قهوه قجری یا همان قهوه تلخ یا قهوه دارچین که در دوره سلطنت قاجار به اوج محبوبیت رسید، تنها یک نوشیدنی ساده نبود؛ بلکه نمادی از آداب، تشریفات و تغییرات فرهنگی دربار و جامعه ایران در آن دوران به شمار میآمد.
ریشههای ورود قهوه به ایران به دوران صفویه باز میگردد. قهوه از طریق امپراتوری عثمانی و هندوستان به شهرهای مختلف وارد شد. در آن زمان، قهوهخانهها به سرعت به مراکز مهم تبادل اخبار، شعرخوانی و گردهماییهای اجتماعی تبدیل شدند.
ویژگیهای متمایز کننده قهوه قجری
قهوه قجری را میتوان از چندین جنبه از انواع دیگر قهوه متمایز کرد:
-
آسیاب بسیار ریز: دانههای قهوه برای تهیه قهوه قجری باید به قدری ریز آسیاب میشدند که تقریباً شبیه به آرد شوند. این امر برای دستیابی به غلظت و قوام حداکثری ضروری بود.
جوشاندن طولانی: برخلاف بسیاری از روشهای نوین، قهوه قجری در قهوهجوش روی حرارت ملایم و برای مدت زمان طولانی جوشانده میشد تا عصاره کاملاً خارج شده و به غلظت موردنظر برسد. این روش به قهوه بافتی غلیظ و سنگین میداد.
افزودنیهای سنتی: استفاده از دارچین، هل یا اندکی گلاب، امضای طعمی قهوه قجری محسوب میشد.
