: «چرا خیره نشم؟» گفت: «چون زن‌ها با چشم‌هاشون حرف می‌زنن. مهم نیست چی می‌گن!»

تلگرام: @ziba.mojallal

سایر اخبار اجتماعی را از اینجا دنبال کنید.
کدخبر: ۴۰۰۹۳۶۵۵
تاریخ خبر:
ارسال نظر