به گزارش هفت صبح، بانک مرکزی تازه بخشنامهای برای معاملات ارز تجاری ابلاغ کرده که میگه واردکننده میتونه ارز مورد نیازش رو از هر مسیری تأمین کنه؛ از ارز شخصی خودش گرفته تا بانک مرکزی و مرکز مبادله. روی کاغذ که نگاه کنیم، یعنی شفافیت و آزادی بیشتر. اما وقتی دقیق نگاه کنیم، قضیه چندان هم روشن نیست.
اول این که آیا این ارزها همون ارزهای صادراتی نیستن که سالها پیش رفتن و برنگشتن؟ اگر بله، یعنی عملاً یک عفو عمومی ارزی داریم و صادرکنندگانی که باید پاسخگو میبودن دوباره وارد بازی میشن.
دوم، تو بازار سوال پیش میاد که یه تاجری که با ارز شخصی خودش کالا وارد میکنه، چطور میتونه با شرکتی رقابت کنه که ارز ارزانتر یا صادراتی میگیره؟ یعنی رقابت صاف نیست و واردات دوباره ممکنه در اختیار چند شرکت خاص باشه.
سوم، ارز تکنرخی چی شد؟ وقتی یک نرخ تو مرکز مبادله هست، یک نرخ تو بازار آزاد و یک نرخ توافقی، چطور میتونیم حرف از ثبات بزنیم؟ نتیجه فقط بیاعتمادی، رانت و نوسانهای بیپایان است.
برای تولیدکننده و واردکننده مهمترین چیز پیشبینیپذیریه، ولی چندنرخی بودن ارز این رو از بین میبره. نتیجه؟ هزینههای پنهان بیشتر، قیمت بیثبات و فشار مستقیم روی مصرفکننده اس.
حقیقت اینه که بدون تعیین تکلیف ارزهای گمشده گذشته و یک نظام ارزی شفاف، این سیاست فقط صورت مسئله رو عوض میکنه، نه خود مسئله رو.