یک روایت از آخر دنیا؛ جایی که دیگر «ستایش» ندارد / اختصاصی هفت صبح
یک روایت از آخر دنیا؛ جایی که دیگر «ستایش» ندارد / اختصاصی هفت صبح
سید خلیل موسوی / فاجعه را شنیده بودم. صبح با هرکسی صحبت میکردم بیشتر از من از ماجرا شنیده بود. به صفحات مختلف مجازی رفتم و فهمیدم هر سایت خبری و یا تحلیلی از هر نوعی، با یک زاویه دید واحد به ماجرا نگاه کرده است. اول و آخر حرفشان احساس تاثر و تاسف بود و خدا را شکر با پدر ستایش هم صحبت کرده بودند. پدر ستایش درخواست رسیدگی داده بود اما این تمام ماجرا نبود و باز هم سایت های رسمی و غیر رسمی به پدر ستایش مراجعه میکردند و او هم بدون اینکه متوجه باشد گرفتار چه چیزی شده است باز هم پاسخ میداد و از نظر لطف و رسیدگی به موقع مسئولان تشکر میکرد. همینها سرجمع باعث شدند من هم به خیرآباد بروم و با هر زحمتی است پرسان پرسان به خانه ستایش برسم که حالا دیگر کسی نه در آن خانه بود و نه در خانه قاتل. نکته جالب هم این بود که یک خبرگزاری رسمی برای گزارش میدانی رفته بود و وقتی متوجه شده بود پدر ستایش خانه نیست با عموی ستایش هماهنگ کرده بود که پدر را به دم آن خانه بیاورند و همانجا به طور زنده مصاحبه داشته باشند اما قصد من چیز دیگری بود و میخواستم همسایهها بگویند از ماجرا چه چیزهایی دیدهاند و از ستایش و قاتل ستایش چه مقدار آشنایی دارند.
در بدو ورود همگی تا متوجه میشدند خبرنگارم، درخواست میدادند به مسئولان پیامشان را در مورد وضعیت اسفناک خیرآباد برسانم. در ابتدای امر فکر کردم به ایالتی از افغانستان قدم گذاشتهام. بیشتر نگاه کردم و ایرانیها هم کم کم به چشم آمدند. در محله نشانههای کارگری و نان بازوخوری همه جا بود. هرکسی در حد توان خود خانهای برای خانوادهاش ساخته بود. نمیدانم شما به این نوع زندگی چه میگویید اما من اسمش را میگذارم زندگی کمی عقب تر از تهران. بیشتر میخواهم از امید (قاتل) بشنوم. به هرکسی میرسم از من یک سوال میکند. چطور دلش آمده است. با همسایه دیوار به دیوارشان صحبت میکنم. در جواب شروع میکند از خوبی های پسر و پدر گفتن. پدر بازنشسته ارگانی خاص است. آخر عمری هم در یک مرغداری شروع به کار کرده بود. امید سه خواهر دارد. خواهر بزرگترش قرار بوده در مغازه کنار خانهشان آرایشگاه بزند.
از امید میپرسم. وقتی از او تعریف میکرد من که یاد بچه مثبتهای زمان مدرسه افتادم. گاهی سیگار میکشید. در این حادثه همه استرس داشتند به جز امید. امید حتی وقتیکه سوار ماشین پلیس شد آرام بود. هنگام صحنه سازی همین طور و آن طور میگویند در تمام روزهای زندگی اش باز هم ساکت و آرام بود. به سراغ همسایه دیگری میروم. از او درمورد حادثه پرسیدم و ماجرای اسید ها. از سر کوچه اسید خریده بود. سوپرمارکتها برای گذران زندگی بیشتر شبیه خوار و بار فروشی شده اند. عجیب بود که اسید هم دارند.
یعنی امید، فیلم والتر وایت را دیده بود. پسر پس از اینکه با جسد دختر روبهرو شده بود آن را به پشت بام برده و در آنجا اسید هایی که از چند مغازه مختلف خریده بود را روی دخترک پاشیده بود. به امامزاده نگاه میکنم همانجایی که دخترک در آن خاک شده است. امید برای اینکه کسی شک نکند چند ظرف اسید هربار از یک مغازه به صورت جداگانه خریده بود. خانه دو طبقه است و به احتمال زیاد پدر امید در این محله متمول به حساب میآمد. زن جوان ادامه میدهد. آن شبی که همه چیز معلوم شد را یادم است. مادر امید چپ و راست میآمد میگفت که ستایش گم شده و دیگر بر نمیگردد. میگفت دلش گواهی داده است. بیچاره مادر ستایش اما چیزی که برایم عجیب بود چشمان مادر امید بود. قرمز. از او دلیل هم میپرسیدیم جوابی نمیداد. دائما به بیرون خانه سرک میکشید و میگفت چرا کوچه را خلوت نمیکنید. من شک کرده بودم. آنقدر گفت تا من از رو رفتم؛ به خانه آمدم به داخل حمام رفتم و یک صندلی گذاشتم تا بتوانم از پنجره حمام ماجرا را ببینم. یک موتوری دائما در کوچه رفت و آمد داشت. موتوری را میشناختم به تازگیها با امید دوست شده بود. در خانه شان خبری بود. دلم گواه میداد آنها از ستایش خبری دارند و به یکباره ماشین پلیس رسید. باورکردنش برایم آسان نبود اما ستایش را از آن خانه بیرون آوردند.
این همسایه ابراز لطف زیاد داشت. به نظر او پدر خانواده خیلی خوب بود و همیشه سر کار میرفت. از امید هم بدی ندیده بود. آنجا واقعا ته جهان بود. جایی که دیگر امیدی به زندگی نخواهیم داشت.