وزارت میراث فرهنگی سادهترین وظیفه خود، یعنی پرداخت حق عضویت یونسکو را به سرانجام نرسانده و ایران را از حق رأی و دفاع از میراث جهانیاش محروم ساخته است.
در حالی که مدیران سرگرم افتتاحیهها، جشنوارهها و سفرهای تبلیغاتیاند، صندلی ایران در یونسکو خالی مانده و صدای کشور شنیده نمیشود. این غفلت راه را برای کشورهای همسایه باز میکند تا میراث مشترک را به نام خود ثبت کنند.
تمرکز بر ویترینسازی و بیتوجهی به مأموریتهای اصلی، هزینهای سنگین بر میراث و هویت فرهنگی ایران تحمیل کرده است.