فردین بازی برای تختی!

به گزارش هفت ورزشی، معروف ترین سلبریتی تاریخ سینمای ایران، یک ورزشکار بود. فردین ابتدا از فوتبال شروع کرد نه به طور حرفه ای وپس از فوتبال شنا، ژیمناستیک و وزنه برداری روی آورد ودر پی یک اتفاق کشتی گیر شد اوبا اخذ مدرک دیپلم به سربازی رفت ودرجه دار نیروی هوایی شد ودر سن 18سالگی ازدواج کرد که تا پایان عمر ادامه داشت.

آنچه اما این مطلب را به درازا می کشاند ارادت قلبی و عاطفی محمدعلی فردین به جهان پهلوان غلامرضا تختی بود.

نایب قهرمان وزن 73 کیلوگرم کشتی آزاد دنیا در مسابقات جهانی 1954 ژاپن، به دلایلی از جمله آسیب‌دیدگی‌های متعدد و برخی ناملایمات با دنیای کشتی خداحافظی کرد و به صورت اتفاقی وارد عرصه سینما شد. او در زمستان سال 1338 و در 28 سالگی برای دیدن فیلمی وسترن به سینما می‌رود که به گفته خودش بلیت به او نرسید و گیشه بلیت ‌فروشی بسته شد و پشت در سینما ماند. در این زمان اسماعیل کوشان که فردین را به واسطه کشتی می‌شناخت او را به داخل سینما برد. کوشان به نایب قهرمان کشتی جهان پیشنهاد بازی در فیلم چشمه آب حیات داد که سیامک یاسمی آن را کارگردانی می‌کرد و فردین هم پذیرفت و به این شکل به عنوان یکی از هنرپیشه‌های اصلی فیلم، اولین نقش حرفه‌ای خود را در سینما بازی کرد و خیلی زود هم تبدیل به یک ابر ستاره شد.

آنچه اما ما را به نوشتن واداشت خاطره سینمایی از محمدعلی فردین نیست بلکه «فردین بازی» اوست!

 دوستی تعریف می کرد:« پس از درگذشت محمدعلی فردین وقتی خانواده اش به زیر زمین و صندوقچه قدیمی اش سر می زنند تازه فاکتور هزینه های مراسم تشییع و ختم جهان پهلوان تختی پیدا می کنند. به دلیل شرایط خاص آن روزها، محمدعلی فردین شخصا تمامی هزینه ها را برای برگزاری یک مراسم باشکوه و آبرومندانه برای دوست و هم تیمی سابق خودش در تیم ملی کشتی، برعهده گرفت و هرگز حتی به خانواده اش هم در این رابطه چیزی نگفت!»

آری، فردین به گواه دوستان و نزدیکانش زمانی که این کارها مرسوم نبود چهل بچه را سرپرستی می‌کرد. او از بدو تولد این بچه‌ها را سرپرستی کرد و همه مخارج آنها از دارو، درمان، تحصیل، تغذیه، پوشاک و … را می‌پرداخت و خصوصا روی تحصیل آنها بسیار حساس بود. بعضی‌هایشان تا مقطع دکترا هم رفته‌اند.

به عبارت بهتر فردین زمانی  «فردین‌بازی» درمی‌آورد که هنوز چنین مفهومی در جامعه تعریف نشده بود. آن روزها این مرام و منش نه در میان عموم مردم و ورزشکاران، بلکه تنها در بین برخی از پهلوانان رواج داشت. فردین این فرهنگ را ابتدا از گود زورخانه به تشک کشتی، و از تشک کشتی به روی پرده سینما آورد و از طریق سینما آن را به جامعه معرفی و ترویج کرد.

اغراق نیست بگوییم فردین صرفاً یک بازیگر نبود؛ او یک سوپراستار تمام عیار بود که درد جامعه را می‌شناخت. فیلم‌هایش برای مردم آن روزگار تنها وسیله‌ای برای سرگرمی نبود؛ مرهمی بر خستگی‌ها و تلخی‌های زندگی بود. خانواده‌ها را به سینما می‌کشاند، لحظاتی خوش برایشان می‌آفرید و در پایان تماشاگران علاوه بر لبخند، پیامی اخلاقی و انسانی را نیز با خود به خانه و جامعه می‌بردند.

به این تفاسیر نام فردین تنها یادآور یک بازیگر نیست؛ یادآور مردی است که اخلاق، مرام و انسانیت را زندگی کرد و به نسل‌ها آموخت و...

همه می‌دانیم که «فردین‌بازی» اصطلاحی متعلق به سینمای ایران است که بین عامه تا حد ضرب‌المثل ارتقا پیدا کرده و یادآور روزگاری‌ست که محمدعلی فردین در این سینما نماد رفاقت و جوانمردی و معرفت بود.

اصطلاحی که با کاراکتر و شخصیت واقعی محمدعلی فردین همخوانی داشت وگرنه کسی نمی تواند با هنرپیشگی و ادا درآوردن تبدیل به ضرب المثل جوانمردی و معرفت در جامعه شود.

به هر روی سال های سال است که در رسانه های ورزشی و غیر ورزشی از انسانیت، نیکوکاری، جوانمردی و پهلوانی جهان پهلوان تختی گفته و قلمفرسایی شده اما کمتر از محمدعلی فردین اسمی آمده است.

حال آن که محمدعلی فردین کسی بود که برای خود جهان پهلوان تختی هم «فردین بازی» درآورد حتی پس از مرگ!