مرتضی نعمتالهی، مجسمهساز و هنرمند پیشکسوت اصفهانی که از او بهعنوان یکی از چهرههای تأثیرگذار مجسمهسازی معاصر ایران یاد میشود، جمعه ۲۲ خرداد ۱۴۰۵ دار فانی را وداع گفت.
نعمتالهی متولد اول بهمن ۱۳۲۴ در اصفهان بود. او پس از تحصیل در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان، در رشته مجسمهسازی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران ادامه تحصیل داد و در ۱۳۴۹ موفق به دریافت مدرک لیسانس شد. وی سپس برای ادامه تحصیل در رشته زیباشناسی راهی دانشگاه سوربن پاریس شد، اما تحصیل خود را ناتمام گذاشت و به ایران بازگشت تا فعالیت حرفهای خود را در آتلیه شخصیاش دنبال کند.
این هنرمند از ۱۳۴۹ آثار خود را در نمایشگاههای انفرادی و گروهی در تهران، اصفهان و پاریس به نمایش گذاشت و در چندین بیینال نیز حضور داشت. حاصل سالها فعالیت او، خلق آثار متعددی در فضای شهری اصفهان، تهران و کرج است.
از جمله شاخصترین آثار نعمتالهی میتوان به تندیسهای شیخ بهایی، فردوسی، شیخ صدوق، علیاکبر اصفهانی (معمار)، درخت دوستی و «طیران» اشاره کرد. مجسمه «طیران» که در ۱۳۷۲ در اصفهان نصب شد، بهعنوان نخستین مجسمه آبستره در فضای عمومی ایران شناخته میشود؛ اثری که به باور بسیاری از صاحبنظران، نقطه عطفی در حرکت هنر شهری ایران از فیگوراتیو به سمت بیان انتزاعی بود.
نعمتالهی سابقه عضویت در هیئت انتخاب دومین دوسالانه مجسمههای شهری را در کارنامه داشت و با رویکردی پژوهشمحور، کوشید مجسمهسازی را با مباحث زیباییشناسی، فلسفه هنر و زیست شهری پیوند بزند. آشنایی و تعامل با اندیشمندانی چون یوسف اسحاقپور، فریدون رهنما و امیرحسین آریانپور از جمله تأثیرات مهم دوران تحصیل او به شمار میرفت.
در سالهای اخیر نیز آیین بزرگداشتی با عنوان «شب مرتضی نعمتالهی» با همت علی دهباشی در تهران برگزار شد و مستند «طیران» درباره زندگی و آثار او به نمایش درآمد. همچنین کتاب «پرسهزنی در سکوت شهر» حاصل گفتوگویی چندساله با این هنرمند منتشر شده است.
مرتضی نعمتالهی را میتوان از پیشگامان رویکرد روشمند در مجسمهسازی معاصر ایران دانست؛ هنرمندی که کوشید تجربه زیسته، مطالعات نظری و دغدغههای شهری را در قالب زبان حجم و فرم به بیان درآورد.
اطلاعات تکمیلی درباره زمان و مکان برگزاری مراسم تشییع و خاکسپاری این هنرمند متعاقباً اعلام خواهد شد.
