شنیدهها حاکی از آن است که ایران و آمریکا در آستانه امضای توافق با یکدیگر قرار دارند؛ هرچند این احتمال هم رد نمیشود که در روزهای آینده اتفاقاتی پیشبینی نشده رخ دهد اما به هر روی اکنون نسبت به چند ماه پیش بیشترین امید برای پایان کامل جنگ وجود دارد. در چنین شرایطی یک پرسش مهم به وجود میآید که در دوران پساجنگ دولت باید چه اولویتهایی را مدنظر قرار دهد؟ این پرسش را با دو نیروی سیاسی از دو طیف مختلف سیاسی مطرح کردیم. علیمحمد نمازی، عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی و غلامحسین رضوانی، عضو شورای مرکزی جبهه پایداری.
رضوانی معتقد است که اولا دولت باید برای بهبود اوضاع اقتصادی به ظرفیتهای داخلی تکیه کند و ارتباط با دنیا گرچه خوب است اما همه دنیا آمریکا نیست. او میگوید که بسیاری از تصمیمگیران اقتصادی تحت تأثیر نسخهها و دیکتههای غربی عمل میکنند.
رضوانی همچنین معتقد است که اکنون هستند افرادی در قدرت که گرچه مسئولیت دارند اما میخواهند ژست اپوزیسیون به خود بگیرند. او درباره اینکه برخی هر فردی را که میخواهند تندرو معرفی کنند به جبهه پایداری منسوب میکنند نیز گفت: «برخی افراد نوعی ذهنیت افراطی و بیمارگونه نسبت به جبهه پایداری پیدا کردهاند. این افراد با نگاهی مالیخولیایی تصویری غیرواقعی از جبهه پایداری ساخته و آن را به یک هیولا تبدیل کردهاند».
*نمازی: تنشزدایی با دنیا
علیمحمد نمازی، عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی نگاهی مخالف رضوانی دارد. او میگوید باید تنشزدایی کنیم و با دنیا وارد تعامل شویم تا بتوانیم اقتصاد را بهبود بخشیم و رفاه را برای مردم به وجود آوریم. او در حوزه سیاسی نیز معتقد است که باید چرخش قدرت وجود داشته باشد و دولت فاصله میان مردم و حاکمیت را کاهش دهد تا در نهایت اعتماد عمومی بازسازی شود و مردم احساس کنند صدایشان شنیده میشود.
نمازی برخلاف رضوانی میگوید که نباید در موضوع حجاب هیچ تنشی ایجاد شود و پزشکیان باید در این ارتباط با مجموعه حاکمیت گفتوگو کند. او مخاطره دولت را حملات یک طیف خاص سیاسی میداند و میگوید پزشکیان باید جلوی پدرخواندهها که فکر میکنند از همه بهتر میفهمند بایستد و خودش نیز از هر افراط و تفریطی پرهیز کند و با مردم هم گفتوگو کند تا با اتکا به پشتوانه مردمی برنامههای خود را جلو ببرد.
