او اعلام کرده که قصد دارد ظرف ده سال آینده شهری روی ماه بنا کند؛ هدفی که نشاندهنده تغییری معنادار در اولویتهای فضایی اسپیسایکس و فاصلهگرفتن موقت از رؤیای دیرینه سکونت انسان در مریخ است.
ماسک در اظهارات اخیر خود تأکید کرده که ماه، برخلاف مریخ، گزینهای عملیتر و سریعتر برای آغاز سکونت دائمی بشر در فضاست. به گفته او، سفر به ماه تنها دو روز طول میکشد و امکان پرتاب فضاپیما به سمت آن تقریباً هر ده روز یکبار فراهم است. این در حالی است که مأموریتهای مریخ تنها هر ۲۶ ماه یکبار امکانپذیرند و سفر به آن حدود شش ماه زمان میبرد. همین تفاوتها باعث شده است که ماه به سکویی مناسبتر برای آزمون، توسعه و گسترش زیرساختهای فضایی تبدیل شود.
بر اساس این طرح، شهر مورد نظر ماسک باید «خود رشد» باشد؛ به این معنا که با اتکا به فناوریهای خودکار، رباتیک و هوش مصنوعی بتواند بهتدریج گسترش یابد و وابستگی محدودی به زمین داشته باشد. ماسک معتقد است ایجاد چنین شهری میتواند نقش مهمی در تضمین بقای تمدن بشری در بلندمدت ایفا کند.
این چرخش استراتژیک در شرایطی رخ میدهد که رقابت جهانی برای بازگشت انسان به ماه شدت گرفته است. ایالات متحده در قالب برنامه آرتمیس و چین با پروژههای مستقل خود، هر دو در تلاشاند تا در دهه آینده حضور دائمیتری روی ماه داشته باشند. از زمان مأموریت آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲، هیچ انسانی بر سطح ماه قدم نگذاشته است.
با وجود هیجانانگیز بودن این چشمانداز، کارشناسان یادآور میشوند که ساخت یک شهر پایدار روی ماه با چالشهای عظیم فنی، مالی و زیستی روبهروست؛ از تأمین انرژی و منابع حیاتی گرفته تا حفاظت در برابر تشعشعات فضایی. با این حال، سابقه اسپیسایکس در کاهش هزینههای پرتاب و توسعه فناوریهای نوین، باعث شده است که بسیاری این هدف را هرچند جاهطلبانه، اما غیرممکن ندانند.
