مدیر کل محیط زیست اصفهان توضیح می‌دهد که بیشتر مهاجرت‌ها زمینه ورود آسیب به مقصد را فراهم می‌کند زیرا عموما بیش از ظرفیت منطقه یا توان اکولوژیکی مقصد، بارگذاری جمعیتی انجام می‌شود و این موضوع سبب خواهد شد که مصرف انرژی و آب افزایش یابد و زمینه بروز آسیب به مبدا و مقصد مهاجرت فراهم شود. 
او تهران را مثال روشنی از عدم توجه به ظرفیت‌های زیستی منطقه پذیرش مهاجر معرفی می‌کند زیرا پایتخت در سنوات گذشته سالانه 200 تا 250 هزار نفر مهاجر پذیرفته است و اگرچه کمبود آب در تهران به هر طریق ممکن جبران می‌شود اما امروز به نقطه‌ای رسیده‌ایم که تهران آب و هوا ندارد و درگیر ترافیک وحشتناک است. شرایط امروز این شهر به دلیل مهاجرت‌های بدون برنامه‌ریزی است. 
گل‌علیزاده بر لزوم برنامه‌ریزی برای نقاط مستعد مهاجرپذیری تاکید می‌کند و بر این باور است که دولت باید با سیاستگذاری‌های خاص مثل ایجاد شهرک‌های جدید در مناطق مستعد، جابه‌جایی جمعیتی را مدیریت کند زیرا اگر مهاجرت بدون برنامه رخ دهد، مقصد پذیرش مهاجر، دچار مشکلات عدیده می‌شود. همان‌طور که امروز استان‌های شمالی درگیر شده‌اند. در سال‌های گذشته شمال ایران 800 هزار نفر مهاجر را پذیرش کرده و امروز به نظر می‌رسد که این رقم به یک میلیون نفر رسیده باشد.
به نظر می‌رسد، سیاست‌های دولت مثل ترویج بلند مرتبه سازی در شمال کشور، بارگذاری جمعیتی در این مناطق را به مرز بحران برساند. گل‌علیزاده اگرچه اصل بلند مرتبه سازی را تایید می‌کند و آن را راهکار کشورهای پیشرفته برای حفظ اراضی معرفی می‌کند زیرا چنین سیاستی باعث می‌شود تعداد بیشتری از افراد در فضای کمتری مستقر شوند اما تاکید می‌کند که حتما باید چنین سیاست‌هایی با برنامه قبلی باشد و ظرفیت زیستی مناطق در آن لحاظ شود.
با توجه به اینکه ایران به شدت درگیر تبعات ناشی از مهاجرت‌های اقلیمی است و سیاست‌های تشویقی یا سختگیرانه دولت برای مهاجرت از سیستان و بلوچستان به‌عنوان یک استان مرزی، چندان موفق نبوده است، بهتر است مسئولان هرچه سریع‌تر با تکمیل طرح آمایش سرزمین و برنامه‌ریزی مناسب برای مناطق مستعد پذیرش مهاجر، نقشه راه مناسبی برای جابه‌جایی‌های اقلیمی در کشور تدوین کند زیرا در صورت مهاجرت‌های نادرست، بازگشت به ریل قبلی، کاری بسیار دشوار خواهد بود.