کارشناسان اعلام کردهاند این درخت «بلوط بزرگ» در جنگل شروود انگلستان دیگر نشانهای از حیات ندارد و برای نخستین بار در بهار امسال هیچ برگی تولید نکرده است.
این درخت عظیم که در شهرستان ناتینگهامشر قرار داشت، از نمادهای تاریخی و فرهنگی بریتانیا به شمار میرفت. براساس افسانههای محلی، رابین هود و یارانش زمانی در حفره بزرگ این درخت پناه میگرفتند و از دست کلانتر ناتینگهام فرار میکردند. اگرچه مورخان نمیتوانند این روایت را به طور قطعی تأیید کنند، اما همین داستان باعث شد «بلوط بزرگ» به یکی از شناختهشدهترین جاذبههای گردشگری انگلستان تبدیل شود.
سازمان سلطنتی حفاظت از پرندگان بریتانیا که مدیریت جنگل شروود را بر عهده دارد، اعلام کرد مرگ این درخت نتیجه ترکیبی از عوامل مختلف بوده است. مهمترین عوامل شامل موجهای گرمایی شدید، خشکسالیهای مکرر، تغییرات اقلیمی و همچنین فشار ناشی از حضور میلیونها گردشگر طی دو قرن گذشته بودهاند. کارشناسان میگویند رفتوآمد مداوم بازدیدکنندگان باعث فشرده شدن خاک اطراف درخت شده و در نتیجه آب باران دیگر بهخوبی به ریشهها نمیرسید.
به گفته متخصصان، وضعیت درخت سالها رو به وخامت بود. در گذشته برای جلوگیری از سقوط شاخههای عظیم آن، سازههای فلزی و تکیهگاههای مختلف نصب شد و حتی اقداماتی برای تقویت ساختار داخلی آن صورت گرفت. با این حال برخی کارشناسان معتقدند بخشی از این مداخلات هرچند با نیت حفاظت انجام شده بود، در بلندمدت روند طبیعی سازگاری و پیری درخت را مختل کرد.
بلوط بزرگ یکی از قدیمیترین و بزرگترین درختان بلوط اروپا محسوب میشد. این درخت طی قرنها از جنگها، تغییر حکومتها و تحولات بزرگ تاریخی جان سالم به در برده بود. سالانه صدها هزار گردشگر برای بازدید از آن به جنگل شروود سفر میکردند و بسیاری آن را مهمترین نماد طبیعی مرتبط با افسانه رابین هود میدانستند.
با وجود مرگ درخت، مسئولان جنگل اعلام کردهاند که «بلوط بزرگ» قطع نخواهد شد. تنه و شاخههای آن همچنان در محل باقی میمانند تا به عنوان زیستگاهی ارزشمند برای حشرات، پرندگان و سایر گونههای جنگلی مورد استفاده قرار گیرند. کارشناسان تأکید میکنند که درختان کهنسال حتی پس از مرگ نیز نقش مهمی در اکوسیستم دارند و میتوانند برای دههها به حیات وحش خدمت کنند.
در همین حال، نهالها و قلمههایی که در سالهای گذشته از این درخت گرفته شده بودند، در نقاط مختلف بریتانیا و حتی کشورهای دیگر کاشته شدهاند. به این ترتیب، هرچند یکی از مشهورترین درختان جهان از میان رفته است، اما میراث ژنتیکی و فرهنگی آن همچنان زنده خواهد ماند.
