خاطرات شاهرخ بیانی؛ چرا از استقلال به پرسپولیس رفتم
خاطرات شاهرخ بیانی؛ چرا از استقلال به پرسپولیس رفتم
شاهرخ بیانی کاپیتان سالهای دور استقلال این روزها به عنوان مربی در کنار ساکت الهامی در نساجی حضور دارد. او و برادرش از ستارگان تاریخ باشگاه استقلال و جزو ارکان اصلی قهرمانی این تیم در جام باشگاههای آسیا ۱۳۷۰ هستند. کاپیتان سابق استقلال متولد ۱۶ مرداد و ۶۱ ساله است و یکبار تجربه پیوستن به تیم رقیب را در کارنامه دارد. او در گفتگو با خبرگزاری ایسنا ماجرای این انتقال را تعریف میکند:
تاج متعلق به تیمسار خسروانی بود و بعد از انقلاب به همین دلیل آمدند و همه چیز را در باشگاه به هم ریختند و اموال باشگاه را بردند. اول انقلاب همه چیز تعطیل شد اما اولین بازی تیم تاج بعد از انقلاب زمانی بود که میخواستند یک جام به نام مهدی اسفندی برگزار کنند. ما میخواستیم در زمین راهآهن بازی کنیم اما به دلیل اسم تاج اجازه ندادند وارد زمین شویم. منصور پورحیدری و مصطفی شرکا آنجا بودند و خوب یادم است. چند اسم مثل آزادی، استقلال و جمهوری را پیشنهاد دادند و در بین این اسامی با نام استقلال موافقت کردند. ما با این اسم در جام مهدی اسفندی بازی کردیم. لباسهای ما در آن موقع آدیداس بود و تیم معتبری داشتیم. بعد از انقلاب آرام آرام به شرایط بازی برگشتیم. امکانات خیلی خوبی داشتیم اما همه آن را از ما گرفته بودند. آقای آتشی، آن تیم را مدیریت میکرد و در آن زمان آقای شاهحسینی رییس سازمان تربیت بدنی بود.
برخی از بازیکنان تاج از ایران رفته بودند اما برخی دیگر ماندند. من، اصغر حاجیلو، رضا نعلچگر، شاهرخ مطیعی، هادی نراقی و حسن نظری در تیم بودیم
من استقلال را دوست داشتم اما هر کسی در زندگیاش اشتباه میکند. لج و لجبازی کردم و فکر نمیکردم هواداران استقلال تا این حد اذیت شوند.اتفاقی در تیم ما افتاد. در آن زمان به خیلی از فوتبالیستها زمینهای شهری میدادند. سعید مراغهچیان، کاپیتان تیم ما این زمین را گرفت و به من نگفت. با او دعوایم شد و زمان گذشت. من به باشگاه گفتم اگر او باشد، من دیگر نیستم و باشگاه هم تصمیم گرفت که ایشان در استقلال بماند. بعد از آن علی پروین از طریق یکی از دوستانم پیگیر من بود و چند بار هم به دنبال کار من آمد. علی پروین به دوست مشترکمان اکبر شرفی اطلاع داد تا به من بگوید اگر در استقلال نمیماند، به تیم ما بیاید. من بازیکن تیم ملی بودم و دوستان پرسپولیسی خوبی داشتم. من استقلال را دوست داشتم اما در عمل انجام شده قرار گرفتم و به پرسپولیس آمدم. بعد از آن یک قانون گذاشتند که بازیکنی که از استقلال به پرسپولیس یا از پرسپولیس به استقلال میرود، یک فصل باید بیرون بنشیند
بعد از این قانون به آلمان رفتم. در نزدیکی ماینتس با تیمی به نام ویسپادن تمرین میکردم تا آمادگیام را حفظ کنم چون هنوز بازیکن تیم ملی ایران بودم. هر روز تمرین میکردم و با اسم دیگری در آنجا حضور پیدا کردم. نگفته بودم ایرانی هستم و به هر حال مربی تیم اجازه تمرین را به من داد. برای بازی در تیم ملی مقابل آلمان شرقی به ایران آمدم و فریدون عسگرزاده مربیمان بود. در آن زمان پرسپولیسیها به من گفتند زمینی که میخواستی آماده است. با گچ زمین را به نام من خط کشی کرده بودند اما بعدها فهمیدم فقط به طور نمادین این کار را کردند و گچ هم پاک شده بود. خلاصه من متقاعد شده بودم و برایشان بازی کردم. در همان سال هم پرسپولیس قهرمان شد. من در عمل انجام شده قرار گرفتم اما بهترین بازیها را برایشان انجام دادند. زمین را هم در نهایت نگرفتم.
پس از پرسپولیس هم به قطر رفتم و دو سال در تیم العربی بازی کردم. برگشتم و سعید مراغهچیان کاپیتان استقلال از این تیم رفته بود و منصور پورحیدری هم به من گفت به تیمت برگردد. من هم با تمام وجودم برگشتم چون هر چه داشتم از همین تاج بود. من از این تیم شروع کردم و به این تیم دین داشتم. از تاج به تیم ملی رسیده بودم و فوتبالم را مدیون این تیم بودم.
برخی به من گفتند شما به استقلال خیانت کردید. من هنوز از این مساله ناراحتم و فکر نمیکردم اینقدر طرفدار داشته باشم. از بچگی در تاج بودم اما فکر نمیکردم چنین مسائلی پیش بیاید. البته در آن زمان که با باشگاه صحبت کردم، مدیرعامل وقت به من گفت که شما نمیتوانید برای باشگاه تصمیم بگیرید و ما شما را نمیخواهیم. به غرور من خیلی برخورد و لجبازی کردم. میتوانستم بمانم اما آنها هم مرا از باشگاه بیرون کردند. حتی علی پروین، ناصر محمدخانی و حمید درخشان هم میدانستند که من استقلالیام اما وقتی به پرسپولیس رفتم با تمام وجود برای این تیم بازی کردم و نمیتوانستم کم کاری کنم چون ذاتم این نیست و زد و بند نمیکنم.