ون والکنبرگ معتقد است که با فراگیرتر شدن بحث رمزارزها در فضای سیاسی، این موضوع بیش از پیش دوقطبی شده است. او میگوید:
«از یک سو، حامیانی را میبینیم که گاهی از روی ناآگاهی از پروژههای اشتباهی حمایت میکنند و از سوی دیگر، مخالفان سرسختی قرار دارند که این فناوری را چیزی جز کلاهبرداری و فساد نمیدانند و به دنبال ممنوعیت کامل آن هستند.»
این فضای سیاسی، تصویب قوانین منطقی و متعادل را دشوارتر از همیشه کرده است.
کوین سنتر که در سال ۲۰۱۴ با هدف ارائه توضیحات بیطرفانه و قابل اعتماد به قانونگذاران تأسیس شد، بر یک مأموریت مشخص تمرکز دارد: دفاع از حق توسعهدهندگان برای انتشار کد و حق کاربران برای اجرای شبکههای غیرمتمرکز. ون والکنبرگ تأکید میکند:
«باید نهادهای متمرکز و مورد اعتماد در این فضا مانند صرافیها را قانونگذاری کرد، اما نباید قوانینی وضع کرد که توسعهدهندگان فناوری و تراکنشهای همتا به همتا را سرکوب کند.»
او هشدار میدهد که این تراکنشها به طور فزایندهای از سوی نهادهای نظارتی جهانی، مانند نیروی ویژه اقدام مالی (FATF)، که کشورها را به جمعآوری گسترده اطلاعات خصوصی کاربران ملزم میکنند، در معرض خطر قرار گرفتهاند.
راهحل پیشنهادی ون والکنبرگ، ادغام فناوریهای حافظ حریم خصوصی، مانند اثبات با دانش صفر (Zero-Knowledge Proofs)، در بطن این سیستمها است. او میگوید:
«اگر این کار را نکنیم، هویت دیجیتال بیمعنا خواهد شد، زیرا هرگز نخواهیم دانست که با یک انسان واقعی در ارتباط هستیم یا یک ربات که اطلاعات هویتی ما را از دارک وب خریداری کرده است.»
از دیدگاه او، حریم خصوصی یک چالش فرهنگی است و رمزارزها بهترین امید ما برای ساختن اینترنتی جدید و تعاملاتی آنلاین هستند که شخصیتر و کمتر هویتزدوده باشند.
