روایت دراماتیک نیویورک تایمز از قصه یک جانباز ایرانی که به آمریکا سفر کرده / اختصاصی هفت صبح
روایت دراماتیک نیویورک تایمز از قصه یک جانباز ایرانی که به آمریکا سفر کرده / اختصاصی هفت صبح
مصطفی مسجدی آرانی / نیویورک تایمز، روزنامه مشهور آمریکایی به تازگی روایتی جالب از زندگی یک جانباز ایرانی را منتشر کرده است. این روایت، داستان زندگی احمد سلیمی است. او ۴۵ سال دارد و این روزها برای عمل پیوند قرنیه در آمریکا اقامت دارد. او روایت زندگی خود را به نرگس باج اوغلی، ایرانی مقیم آمریکا گفته و باج اوغلی آن را برای بخش زندگیهای (Lives) مجله یکشنبه، ضمیمه روزنامه نیویورک تایمز نوشته است. باج اوغلی، دانشجوی دکترای انسان شناسی اجتماعی - فرهنگی در دانشگاه نیویورک و فیلمساز مستند در «برنامه فرهنگ و رسانه» دانشگاه نیویورک است. این روایت متفاوت که از جنگ تحمیلی آغاز میشود و تا ایران این روزها ادامه پیدا میکند را از دست ندهید.
زمان جنگ بود. هواپیماهای عراقی، جایی که گردان ما مستقر شده بود را بمباران کردند. گاز خردل انداختند و عامل اعصاب. من کامل سوختم. تمام بدنم تاول زده بود. چند ماه چیزی نمیتوانستم ببینم. از آن زمان تا همین حالا حدود ۵۰ عمل جراحی روی چشمانم انجام دادم. ریههایم هم کامل آسیب دید. فقط ۴۵ درصد از آنها کار میکنند. مشکلات عاطفی زیادی هم گرفتم. همیشه عصبی بودم. فقط میخواستم تنها باشم. خیلی سخت بود. مخصوصا بعد از آنکه ازدواج کردم. نمیدانستم که این حس عمیق بیچارگی، ترس و تنهایی را چگونه کنترل کنم. با دکترهای زیادی صحبت کردم. برای همه دردهایم و برای عصبانیتم.
رفتم سراغ یک روانپزشک اما چندان کمکی به من نکرد. یکی از دوستانم در تهران، دکتر بود. گفت بیا از موسیقی درمانی استفاده کنیم. پیشنهادش نگرانم کرد چرا که موسیقی در کشور ما چندان وجهه مقبولی ندارد مخصوصا برای کسانی مثل ما که از جنگ برگشتهایم. با این حال، من موسیقی را دوست داشتم. حتی برای عروسی خودم ارکستر دعوت کرده بودم. برای همین از پیشنهاد دکتر استقبال کردم هر چند که از واکنش دیگران مطمئن نبودم.
یک استاد بزرگ بود با نام استاد مالک. نزدیک مغازه خواروبار فروشی پدرم، کلاسی داشت که در آن سنتور یاد میداد. استاد، یک ماستبندی هم کنار کلاس موسیقیاش داشت که در آن شیر تولید میکرد تا به مغازههای خواروبار فروشی بفروشد.
یک روز در ماست بندیاش بودم تا شیر بخرم. استاد از من پرسید میدانی چرا بهترین شیر در این شهر را من تولید میکنم. چون گاوهایم هر روز به موسیقی گوش میدهند. این باعث میشود که گاوهایم غذای بیشتری بخورند و تولید شیر بیشتری داشته باشند. موسیقی گوش دادن باعث میشود که عمرشان هم بیشتر شود. به فکر فرو رفتم. شاید دکتر در مورد قدرت موسیقی راست میگفت. رفتم و در کلاسش ثبت نام کردم.
شاگردهای استاد، اغلب جوان بودند. من مسنترینشان بودم. ریههایم هم بدجور آسیب دیده بود و خیلی سرفه میکردم. نگران بودم که این سرفههای دائمی دیگر شاگردهای کلاس را اذیت کند. بنابراین فقط یک کلاس را رفتم. با این وجود عاشق شدم. میخواستم سنتور یاد بگیرم.
پول نداشتم که سنتوری برای خودم بخرم. اما حلقه طلای عروسیام را داشتم. از طرف دیگر همسرم حامله شده بود و حلقه عروسی او هم برایش کوچک بود و میخواست جفتش را بفروشیم. حلقهها را فروختیم. ۱۵ هزار تومان. حرف خیلی وقت پیش است. با آن پول، سنتور خریدم.
وقتی کلاسهای استاد شروع میشد در ماست بندی او بودم. میرفتم تا برای مغازه پدرم شیر بردارم و تا برمیگشتم دیر میشد. بنابراین بیرون پنجره میایستادم و فقط گوش میکردم. استاد ، معلم کلاس، نمیدانست من آن بیرونم. بعد برمیگشتم خانه و سعی میکردم که آن چه شنیدم را دوباره بسازم. نمیدانستم چه میکنم. فقط سر و صدا میکردم. بیچاره همسرم! چند ماه اول فقط سردرد میگرفت. اما هر روز میآمدم خانه و ادای آن چه در کلاس شنیدم را در میآوردم. چون کلاسها را فقط از پشت شیشه پنجره گوش میدادم و میدیدم و چون بعد از آن بمب، بیناییام ضعیف شده بود، نمیدانستم شاگردها چطور ساز را میگذارند روبهرویشان. اما فقط با گوش دادن و تلاش کردن برای بازسازی صداها یادگرفتم. شش ماه طول کشید تا نتها را بلد شدم.
یک روز استاد شنید که من یادگرفتهام که چطور سنتور بزنم. اصرار کرد که برایش بزنم تا بشنود. جلوی او خیلی خجالت میکشیدم. اصرار کرد. آمد خانه ما و من برای او سنتور زدم. وقتی تمام شد نگران بودم که چه خواهد گفت.
گفت اولین بار است که در زندگیام میبینم یک نفر سنتور را اینطور یاد گرفته است. گفت اولین بار است که یک نفر سنتور را برعکس میزند! تا آن لحظه نمیدانستم که دارم اشتباه سنتور میزنم. بعد از آن بود که روش درستش را یاد گرفتم. وقتی که یادگرفتم که آهنگ بسازم و بعد از آن، وقتی کنسرت اجرا کردم؛ بیش از پیش سنتور را دوست داشتم.
یادگرفتن موسیقی حال و هوایم را عوض کرد. دیگر مجبور نبودم عصبانیتم را کنترل کنم. البته بعد از سال ۲۰۱۳ و وقتی تحریمها خیلی شدید شد، دسترسی به داروهایی که نیاز داشتم را نداشتم و وضعیت سلامتیام بدتر شد. تا الان سه عمل پیوند قرنیه داشتم. آن هم در یک سال. فقط به خاطر اینکه دارویی که پس زدن قرنیه را خنثی کند موجود نبود. الان خیلی بهترم ولی به خاطر همه اینها در چند سال اخیر، به صورت عمومی، ساز نزدم.
خیلی از روزها در خانه ساز میزنم. حالم را بهتر میکند و خانوادهام را شاد. وقتی میبینند من ساز میزنم میتوانم حس کنم که دیگر نگران من نیستند. همین برایم یک مُسَکِّن است.