فیلمی که در اتاق گریم جا ماند!
سینمایی «خانم والده» با یک برگ برنده تبلیغاتی شروع میشود: رضا عطاران با لباس زنانه. اما خیلی زود مشخص میشود پشت این تغییر ظاهر، قصهای نیست که بتواند فیلم را تا پایان سرپا نگه دارد.
کمدیای که میتوانست از یک ایده متفاوت، موقعیت و شخصیت بسازد، به مجموعهای از شوخیهای دمدستی، قابل پیشبینی و گاه کممایه تبدیل شده است. حتی توانایی رضا عطاران و عباس جمشیدیفر هم نمیتواند ضعف فیلمنامه را پنهان کند.
«خانم والده» شاید در گیشه موفق باشد، اما فروش بالا لزوماً به معنای جان گرفتن سینما نیست. سینما با قصه خوب، شخصیتپردازی و احترام به مخاطب زنده میماند؛ نه فقط با گریم، نام ستارهها و رکورد بلیتفروشی.
