قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی در سی‌امین روز دفاع ملی ایرانیان اعلام کرد: سی روز از جنگ میهنی رمضان می گذرد. یک ماه از اولین حضور شما در خیابان به عنوان سنگر محکم و ستبر حفاظت از وطن و دفاع جانانه شما از میهن در سایر عرصه ها و مجال‌ها می گذرد. سی روز شکوه. سی روز افتخار. سی روز غرور. سی روز به عظمت تاریخ بزرگ ایران. سی روز به شکوه حماسه های ملی و میهنی. این سی روز حضور در خیابان و سایر عرصه ها نه فقط حمایت از رزمندگان در نیروهای مسلح که حضور در میدان جنگ و نبرد مستقیم با خصم دون و پست بود و است.
خیابان در این سی شب نمود و آیینه قدرت اجتماعی ملتی بود که شکست خوردن را بلد نیست، شکست ناپذیر است، زبان زور را تحمل نمی کند و چون رهبر شهیدش فریاد " مثلی لایبایع مثل یزید" سر می دهد و دشمن چه می دانست که خیابان خود جبهه گسترده شما ملت بزرگ مقابل جنایتکاران تاریخ است.
و اکنون این قدرت را درک کرده است. و از خیابان عصبانی و آشفته است. این آشفته حالی را پایانی نیست چرا که شما ملت پایان ناپذیرید.

در این سی شب کنار هم ایستادید. با هم بودید. ایران بودید. افتخار بودید. در این سی شب کنار هم در عزای رهبر شهیدمان گریستید، مقابل دشمن ملعون فریاد "هیهات منا الذله" سر دادید. با فریاد "نه سازش، نه تسلیم، نبرد با آمریکا" به موشک ها قدرت دادید و چه بسا خود مانند موشک بر پیکر خصم فرود آمدید.
در شب های قدر از خداوند طلب رحمت و غفران و نصر کردید و با تسلیم شدن مقابل قدرت لا یزال الهی، توان سر خم نکردن مقابل قدرت های مادی پیدا کردید.
در این شب های مقدس که به یاد رهبر شهیدمان می توان نام "شب های اتحاد مقدس" بر آن نهاد، با رهبر عزیزمان حضرت آیت الله سید مجتبی خامنه ای عزیز بیعت کردید و چه بیعت پرشور و با ابهتی. اندوه بزرگ تان از غم شهادت آقا را تبدیل به خشم علیه دشمن و لبیک به نایب امام زمان(عج) کردید.
برای سرداران بزرگ ، فرماندهان رشید و مظلومان میناب و مجاهدان گمنامی که دست برتر به ایران دادند، گریستید. پشتوانه رزمندگان جان بر کف خود در تمام جبهه ها شدید.

ملت بزرگ ایران! شما جان و روح ایران بودید آن هنگام که "ای ایران" محمود کریمی را خواندید. آن زمان که " بزن که خوب می زنی" مهدی رسولی را فریاد زدید.  با نوای حماسی "الله اکبر" حسین طاهری همراه شدید و صدای اقتدار ایران در روز قدس بودید. و با "حسبی الله" محسن چاووشی قدرت توکل خود را بیان کردید.
شما به راستی ملت امام حسین(ع) هستید که غم یکدیگر را می خورید، در یاری به یکدیگر اندکی تعلل نمی کنید، کم خود را با دیگری شریک می شوید و از هیچ کرمی دریغ نمی کنید. آن رهبر عاشورایی را چنین ملت امام حسینی روا است.

دشمن گمان کرد که جامعه پس از جنگ تکه تکه خواهد شد و مقابل هم خواهد ایستاد اما ملت بزرگ ایران یک پیکر با نود میلیون جان بود و بر خلاف انگاره دشمن متحدتر از همیشه کنار هم ماند. این وحدت چنان باشکوه و عمیق بود که لکنت ها در دفاع از ایران برداشته شد و توطئه دشمن به خودش بازگشت.
امروز هنرمند و ورزشکار و رزمنده و کارگر و معلم همه یکصدا ایران را صدا می زنند و روح جمعی خود را به رخ دشمن جنایتکار می کشانند. مردم بزرگ ایران با سلایق مختلف به خوبی یکدیگر را پیدا کردند و دفاع ملی را شکل دادند. به این ملت بزرگ تعظیم می کنم.