فراتر از آن، در فصل ششم و در قسمت کتاب غریبه (Book of the Stranger)، وقتی تمام کالهای دوتراکی را زنده زنده میسوزاند، خودش کاملاً سالم و دستنخورده از میان شعلههای سهمگین بیرون میآید. با این حال، هیچکدام از تارگرینهای دیگری که در بازی تاجوتخت یا خاندان اژدها دیدهایم چنین ویژگی عجیبی ندارند. اما راز این تفاوت در چیست؟
ریشه مقاوم بودن دنریس در بازی تاجوتخت
حتی پیش از تولد اژدهایان، در همان فصل اول سریال نشانههایی از مقاومت عجیب دنریس در برابر حرارت وجود داشت. او عادت داشت با آب داغ و در حال جوش حمام کند و در صحنهای دیگر، تخمهای اژدها را که تازه روی منقل گداخته شده بودند، بدون اینکه حتی دستش سرخ شود یا بلرزد، بلند کرد. در دنیای داستان به طور کلی ثابت شده که تارگرینها نسبت به مردم عادی تحمل بیشتری در برابر گرما دارند. بنابراین این رفتارهای اولیه میتوانست صرفاً نمایشی اغراقآمیز از همین ویژگی خانوادگی باشد، اما در عین حال اشارهای به یک موهبت ماوراءطبیعی پنهان در وجود او داشت.
با این حال، دلیل اصلی و محکمتر این اتفاق به رویدادهای جادویی و اسرارآمیز شب تدفین کال دروگو برمیگردد؛ شب اسطورهای که اژدهایان دوباره متولد شدند. این آیین ترکیبی از جادوی آتش و جادوی خون بود؛ دو نیروی بسیار خطرناک و باستانی که ریشه در والیریای کهن (Old Valyria) دارند و گفته میشود در نابودی والریا (Doom of Valyria) و اصلاً پیدایش خود اژدهایان نقش داشتهاند.
در آن شب، تمام عناصر این جادوی باستانی حاضر بودند: آتش برخاسته از هیزمها، تخمهای اژدها در دل شعلهها و در نهایت قربانی کردن میری ماز دور (Mirri Maz Duur) به همراه اسب دنی و جسد خود دروگو. خون دروگو به نوعی حکم خون پادشاه را داشت که پیش از این هم دیدهایم در جادوهای ملیساندر (Melisandre) نقش بهسزایی ایفا میکند.
آیا دنریس در کتابها هم مقابل آتش مقاوم است؟
پاسخ کوتاه این است: خیر. مصونیت مطلق دنریس در برابر آتش، در واقع یک تغییر بزرگ نسبت به رمانهای ترانه یخ و آتش (A Song of Ice and Fire) نوشته جرج آر. آر. مارتین (George R.R. Martin) است. در کتاب، نقطه شروع داستان به همین شکل پیش میرود؛ یعنی دنریس به درون آتش تدفین دروگو میرود و با سه بچه اژدها بیرون میآید، اما او کاملاً از آسیب شعلهها در امان نیست. هرچند پوست او در این اتفاق نمیسوزد، اما تمام موهای سرش خاکستر میشود. کاملاً مشخص است که سازندگان سریال صرفاً برای فرار از دردسر کچل کردن بازیگر نقش دنریس و حفظ زیبایی او، این جزییات را تغییر دادهاند.
نکته مهمتر این است که برخلاف سریال، این اتفاق در رمانها یک معجزه جادویی منحصربهفرد و یکباره بود و دیگر هرگز تکرار نشد. جرج مارتین در کتاب رقصی با اژدهایان (A Dance with Dragons) و از زاویه دید خود دنریس به روشنی نشان میدهد که او حرارت آتش اژدهایش، دروگون (Drogon)، را کاملاً حس میکند و حتی در جایی از داستان بر اثر شعلههای او دچار سوختگی میشود، هرچند که زخمهایش بعداً بهبود پیدا میکنند.
آیا تارگرین دیگری وجود دارد که در برابر آتش مقاوم باشد؟
پاسخ باز هم منفی است. دنریس تنها تارگرینی است که بنا بوده با این ویژگی شناخته شود و این اصل، چه در کتاب و چه در سریال، کاملاً رعایت شده است. ما هیچ نمونه دیگری از یک تارگرین نسوز در کتابهای اصلی، سریال بازی تاجوتخت، خاندان اژدها یا داستانهای شوالیه هفت پادشاهی (A Knight of the Seven Kingdoms) سراغ نداریم.
سرنوشت دیگر اعضای این خاندان اصلاً تاییدکننده همین واقعیت است؛ چرا که ما بارها سوختن و خاکستر شدن آنها را به چشم دیدهایم. جسد اما ارین (Aemma Arryn) و جاکریس ولاریون (Jacaerys Velaryon) طبق سنت در آتش سوزانده شد، لاینا ولاریون (Laena Velaryon) خودش را با آتش اژدهایش، ویگار (Vhagar)، نابود کرد و ایگون تارگرین دوم (Aegon II Targaryen) در نبرد به شدت توسط آتش اژدها سوخت و تا پایان عمر با زخمهای آن زندگی کرد. حتی دست جان اسنو (Jon Snow) هم در کتاب بر اثر آتش میسوزد و در نهایت، چند دهه پیش از شروع داستان اصلی، تعدادی از تارگرینها در فاجعه آتشسوزی بزرگ سامرهال (Summerhall) زنده زنده جان خود را از دست میدهند.
جرج مارتین سالها پیش در سال ۱۹۹۹ در یک مصاحبه به این ابهام برای همیشه پایان داد و گفت: «میخواهم یک تصور اشتباه و بسیار رایج را برطرف کنم: تارگرینها در برابر آتش مصون نیستند! تولد اژدهایان دنی یک اتفاق منحصربهفرد، جادویی و در واقع یک معجزه بود. به او لقب نسوز دادهاند چون وارد شعلهها شد و زنده بیرون آمد، اما برادرش به هیچ وجه در برابر آن طلای مذاب مصونیت نداشت.»
