مدیران وزارت میراث فرهنگی، به جای شفافیت و پاسخگویی، تنها به بهانههایی چون کمبود بودجه بسنده کردند. این وزارتخانه سالهاست که فعالیتهای نمایشی و رسانهای را بر حفاظت واقعی از میراث جهانی ترجیح داده است.
نتیجه چنین رویکردی، بیاعتباری بینالمللی و تهدید جدی برای آینده آثار تاریخی ایران است.