در گفت‌وگو با امیرحسین سمیعی، آهنگساز، به فراز و فرود جایگاه موسیقی در سینمای ایران پرداخته‌ایم؛ جریانی که از اواسط دهه ۸۰ با حذف آگاهانه موسیقی، به‌ویژه در سینمای اجتماعی، شکل گرفت و موسیقی را عنصری زائد می‌دانست. سمیعی با مرور این رویکرد و نقد نگاه حداقلی به صدا، معتقد است سینمای ایران پس از چند سال به اهمیت کارکردی و دراماتیک موسیقی بازگشته؛ هرچند در سینمای اجتماعی، آهنگساز همچنان ناچار است میان خواست کارگردان برای غلبه صدای محیط و ضرورت حضور موسیقی، تعادلی دشوار و خلاقانه پیدا کند.