تخت سلیمان بیست سال پس از ثبت جهانی، هنوز بدون طرح جامع حفاظتی رها شده و دیوارهای ترکخوردهاش هر روز فرو میریزد.
مدیران وزارت میراث فرهنگی به جای پایش و مرمت علمی، بیشتر در قاب رسانهها و مراسمهای نمایشی دیده میشوند. این وزارتخانه باید میان نمایش و مسئولیت انتخاب کند. آینده تخت سلیمان و دهها اثر جهانی دیگر، به این انتخاب بستگی دارد. غفلت از آن نه فقط خیانت به تاریخ ایران، که بیاعتنایی به حافظه بشری است.