در بسیاری از جوامع، از جمله جامعه ما، مردانگی با صبوری و پنهان کردن رنج گره خورده است. این فشار اجتماعی باعث می‌شود مردان احساسات خود را به جای ابراز، در لایه‌های پنهان وجودشان دفن کنند. دکتر علیرضا عسگری، روان‌شناس و پژوهشگر، در تحلیل این وضعیت می‌گوید: «جامعه به اشتباه ابراز عواطف را نشانه ضعف یا رفتاری غیرمردانه می‌داند، در حالی که سرکوب سیستماتیک احساسات، ریشه اصلی بسیاری از فروپاشی‌های روانی و بیماری‌های روان‌تنی در مردان است و آن‌ها را به انزوای عاطفی در خانواده می‌کشاند.»
این اجبار به تکیه‌گاه بودنِ همیشگی، باعث می‌شود مردان در مواجهه با چالش‌های زندگی تنها بمانند. وقتی فردی نتواند غم یا ترس خود را بر زبان بیاورد، این فشار درونی به مرور تبدیل به خشم‌های ناگهانی یا افسردگی‌های پنهان می‌شود. این گزارش نشان می‌دهد که شکستن این کلیشه نه تنها نشانه ضعف نیست، بلکه اولین قدم برای بازگشت سلامت به کانون خانواده و نجات جسم و روان مردانی است که سال‌هاست زیر نقاب قدرت، در سکوت رنج می‌برند.