هفت صبح| بد بانی، ستاره پورتوریکویی موسیقی جهان، اجرای نفسگیر بین دو نیمه سوپربول را نه با انفجارهای چشمنواز و پرحجم نور و آتش که با یک پیام سیاسی و هویتی به پایان رساند؛ پیامی که همزمان تحسین منتقدان موسیقی را برانگیخت و خشم دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا را شعلهور کرد. این خواننده ۳۱ ساله در واپسین لحظات اجرای خود، یک توپ فوتبال آمریکایی را بالا گرفت که روی آن نوشته شده بود: «همه با هم، ما آمریکا هستیم»؛
جملهای کوتاه اما سنگین که بلافاصله به یکی از بحثبرانگیزترین لحظات سوپربول بدل شد. بد بانی سپس رو به تماشاگران گفت «خدا آمریکا را حفظ کند» و بیدرنگ نام تمام کشورهای قاره آمریکا را از شمال تا جنوب، یکییکی بر زبان آورد؛ حرکتی نمادین که مرزهای ملیگرایی کلاسیک را کنار زد و تعریفی فراگیر از «آمریکا» ارائه داد؛ آمریکایی که نه فقط یک کشور، بلکه مجموعهای از ملتها، زبانها و هویتهاست.
این اجرا از همان ابتدا تاریخی بود؛ بد بانی نخستین هنرمندی شد که اجرای بین دو نیمه سوپربول را بهطور کامل به زبان اسپانیایی اجرا کرد و همزمان، اولین هنرمند لاتینِ تکنفرهای بود که به یکی از پرتماشاگرترین و نمادینترین صحنههای موسیقی جهان راه یافت. از زمان اعلام نام او بهعنوان چهره اصلی این رویداد، موجی از واکنشهای تند از سوی چهرههای نزدیک به جریان «ماگا» شکل گرفت. منتقدان محافظهکار، او را «ضد ترامپ افراطی» و «فعال ضد آیس» خواندند و برخی حتی به این موضوع تاختند که چرا اجرای بین دو نیمه سوپربول باید بدون حتی یک ترانه انگلیسی باشد.
با این حال، بد بانی نهتنها عقب ننشست، بلکه مواضع خود را صریحتر هم کرد. او چند روز پیشتر، در مراسم جوایز گرمی، هنگام دریافت جایزه گفته بود: «قبل از اینکه از خدا تشکر کنم، میخواهم بگویم: آیس گمشو». این شرایط بهشدت رئیسجمهور آمریکا را خشمگین کرد. دونالد ترامپ ساعاتی پس از اجرای بد بانی، در شبکه اجتماعی خود به تندی به او حمله کرد و نوشت اجرای سوپربول «افتضاح» و «یکی از بدترینها در تاریخ» بوده است؛ اجرایی که بهزعم او نه نماینده عظمت آمریکا بود و نه با معیارهای موفقیت، خلاقیت و برتری این کشور همخوانی داشت.
ترامپ پا را فراتر گذاشت و مدعی شد «هیچکس حتی یک کلمه از حرفهای این خواننده را نمیفهمد» و رقصهای او را «منزجرکننده»، بهویژه برای کودکان، توصیف کرد. او این نمایش را «سیلی به صورت کشور» دانست و با حمله به رسانهها، پیشبینی کرد که تنها «رسانههای دروغین» از چنین اجرایی تمجید خواهند کرد.
در سوی دیگر، منتقدان موسیقی تصویری متفاوت ارائه دادند. مارک بومونت، منتقد نشریه ایندیپندنت، در نقد چهارستاره خود نوشت اجرای بد بانی در ذات خود سیاسی و آگاهانه است؛ اجرایی که در شش دقیقه، پورتوریکو را به قلب آمریکا میآورد. او با توصیفی سینمایی نوشت که درست در لحظه توقف رقابت سوپربول و همزمان با تشدید فضای امنیتی، مزرعهای از نیشکر، فروشندگان خیابانی، بوکسورها و رقصندگان، از دل چمنهای ورزشگاه سر برمیآورند و مردی سفیدپوش در میان این هیاهوی رنگارنگ، مأموریتی روشن دارد:
نشان دادن ارزش، زندگی و کرامت مردمی که سالها به حاشیه رانده شدهاند. اجرای بد بانی بار دیگر نشان داد که اجرای موسیقی بین دو نیمه سوپربول دیگر یک نمایش سرگرمکننده نیست، بلکه به صحنهای برای جدال روایتها تبدیل شده است؛ جدالی برسر اینکه «آمریکا» چیست و چه کسانی در تعریف آن حق سخن دارند.
