هفت صبح| پشت درهای بسته مذاکرات بودجهای در واشنگتن، پیشنهادی مطرح شد که بیش از آنکه رنگ و بوی فنی یا عمرانی داشته باشد، حامل پیامی سیاسی و نمادین بود. دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، ماه گذشته پیشنهاد داد که اگر چاک شومر، رهبر اقلیت دموکرات سنا، با تغییر نام ایستگاه پنسیلوانیا در نیویورک و فرودگاه بینالمللی دالس در واشنگتن به نام «ترامپ» موافقت کند، او حاضر است از مسدود نگهداشتن میلیاردها دلار بودجه فدرال برای یک پروژه حیاتی زیرساختی صرفنظر کند.
به گفته منابع آگاه، شومر این پیشنهاد را رد کرده است، واکنشی که بنبست برسر پروژه «تونل گیتوی» را عمیقتر کرده؛ طرحی ۱۶میلیارد دلاری برای ساخت تونلهای ریلی جدید زیر رودخانه هادسن که نیویورک را به نیوجرسی متصل میکند و یکی از شریانهای حیاتی حملونقل در شمالشرق آمریکا بهشمار میرود. بدون تأمین بودجه فدرال، این پروژه در آستانه تعلیق نامحدود قرار گرفته است.
نکته قابل توجه آن است که این پیشنهاد در دیدار رسمی ترامپ و شومر در دفتر بیضی مطرح نشد، بلکه در گفتوگوهای بعدی و غیرعلنی میان دولت و تیم دموکراتها درباره تأمین مالی پروژه بیان شده است. رسانهها این پیشنهاد را نشانهای آشکار از شیوه معاملهگری ترامپ میدانند؛ جایی که تصمیمهای کلان عمومی با نمادسازی شخصی گره میخورد. اما ماجرای دالس و پناستیشن، تنها یک قطعه از پازلی بزرگتر است.
ترامپ در دومین دوره ریاستجمهوریاش، بیش از هر رئیسجمهور پیشین، تلاش کرده هویت فردی خود را به نهادهای حکومتی، برنامههای عمومی و حتی نمادهای ملی پیوند بزند؛ رویکردی که یادآور امپراتوری تجاری او و شیوه برندینگ شخصیاش در دنیای کسبوکار است. در واشنگتن، «موسسه صلح ایالات متحده» بهطور رسمی با نام «موسسه صلح دونالد جی. ترامپ» بازبرند شده و تلاشهایی برای تغییر نام «مرکز کندی» نیز در جریان است؛ اقدامی که البته همچنان نیازمند تصویب کنگره است. کاخ سفید این تغییر نامها را ادای احترام به «نقش ترامپ در حفظ و احیای این نهادها» توصیف کرده و مدعی است این موسسات پیش از بازگشت ترامپ به قدرت، در وضعیت بحرانی قرار داشتند.
گمانهزنیها حتی از احتمال الصاق نام ترامپ به ورزشگاه جدید تیم «واشنگتن کامندرز» خبر میدهد؛ اقدامی که در صورت تحقق، مرز میان سیاست، ورزش و برند شخصی را بیش از پیش محو خواهد کرد. این روند به ساختمانها محدود نمانده است. وزارت کشور آمریکا در نوامبر گذشته از «کارت ملی پارکهای طبیعی ۲۰۲۶» رونمایی کرد؛ کارتی که به مناسبت دویستوپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا، تصویر جورج واشنگتن و دونالد ترامپ را در کنار هم نشان میدهد.
این اقدام با واکنش تند گروههای محیطزیستی روبهرو شد و یک شکایت حقوقی علیه دولت مطرح شد؛ شکایتی که استدلال میکند درج تصویر رئیسجمهور زنده، ناقض قانون فدرالی است که طراحی این کارت را به برنده یک مسابقه سالانه عکاسی واگذار کرده است. همزمان، دولت ترامپ اعلام کرد ورود به پارکهای ملی در روز تولد رئیسجمهور که با «روز پرچم» همزمان است، رایگان خواهد بود، در حالی که این امتیاز در روزهایی مانند «روز مارتین لوتر کینگ» و «جونتینث» حذف شده است؛ تصمیمی که منتقدان آن را حامل پیامهای نمادین و سیاسی دانستند.
در حوزه اقتصاد و رفاه نیز، دولت طرحی موسوم به «حسابهای ترامپ» را آغاز کرده است؛ حسابهایی که برای کودکانی متولد سالهای ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۸، هزار دلار سرمایه اولیه دولتی در نظر میگیرد. این حسابها با فرم مالیاتی شماره ۴۵۴۷ ثبت میشوند؛ عددی که به ترتیب به دورههای چهلوپنجم و چهلوهفتم ریاستجمهوری ترامپ اشاره دارد. دولت این طرح را تلاشی برای ترویج سرمایهگذاری و «ثروت دستیافتنی» معرفی میکند اما منتقدان آن را نمونهای دیگر از شخصیسازی سیاست عمومی میدانند.
در حوزه مهاجرت، «کارت طلایی ترامپ» معرفی شده است؛ مسیری سریع برای دریافت اقامت که مستلزم پرداخت ۱۵ هزار دلار هزینه امنیت داخلی و یک میلیون دلار سرمایهگذاری اضافی است. این کارت که تصویر ترامپ را در کنار مجسمه آزادی و عقاب آمریکایی نمایش میدهد، همزمان با سختگیریهای بیسابقه علیه پناهجویان و مهاجران کمدرآمد عرضه شده است.
فهرست این نمادسازیها حتی به سکه و تجهیزات نظامی نیز رسیده است. وزارت خزانهداری برنامههایی برای ضرب سکه یک دلاری با تصویر ترامپ به مناسبت ۲۵۰ سالگی آمریکا اعلام کرده؛ اقدامی که با وجود تردیدهای حقوقی درباره درج تصویر رئیسجمهور زنده، پیش رفته است. در حوزه نظامی نیز از ناوهای جنگی «کلاس ترامپ» و جنگندهای با نام «اف–۴۷» رونمایی شده؛ عددی که بار دیگر به جایگاه ترامپ در تاریخ ریاستجمهوری آمریکا اشاره دارد.
در کنار اینها، نوعی برندینگ غیررسمی نیز شکل گرفته است: از اصطلاح «نوزادان ترامپ» برای کودکانی که از طرحهای کاهش هزینه درمان ناباروری متولد میشوند، تا برنامههایی برای ساخت «خانههای ترامپ» بهعنوان واحدهای مسکونی ارزانقیمت. در چنین فضایی، پیشنهاد تغییر نام فرودگاهها و ایستگاههای تاریخی به نام رئیسجمهور، دیگر یک شوخی یا حرکت نمادین ساده به نظر نمیرسد؛ بلکه بخشی از پروژهای منسجم است که در آن، مرز میان دولت، تاریخ و برند شخصی از روی عمد محو میشود. پروژهای که موافقانش آن را نشانه رهبری قدرتمند و مخالفانش، گامی نگرانکننده بهسوی شخصیسازی حافظه ملی آمریکا میدانند.
