مرکز آمار از کاهش نرخ بیکاری به حدود ۷ درصد در سال ۱۴۰۴ خبر داده؛ رقمی که پایینترین سطح در سالهای اخیر است و حتی اشتغال جوانان هم افزایش داشته. اما در حالی که سرمایهگذاری افت کرده، پروژههای عمرانی کوچک شده و تولید در رکود است، این سؤال مطرح میشود که این اشتغال تا چه حد واقعی و پایدار است؟
کاهش نرخ بیکاری لزوماً به معنای ایجاد شغل باکیفیت نیست. بخشی از افت بیکاری به خروج ناامیدان از بازار کار، مهاجرت یا ادامه تحصیل برمیگردد. از سوی دیگر، رشد اشتغال عمدتاً در خدمات خرد و کارهای موقت و کمدرآمد بوده؛ مشاغلی که در آمار ثبت میشوند اما امنیت شغلی و درآمد کافی ندارند. همزمان تورم بالا بسیاری را ناچار کرده برای جبران هزینهها وارد بازار کار موقت شوند؛ اتفاقی که آمار اشتغال را بهتر کرده، اما رفاه خانوارها را نه.