چرا احزاب در ایران فقط موسم انتخابات دیده می‌شوند؟
با نزدیک شدن انتخابات، نام احزاب دوباره به خبرها برمی‌گردد. اما وقتی رقابت تمام می‌شود، چرا بسیاری از آن‌ها از صحنه کنار می‌روند؟
در حالی که در فضای رسمی بر مشارکت سیاسی مردم تأکید می‌شود، احزاب برای فعالیت مستقل و اثرگذاری بر تصمیم‌ها با موانعی روبه‌رو هستند. در چنین فضایی، رقابت‌ها بیشتر حول چهره‌ها شکل می‌گیرد و احزاب فرصت کمتری پیدا می‌کنند تا در فاصله دو انتخابات مطالبات مردم را پیگیری کنند، نیروهای سیاسی تازه پرورش دهند و عملکرد دولت‌ها را زیر نظر بگیرند.
چه موانعی احزاب را به حاشیه رانده و این وضعیت چه اثری بر نمایندگی مطالبات مردم دارد؟
