ورزشگاهی که به پناهگاه سگهای ولگرد تبدیل شد
ورزشگاهی که به پناهگاه سگهای ولگرد تبدیل شد
ورزشگاه نفت و گاز اروندان خرمشهر که سال ۹۴ به بهرهبرداری رسید تا مایه افتخار مردم علاقهمند به ورزش این شهرستان شود، مدتهاست که رها شده و مکانی برای زندگی سگهای ولگرد منطقه است.
به گزارش ایسنا، ساخت ورزشگاه نفت و گاز اروندان مهرماه سال ۱۳۹۰ شروع شد و در سوم خرداد ۱۳۹۴ نیز افتتاح شد. در همان سال، فینال جامحذفی فوتبال ایران در فصل ۹۵ - ۹۴ در این ورزشگاه برگزار شد و در حالی که همه فکر میکردند این ورزشگاه میتواند جایگزین خوبی برای ورزشگاه نیمهتمام مانده جهانآرا خرمشهر باشد ولی این ورزشگاه نیز رها شد و اکنون کسی متولی آن را نمیشناسد.
حسین رشیدی که اکنون مسوولیت نگهداری ورزشگاه را بر عهده دارد، درباره وضعیت بخشهای مختلف ورزشگاه توضیح داد: "چمن در حال حاضر خوب شده است ولی مدتی پیش شرایط الان را نداشت. پیست دو و میدانی هم تقرییا آسیب دیده است. ورزشگاه خیلی وقت است که رها شده است. در گذشته ۱۱ نفر از ورزشگاه نگهداری میکردند ولی باتوجه به اینکه حقالزحمه آنها را پرداخت نکردند، اکنون من به همراه پنج نفر دیگر این مسوولیت را برعهده داریم."
وی با اشاره به دستگاه چمنزن که به نظر میرسد بدون استفاده یک گوشه رها شده است، گفت: "دستگاه چمنزن را به ارگانی دیگر دادند که خراب شد و اکنون هم که چمن ورزشگاه بالا آمده است، دستگاهی برای چمنزنی نداریم. حدود دو ماه پیش نیز آب ورزشگاه قطع و چمن زرد شد و این موضوع را به همه گفتم ولی پشت گوش انداختند. برایم سخت بود که میدیدم زحمات ۲۴ ساعتهام بر باد رفته و چمن زرد و خشک شده و بعد خودم پلمب آب را شکستم و آب وارد ورزشگاه شد و چمن جان گرفت."
رشیدی با بیان اینکه ۱۱ ماهی است که مسوولیت نگهداری ورزشگاه را برعهده دارم و هزینههای آن با خودم است، ادامه داد: "زمانی که آمدم، پنج نفر دزد را گرفتم که باتوجه به اینکه ورزشگاه رها شده بود، خیلی از تجهیزات ورزشگاه را دزدیده بودند. شرکت نفت و گاز اروندان ورزشگاه را ساخت و بعد هم آن را رها کرد. مردم خرمشهر محروم هستند و بین مسوولان شهرستان نیز چند دستگی وجود دارد."
وی گفت: "خود من دو بار در ورزشگاه دچار برق گرفتگی شدم و تا مرگ هم پیش رفتم. من به تنهایی چه کار میتوانم انجام دهم؟ سقف ویآیپی با توجه به اینکه ایزوگام نشده بود، با بارش باران تخریب شد و فرو ریخت و اکنون محلی برای زندگی گربهها و شغالها شده است. من به مسوولان گفتم که سقف ویآیپی در حال تخریب است ولی توجهی نکردند. اکنون هم هیچ کسی مسوولیت نگهداری را برعهده نمیگیرد و در مدتی که من در اینجا هستم کسی نیامده که بگوید این ورزشگاه متعلق به ما است."
رشیدی با بیان اینکه من هیچ قراردادی ندارم ولی صبح تا شب اینجا هستم و تنها روزی سه چهار ساعت نزد خانوادهام میروم، گفت: "دلم برای ورزشگاه شهرم میسوزد. مسوولان تلاش کردند که این ورزشگاه به بهترین شکل ممکن ساخته شود ولی خیلی راحت آن را رها کردند. هر بلایی سر این ورزشگاه آمده است، مقصر آن ادارهکل ورزش و جوانان خوزستان است، چرا که رسیدگی لازم را نداشت. رییس اداره ورزش و جوانان خرمشهر هم نمیداند که باید چه کار کند."
ضرغامی، سرپرست اداره ورزش و جوانان منطقه آزاد اروند نیز درباره وضعیت این ورزشگاه توضیح داد: "پس از ساخت و اتمام کار، ورزشگاه از طریق شرکت نفت و گاز اروندان و با وجود مخالفتهایی که وجود داشت به ادارهکل ورزش و جوانان استان سپرده شد. همچنین تفاهمنامههایی برای نگهداری از ورزشگاه بین منطقه آزاد و ادارهکل ورزش خوزستان منعقد شد که ادارهکل ورزش خوزستان خیلی به تعهدات خود عمل نکرد."
وی ادامه داد: "تقریبا ۱۰ کارگر در این ورزشگاه مشغول به فعالیت بودند که به سختی توانستیم دستمزد آنها را پرداخت کنیم. در حال حاضر نیز آقای دارابی، مسوول پروژههای ورزشی آبادان و خرمشهر سه ماه از حقوق کارگران ورزشگاه را پرداخت کرده است. شاید اگر از همان ابتدا ورزشگاه در اختیار خود شرکت نفت و گاز اروندان بود یا دستگاهی که از توان مالی لازم برخوردار بود، مسوولیت ورزشگاه را میپذیرفت، اکنون این ورزشگاه شرایط بهتری داشت."
سرپرست اداره ورزش و جوانان منطقه آزاد اروند گفت: "۱۰ روز پیش نیز در فرمانداری شهرستان جلسهای درباره ورزشگاه داشتیم و قرار شد که آقای دارابی به عنوان مسوول پروژههای ورزشی آبادان و خرمشهر برای شش ماه تامین هزینهها و نگهداری چمن و حتی نظافت ورزشگاه را برعهده بگیرد. اکنون نیز تنها راه برون رفت از این وضعیت، همین عزم جدی و همدلی است که بین مسوولان شهرستان ایجاد شده است و شهرداری، اداره آب و برق، آبفا و فرمانداری به کار ورود کردهاند تا از این ورزشگاه بهتر از گذشته نگهداری شود."
ورزشگاه اروندان که به نگین ورزشی خرمشهر معروف است، متاسفانه به تهدید تبدیل شده است زیرا از این ورزشگاه که میلیاردها تومان برای ساخت آن هزینه شد، هیچ استفادهای نمیشود و در حال تخریب است. در شهرهایی مانند خرمشهر که مردم آن حتی شاید از امکانات اولیه هم محروم باشند، حضور در ورزشگاه و تماشای بازی تیم محبوبشان، تنها دلخوشی و سرگرمی آنها است و نباید این حق آنها نادیده گرفته شود.
منبع: ایسنا

