به گزارش هفت صبح، در حالی که کشور سالانه میلیاردها دلار خسارت از خشکسالی، سیل، گرد و غبار و کاهش منابع آب متحمل میشود، منافع کوتاهمدت سیاسی و تردید نسبت به تعهدات جهانی بر تصمیمات کلان حاکم شده است.
حتی برنامههای داخلی سازگاری با تغییر اقلیم بیشتر جنبه اداری و کاغذی دارند تا یک اراده جدی برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای. این بیعملی خطر تبدیل ایران به سرزمینی غیرقابل سکونت را پررنگتر میکند و بار دیگر هزینه نادیده گرفتن واقعیت علمی و زیستمحیطی را به مردم تحمیل میسازد.