در روزهایی که سفره مردم زیر فشار تورم هر روز کوچکتر میشود؛ روزهایی که قیمت روغن ۱۲۰ درصد بالا رفته، تخممرغ به کالایی لوکس بدل شده و فروش قسطی لبنیات دیگر شوخی نیست، وزارت میراث فرهنگی مسیر دیگری را انتخاب کرده است؛ برگزاری چهارمین جشنواره چند رسانه ای در خوزستان!
اولویت معاونت میراث فرهنگی در این شرایط چیست؟
وقتی محوطهها، بناها، موزهها و بافتهای تاریخی حال خوشی ندارند؛ وقتی کاوشهای باستانشناسی به اضطرار محدود شده، مرمت اصولی سالهاست به تعویق افتاده و یگان حفاظت از حداقل امکانات محروم است، اصرار بر برگزاری جشنواره چه پیامی دارد؟
کارکنانی که ماههاست حقوق و اضافهکار نگرفتهاند، پژوهشهایی که به دلیل نبود اعتبار متوقف شده و پایگاههای ملی و جهانی که با تفویض اختیار به استانها، عملاً تضعیف شدهاند، تصویر امروز میراث فرهنگی کشور است.
در استانی مانند خوزستان؛ سرزمینی که از شوش و چغازنبیل تا ایذه و رامهرمز زیر تیغ حفاری غیرمجاز و پروژههای عمرانی نفس میکشد، هزینهکرد برای ویترین رسانهای چه توجیهی دارد؟
میراث فرهنگی پیش از جشن و تصویر، به حفاظت، تخصص و پاسخگویی نیاز دارد. اولویت اگر میراث است، راهش از صحنهآرایی نمیگذرد؛ از تصمیمهای سخت و مسئولانه میگذرد.