هفت صبح| اکران آنلاین «غریزه» شبیه باز کردن جعبهای است که مدتها گوشهای مانده بود؛ فیلمی با ظاهری وسوسهبرانگیز که در همان دقایق نخست، تماشاگر را به سفری میان خاطره و خیال دعوت میکند. سیاوش اسعدی اینبار بیش از همیشه به سینمای محبوبش نزدیک شده؛ به جهانی که در آن نگاهها روایت میکنند و عشق، پیش از آنکه فهمیده شود، حس میشود.
یک بهشت ساختهشده از نور
«غریزه» از آن فیلمهایی است که پیش از هر چیز، با چشم دیده میشود. قابها گرماند، نورها نرماند و جغرافیای داستان حالتی معلق دارد؛ انگار جایی میان واقعیت و رویا شکل گرفته. این فضا، بلافاصله تماشاگر را درگیر میکند و اجازه میدهد در جهان فیلم نفس بکشد.داستان در دل همین فضا، آرام و بیشتاب پیش میرود. رابطهای نوجوانانه شکل میگیرد و در کنار آن، دنیای بزرگترها با انتخابهایی سنگین و گاه بیرحم، خودش را نشان میدهد. فیلم تلاش میکند این دو جهان را به هم پیوند بزند؛ پیوندی که گاهی دلنشین است و گاهی ناتمام.
بازیگران؛ لحظههایی که جان میگیرند
امین حیایی در یکی از نقشهای قابلتوجه سالهای اخیرش ظاهر شده؛ مردی که میان گذشته و حال گیر افتاده و سنگینی تصمیمهایش را در سکوت حمل میکند. بازی او، بهخصوص در لحظات فروخورده، به فیلم عمق میدهد.پانتهآ پناهیها با ظرافت همیشگیاش، بار عاطفی موقعیت را بالا میبرد و ژاله صامتی، حتی در حضور محدود، رد خود را به جا میگذارد.
در سوی دیگر، بازیگران جوان انرژی تازهای به فیلم تزریق میکنند. با این حال، رابطه مرکزی فیلم-همان عشقی که باید ستون اصلی باشد-در همه لحظات به اندازه کافی جان نمیگیرد. گاهی بیشتر شبیه یک تصویر زیباست تا یک احساس عمیق.
موسیقی و تصویر؛ شکوهی که جلو میزند
بزرگترین برگ برنده «غریزه» بیتردید در فضای شنیداری و دیداری آن است. موسیقی، با حالوهوای نوستالژیک و ملودیهای ماندگار، بهنوعی روح پنهان فیلم تبدیل شده. در بسیاری از سکانسها، این موسیقی است که احساس را هدایت میکند، نه دیالوگ. فیلمبرداری هم درخشان است؛ قابهایی که با دقت طراحی شدهاند و گاهی یادآور سینمای کلاسیک اروپاییاند. با این حال، همین نقطه قوت، گاه به مانع تبدیل میشود. وقتی فرم اینقدر چشمگیر باشد، خطر این وجود دارد که قصه عقب بماند. «غریزه» دقیقاً در همین نقطه لغزش دارد؛ جایی که تصویر پیش میتازد و روایت نفس کم میآورد.
قصهای که دیر به خودش میرسد
ریتم فیلم در بخش عمدهای از زمان، کند و تاملی است. این انتخاب برای بعضیها جذاب و برای بعضی دیگر فرساینده خواهد بود. گره اصلی داستان با تاخیر مطرح میشود و تا زمانی که فیلم به نقطه بحران برسد، بخشی از مخاطبان ممکن است فاصله بگیرند.در مقابل، یکسوم پایانی با شتابی ناگهانی از راه میرسد؛ اتفاقها پشتسر هم رخ میدهند و فیلم تلاش میکند همه چیز را جمع کند. این تغییر ریتم، نوعی دوگانگی ایجاد میکند؛ انگار دو جهان متفاوت در یک فیلم کنار هم قرار گرفتهاند. از سوی دیگر، برخی تصمیمهای کلیدی شخصیتها به اندازه کافی پرداخت نشده و همین مسئله، باورپذیری را تحت تاثیر قرار میدهد.
فیلمی که دیده میشود اما به کندی
«غریزه» تجربهای است میان بازی دلسپردن به سینما و سرگردانی در قصه. فیلمی که لحظههای چشمنواز کم ندارد و میتواند تماشاگر را درگیر حس و حال خود کند.
در عین حال، ضعف در فیلمنامه و ناهماهنگی در ریتم، اجازه نمیدهد این تجربه به یک اثر یکدست تبدیل شود.برای من، «غریزه» بیشتر شبیه خاطرهای تصویری است؛ چیزی که هنگام تماشا مجذوبش میشوی اما بعدتر، بیش از آنکه قصهاش در ذهن بماند، حالوهوایش به یاد میآید.
