شمار قربانیان زلزله های شدیدی چهاشنبه گذشته در ونزوئلا تاکنون به ۱۴۳۰ تن رسیده است.
خانوادهها، چهار روز پس از وقوع دو زلزله ۷.۲ و ۷.۵ ریشتری که این کشور آمریکای جنوبی را ویران کرد، از مفقود شدن حداقل ۶۸ هزار و ۹۰۰ نفر خبر دادند.
ونزوئلاییهایی که به دنبال عزیزان و همسایگان خود بودند، با استفاده از بیل، تجهیزات سنگین، طناب و دست خالی در سراسر «لا گوایرا»، یکی از ایالتهای آسیبدیده بر فراز تپههایی از بتن فروریخته به جستجو پرداختند. تعداد فزایندهای از تیمهای نجات بینالمللی به آنها پیوستند که شروع به بالا رفتن از میان آوار کردند و کورسوی امیدی را به خانوادههای داغدار بخشیدند.
تنشها بر سر آنچه بسیاری از ونزوئلاییها آن را پاسخ ناکافی دولت میدانستند به اوج خود رسید، چرا که سربازان، آتشنشانان، پلیس و دانشجویان افسری آن، آشکارا برای واکنش به دامنه این فاجعه، آمادگی کافی نداشتند.
سازمانهای امدادرسان ۴۸ تا ۷۲ ساعت اول را برای زنده بیرون آوردن افراد بسیار مهم میدانند، هرچند در صورت دسترسیِ حادثهدیدگان به غذا و آب، این مدت میتواند تمدید شود. مقامات ونزوئلایی اعلام کردند که ۱۷ پرواز حامل بیش از ۱۶۰۰ عضو تیم نجات تا روز گذشته به زمین نشستهاند.
با گذشت ۷۲ ساعت از وقوع زلزله، بسیاری احساس میکردند که هر دقیقه به سرعت میگذرد زیرا زمان برای نجات افراد زنده، تمام شده بود.
«میلیدی رومرو» که در میان جستجوکنندگان در شهر ساحلی «کارابالیادا» بود، گفت: از دیشب تا حالا، تلی از اجساد آنجاست. نوزادان تازه متولد شده. تا ساعت ۸ شب (دیروز)، هنوز افرادی در زیر آوار زنده بودند اما کسی زحمت نجات آنها را به خود نداد. تا الان خودمان چندین جسد پیدا کردهایم و هیچ کمکی برای پیدا کردن آنها نداشتیم. آنها منتظر چه هستند؟
تنشها در جریان عملیات نجات افزایش مییابد
به گزارش آسوشیتدپرس، «دلسی رودریگز»، رئیس جمهور موقت ونزوئلا در تلویزیون دولتی گفت که بیش از ۱۴ هزار نفر از اعضای ارتش و پلیس در حال گشتزنی در منطقه هستند، جایی که اکنون دسترسی به آن مسدود شده و برای ورود به آن مجوزهای ویژه لازم است. اما بسیاری از ساکنان مناطق زلزلهزده گفتند که شاهد حضور کم دولت خود بودهاند.
برخی از مردم از خرابه های ساختمانها بالا میرفتند و نامهایی را فریاد میزدند، به امید اینکه اثری از زندگی پیدا کنند. گرد و غبار، مناطق ساحلی را پوشانده بود. در گرمای طاقتفرسا با گسترش بوی تجزیه اجساد، افراد بیشتری ماسک زده بودند.
امدادگران و غیرنظامیان بدون کلاه ایمنی یا تجهیزات دیگر بودند و در عوض کلاه ایمنی موتورسیکلت به سر داشتند و انبوهی از آوار را جستجو میکردند: دیویدیهای انیمیشن، سینک آشپزخانه، تشک و کفش.
برخی که از واکنش دولت ناامید شده بودند، مانع از خروج یک بیل مکانیکی از محل ریزش شدند.
چند قدم آن طرفتر، تعدادی از اجساد در پتو پیچیده شده بودند.
جستجوها با عدم قطعیت همراه است
سازمان بینالمللی مهاجرت اعلام کرد که بیش از شش میلیون نفر ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند که حدود دو میلیون نفر تنها در «کاراکاس»، پایتخت این کشور هستند.
کارشناسان گفتند که این ویرانیها با توالی سریع زلزلههای کمعمق تشدید شده است. برای روزها، پسلرزههای کوچکتر گهگاه پایتخت و مناطق آسیبدیده از زلزله را لرزاندند از جمله پسلرزهای به بزرگی ۴.۸ ریشتر در روز گذشته.
این فاجعه چالش بزرگی را برای رودریگز که در ژانویه به قدرت رسید، ایجاد میکند.
تیمهای جستجو و کمکهای خارجی همچنان از مکزیک، ایالات متحده، برزیل، السالوادور، فرانسه و جاهای دیگر میرسیدند.
روز گذشته، تیمهای نجات مکزیکی از ساختمانهای فروریخته بالا رفتند و سرهای خود را در سوراخهایی در بتن فرو کردند تا نشانههایی از حیات را جستجو کنند و گاهی اوقات صدای حرکت میشنیدند.
مردی فریاد زد: ما امدادگران ارتش مکزیک هستیم، اگر کسی آنجا هنوز زنده است، سر و صدا کند یا جیغ بزند. همین الان!.
کورسوی امید
برای بسیاری تصاویر رسیدن تیمهای امداد بینالمللی و بالا رفتن از میان آوار، کورسوی امیدی را ایجاد میکرد. «یوناهی ریگالادو» از ساعت یک بامداد روز بعد از زلزله تا رسیدن امدادگران، نام خواهر و برادرزاده یک ساله و پسرخواندهاش را صدا میزد.
او در حالی که بالگردها بالای سرش در حال پرواز بودند، گفت: مهم نیست چه کسی باشد، هر کسی، چه خانواده باشد چه کس دیگری. اگر کسی زنده است، بیایید او را بیرون بیاوریم.
تیمهای نجات پس از ۱۲ ساعت جستجو برای یافتن نوزاد پسر و مادرش، با احتیاط نوزادی ۱۸ روزه را که در پتوهای صورتی پیچیده شده بود از ساختمانی بیرون آوردند.
در یکی از ویدیوها، یک امدادگر ونزوئلایی در حال دلداری دادن به یک زن مسن گرفتار در زیر آوار بود که میترسید اگر تکان بخورد، ساختمان فرو بریزد.
او گفت: سقف فرو نمیریزد. اگر فرو بریزد، من اینجا با شما خواهم بود.
همچنین فرودگاه بینالمللی «سیمون بولیوار» که به کاراکاس خدماترسانی میکند به شدت آسیب دیده است.
آمریکای لاتین که در امتداد حلقه آتش اقیانوس آرام و در بالای مرزهای صفحات تکتونیکی نازکا، کوکوس، کارائیب و آمریکای جنوبی قرار دارد، کشورهایی مانند شیلی، پرو، اکوادور، مکزیک و ونزوئلا را به ویژه در برابر زلزلههای ویرانگر آسیبپذیر میکند.
در طول قرن گذشته، این منطقه مجموعهای از لرزههای فاجعهبار را تجربه کرده است که جان دهها هزار نفر را گرفته، باعث سونامیهای مخرب شده و آمادگی در برابر بلایای طبیعی را در سراسر قاره آمریکا به چالش کشیده است.
انتهای پیام
