نگاهی گذرا به شناسنامه جواد رضویان

پیش از ورود به جزئیات مفصل زندگی او، بد نیست نگاهی به اطلاعات کلیدی و شناسنامه‌ای این هنرمند داشته باشیم:

  • نام کامل: سید جواد رضویان

  • تاریخ تولد: ۲۵ مرداد ۱۳۵۳

  • محل تولد: قم، ایران

  • تحصیلات: لیسانس نقاشی از دانشگاه آزاد اسلامی

  • حرفه: بازیگر، کارگردان، نویسنده، خواننده و نقاش

  • شروع فعالیت: از سال ۱۳۷۳ با مجموعه «سیب خنده»

  • وضعیت تاهل: متاهل (دارای یک فرزند دختر به نام یامین)

  • شاخص‌ترین نقش: داوود برره در سریال «پاورچین» و زینال در «جایزه بزرگ»


  • از قم تا تهران؛ ریشه‌ها و زندگی خانوادگی

    سید جواد رضویان در اواخر تابستان سال ۱۳۵۳ در شهر مذهبی قم به دنیا آمد. او از پدری قمی و مادری یزدی متولد شده است. نکته جالبی که شاید بسیاری از مخاطبان ندانند، ریشه سادات بودن اوست که همواره با افتخار از آن یاد می‌کند. جواد در خانواده‌ای بزرگ شد که لزوماً پیشینه هنری به معنای حرفه‌ای نداشتند، اما ذوق و قریحه در میان اعضای خانواده جریان داشت.

     

    او دوران کودکی و نوجوانی خود را در فضای سنتی و مذهبی قم سپری کرد. به گفته خودش، در دوران مدرسه دانش‌آموز خیلی درس‌خوانی نبود اما همیشه پای ثابت گروه‌های تئاتر و سرود مدرسه بود. شیطنت‌های خاص او در کنار لحن نمکینش باعث می‌شد حتی زمانی که جدی صحبت می‌کرد، اطرافیان را به خنده وادارد. همین ویژگی‌ها در نهایت او را به سمت رشته هنر سوق داد.

     

    تحصیلات و ورود به دنیای هنر از قاب نقاشی

    برخلاف تصور بسیاری که گمان می‌کنند او از ابتدا در رشته بازیگری تحصیل کرده، جواد رضویان فارغ‌التحصیل رشته نقاشی است. او در دوران دانشگاه با بسیاری از چهره‌های مطرح امروز سینما و تلویزیون هم‌دوره بود. مهران غفوریان، بیژن بنفشه‌خواه و حسین رفیعی از جمله صمیمی‌ترین دوستان دوران دانشجویی او بودند که اتفاقاً مسیر حرفه‌ای آن‌ها نیز به هم گره خورد.

    رضویان معتقد است که نگاه تصویری‌اش به سینما و بازیگری، وام‌دار رشته نقاشی است. او هنوز هم در اوقات فراغت به طراحی و نقاشی می‌پردازد و این هنر را تسکینی برای روح خود می‌داند.

     

     


    آغاز طوفانی با «سیب خنده» و درخشش در «پاورچین»

    ورود جواد رضویان به تلویزیون در سال ۱۳۷۳ و با مجموعه تلویزیونی «سیب خنده» به کارگردانی رضا عطاران رقم خورد. این برنامه که مخصوص گروه سنی کودک و نوجوان بود، سکوی پرتابی برای بسیاری از کمدین‌های نسل جدید شد. اما نقطه عطف واقعی زندگی هنری جواد رضویان، همکاری با مهران مدیری در اوایل دهه هشتاد بود.

     

    در سال ۱۳۸۱، زمانی که مهران مدیری ساخت سریال «پاورچین» را آغاز کرد، جواد رضویان را برای نقش «داوود» (پسرعموی فرهاد) انتخاب کرد. شخصیت داوود با آن لهجه ساختگی روستای خیالی «برره»، تکیه‌کلام‌های خاص مثل «منه می‌گی؟» و رفتارهای رندانه اما ساده‌لوحانه، به سرعت به یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌های تاریخ تلویزیون تبدیل شد. این نقش چنان تأثیری داشت که هنوز هم بسیاری او را با نام داوود برره می‌شناسند.

     

    پس از آن، حضور در سریال «جایزه بزرگ» در نقش «زینال» بار دیگر توانایی‌های او را در خلق تیپ‌های متفاوت ثابت کرد. رضویان نشان داد که می‌تواند به خوبی از پس نقش‌های طبقه فرودست جامعه با زبانی طنز برآید.

     


    زندگی شخصی، همسر و دخترش یامین

    جواد رضویان از جمله هنرمندانی است که به شدت بر حفظ حریم خصوصی خانواده‌اش تاکید دارد. او سال‌ها پیش ازدواج کرده و زندگی بسیار پایدار و موفقی دارد. ثمره این ازدواج دختری به نام یامین است.

    او در مصاحبه‌های معدودی که درباره خانواده‌اش داشته، همسرش را بزرگترین حامی و منتقد خود معرفی کرده است. جواد می‌گوید: «اگر همراهی و صبوری همسرم نبود، شاید نمی‌توانستم در این حرفه پرفشار دوام بیاورم.» او به شدت به دخترش وابستگی عاطفی دارد و نام او را (یامین) که ریشه‌ای قرآنی و زیبا دارد، با دقت انتخاب کرده است.

     


    فکت‌های جالب و علایق شخصی

    1. عشق به موسیقی: جواد رضویان صدای خوبی دارد و چندین تک‌آهنگ نیز منتشر کرده است. او تیتراژ برخی از کارهایش را خودش خوانده که با استقبال خوبی مواجه شده است.

    2. ارادت به ائمه: او به دلیل تربیت در خانواده‌ای مذهبی، ارادت ویژه‌ای به خاندان عصمت و طهارت دارد و بارها در مراسم‌های مذهبی و پیاده‌روی اربعین دیده شده است.

  • دوری از حاشیه: در فضای مجازی، رضویان جزو معدود بازیگرانی است که وارد درگیری‌های لفظی یا جریان‌های سیاسی تند نمی‌شود و همواره سعی می‌کند پیام صلح و شادی منتشر کند.

  • نقاش چیره‌دست: او همچنان به صورت حرفه‌ای نقاشی می‌کشد و گاهی آثار خود را در معرض دید دوستان نزدیکش قرار می‌دهد.

  • تجربه کارگردانی: او با ساخت سریال‌هایی مثل «ارث بابام»، «قرارگاه مسکونی» و فیلم سینمایی «زهرمار» نشان داد که دغدغه ساختن و روایتگری را هم دارد.