نگاهی به کانسپت زشت اما پیشرفته ول ساتیس ۹۸ شرکت رنو که در پایان قرن بیستم، زیربنای تولید نسل جدیدی از محصولات برند فرانسوی شد والبته شکست خورد
اگر علاقمند به بررسی سیر تحول برند رنو در قرن ۲۱ هستید پس این مقاله را از دست ندهید. رنو را همه با خودروهای اقتصادی و کمدردسری میشناسند که مزین به یک لوزی نقرهای در جلوپنجره، در اقسام سدان، هاچبک یا ونهای باری و مسافری سالهاست بازار خوبی در اروپا دارند اما این برند چگونه به یک حجم ثابت و موقر برای طراحی خودروهایش رسید؟ آیا این تنها حاصل یک طرح اولیه بود یا الهام از خودرویی که در بدو امر چندان جذاب و جالب توجه نبود؟ نگاهی به مدل مفهومی ولساتیس نشان میدهد ایده دوم درست است و رنو ابتدا با طرح زدن چند خودرو و ساخت یک مدل مفهومی واقعا زشت، توانست سنگ بنای طراحی خود را بر اساس این سدان عجیبالخلقه بنا کند.
آنگونه که وبسایت موتور ۱ گزارش داده، ارائه مفهومی رنو ولساتیس یک گسست بزرگ برای برند رنو بوده چرا که این مدل هاچبک با استفاده از موتور قوی و امکاناتی سطح بالا در اتاقی مجلل یک شیوه نوین در روند حرکتی رنو به شمار میآمد. رنو این کانسپت را در نمایشگاه اتومبیل ژنو در سال ۱۹۹۸ معرفی کرد و به دلیل طراحی رادیکال و فرم گنبدی سقف همه را به حیرت وا داشت. در عین حال رنو در ساخت این جذاب از آخرین تکنولویی های روز استفاده کرده که در آن دوره بسیار نامتعارف بود. این مدل که پا جای پای مدل مفهومی اینیتیل ۹۵ گذاشت، با اینکه به خط تولید رسید اما به دلیل ظاهر نامتعارفی که زیبایی چندانی در خود نداشت نتوانست هرگز رنگ موفقیت به خود ببیند. البته استقبال از این محصول در هنگام رونمایی آن به رنو این جرات و اعتبار را داد که از فرم قبلی خود به کلی جدا شده و به سمت ساخت خودروهایی جذابتر، بزرگتر و لوکستر گام بردارد گرچه ولساتیس در طول ۶ سال تولید به دلیل عدم استقبال بازار به مجسمه واقعی شکست برای رنو تبدیل شد .
هنگام مراجعه به تاریخ مدل ولساتیس باید حتما پیشزمینه مهندسی خودرو را بررسی کرد چرا که ولساتیس به کمک مفهومی اینیتیل که در سال ۱۹۹۵ به طور کلی فضای ذهنی حاکم بر صنعت خودروسازی فرانسه را شکست، خلق شد و به عنوان چشمانداز تجاری برند رنو نظرها را به سمت خود جلب کرد. اینیتیل در واقع بعدها با جرح و تعدیل بسیار به تولید مدل لوکس و عجیب ولساتیس در سال ۲۰۰۲ منجر شد که هرگز نتوانست در بازار عملکردی موفقیتآمیز داشته باشد و با فروشی اندک در طول یک دهه، سرانجام از خط تولید خارج شد. البته نگاهی به بخش انتهایی اینیتیل ما را کاملا به یاد خودروی مگان به ویژه در گونه هاچبک آن میاندازد.
از جمله نکاتی که در مورد ولساتیس به واسطه نگاه آیندهنگرانه قابل ستایش است یکی جلوپنجره این خودرو است که همه توجهات را به سمت مرکز جلوپنجره و الماس رنو متمرکز میکند. در عین حال طرح توسعه یافته بدنه و سقف شیشهای و پانورامیک خودرو که با الهام از مدل مفهومی اینیتیل ساخته شده بود، در نوع خود در آن دوره بسیار پیشرو بوده و از نگاه مدرن طراحان رنو حکایت میکند.
طرح داخلی اما آمیزهای از حسی لوکس و خطوطی در عین سادگی است که با کمک لوئیس ووتن ساخته و پرداخته شده و به نوعی آمیزهای از کارایی، تجمل و آرامش را با طعمی آیندهنگرانه ارائه میکند. سیستم چند رسانهای این کانسپت با توان پخش فیلم و پخش رسای موسیقی نیز از دیگر موارد جالب توجه است تا در مجموع اتاق ولساتیس را به مکانی مناسب که مملو از چرم و چوب است تبدیل کند. این سدان لوکس فرانسوی که ۹/۴ طول داشت، بنا به ادعای رنو و علیرغم وزن بسیار بالا قادر بود تا ۲۵۰ کیلومتر در سات سرعت بگیرد که این مهم به دلیل توان بالای رنو در زمینه سخت موتورهای حجیم و البته تجربه حضور در فرمول یک بود.
