اردیبهشت سال ۱۴۰۰ گزارش یک درگیری مرگبار در منطقه پیشوا در استان تهران به پلیس اعلام شد. پس از حضور مأموران در محل و بررسیهای اولیه مشخص شد که مردی به نام کریم با ضربه چاقو شوهرخواهرش را به قتل رسانده و متواری شده است.
همسر مقتول در تحقیقات مدعی شد با شوهرش اختلاف داشته، اما وقتی برادرش به قصد وساطت آمده، آنها با هم درگیر شده و شوهرش در این درگیری کشته شده است.
در ادامه بررسیها تیم جنایی دریافتند متهم از کشور فرار کرده و به افغانستان رفته است. به این ترتیب پرونده به صورت غیابی مورد رسیدگی قرار گرفت و با درخواست اولیایدم و مستندات پرونده برای متهم حکم قصاص صادر شد.
در این میان خانواده متهم توانستند رضایت اولیایدم را جلب کنند و آنها از قصاص صرفنظر کردند. با اعلام رضایت آنها، متهم به کشور برگشت و دستگیر شد. پس از طی مراحل قانونی و تکمیل تحقیقات، پرونده برای رسیدگی از جنبه عمومی جرم به شعبه ۳ دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد.
در این جلسه همسر مقتول به قضات گفت: من و همسرم بارها با هم جر و بحث کرده بودیم و او مرا اذیت میکرد. روز حادثه با همسرم دعوا کردیم و من با برادرم تماس گرفتم تا به دادم برسد. وقتی برادرم آمد، همسرم با او گلاویز شد و برادرم هم با چاقو او را زد.
پس از آن متهم به جایگاه رفت و گفت: من قصد کشتن شوهرخواهرم را نداشتم. روز حادثه رفته بودم تا مشکل خواهرم را حل کنم و با پادرمیانی آنها را آشتی دهم، اما کریم به من حمله کرد و من به ناچار او را زدم. وقتی فهمیدم فوت کرده، از ترسم از ایران گریختم. حالا هم پشیمانم و از شما میخواهم تا حد امکان در مجازاتم تخفیف قائل شوید.
با پایان دفاعیات متهم، قضات برای صدور رأی وارد شور شدند.
