رمز گشایی از صف طویل ستارهها برای پیوستن به استقلال و پرسپولیس / اختصاصی هفت صبح
رمز گشایی از صف طویل ستارهها برای پیوستن به استقلال و پرسپولیس / اختصاصی هفت صبح
کمال بردبار / اتفاقی زیر پوستی، ساختار متزلزل فوتبال مارا به هم ریخته و عقربه ساعت در حرکتی معکوس فوتبال را به سی سال قبل بازگردانده است. زمانی که فوتبال ایران در پرسپولیس و استقلال خلاصه میشد. در بازار نقل و انتقالات تمام بازیکنهای بزرگ فقط یک هدف دارند.یا بهتر بگوییم دو هدف. همه ستارهها عکسهایی از نوجوانی شان در طرفداری پرسپولیس و استقلال آماده کردهاند تا در صورت توافق با هرکدام از این تیمها آنهارا رو کنند. مسئله کاملا ساده است:ضیافت ۱۵ ساله تیمهای صنعتی به پایان رسیده است.سپاهان و ذوب آهن و فولاد و سایپا و نفت پولی برای فوتبال ندارند. پدیده تیمداری دولتی و تیمداری صنعتی نفسهای آخر خودرا میکشد. مدیرانی که با پشتوانه پولهای هنگفت این نهادهای صنعتی دولتی و نیمه دولتی، برای خود اسم و رسمیدست و پا کرده بودند حالا دچار مشکل شدهاند. نهادهای صنعتی برای حمایت از فوتبال ملی وارد بازار شدند اما همراه خود ریخت و پاش و فساد مالی را نیز آوردند. دستمزد فوتبالیستها بسیار بالا رفت تا آنجا که حتی استعدادهای جوانی مثل کریم انصاریفر و یا خسرو حیدری در بهترین دوران خود دور بازی در خارج از کشور را قلم کشیدند چرا که در ایران و در تهران و اصفهان با تمرینات کمتر و مسابقات کم شمارتر دستمزدهای بیشتری نصیبشان میشد . دستمزدهایی که مستقیما از خزانه کارخانهها به آنها پرداخت میشد واین یعنی با یک واسطه از بودجه عمومی یا آنچه به آن بیتالمال میگویند. این ریخت و پاش بیمنطق (که در دوران احمدی نژاد به شکل متناقضی به اوج خود رسیده بود)موجب کشیده شدن پای ستارههای بزرگ به تیمهایی در اصفهان و اهواز و تهران شد و پرسپولیس و استقلال سهم چندانی از این تقسیم غنائم پیدا نکردند. حاصل این اتفاق غیر عقلانی به لحاظ اقتصادی ، توزیع نیرو در سطح گستردهتری از تیمهای فوتبال بود.سپاهان و تراکتورسازی و ذوب آهن و فولاد قد کشیدند و به قطبهای فوتبال بدل شدند و در تهران هم نفت و سایپا و پیکان برای قهرمانی خواب و خیال میدیدند.
اما حالا آن سفره برچیده شده.چه به خاطر کم پولی و چه با دستورات وزیران نفت و صنعت و معدن. هرچه هست حالا ستارهها و مدیران برنامههایشان به شکل اتوماتیک به سمت تنها کانالهایی روی میآورند که در آن هنوز پول دولتی ، پول بیحساب موج میزند. حاشیه خلیج فارس؟ دیگر به سادگی سابق نیست.هم سطح فوتبال باشگاهی در امارات و قطر تا حدی بالا رفته است و هم به خاطر اختلافات منطقهای مثل سابق روی خوش به ایرانیها نشان نمیدهند. اروپا؟این که سختتر هم هست.برای بازی در اروپا باید پیه خیلی چیزهارا به تنت بمالی. غربت،تمرینات سخت ، سرما و مکانیسم بیرحم فوتبال حرفهای. تازه سلیقه اروپاییها بیشتر روی استعدادهای جوان زیر ۲۳ سال است.برای سرمایه گذاری بلند مدت.
پس کجا میماند؟پرسپولیس و استقلال که پارسال از خطر (!)خصوصی سازی گریختند و امسال با دست و دلبازی دولت انگار به آب کر وصلند و بودجه بیحسابی در اختیار دارند. حالا همه میخواهند به این دو تیم بیایند. بزرگترین شکارهای فصل به این دوتیم کوچ کردهاند. وحید امیری ، بختیار رحمانی ، وریا غفوری ، سید جلال حسینی ، بیرانوند و… حالا حرف بر سر حدادی فر و کاوه رضایی و حتی احسان حاج صفی است. فوتبال فصل آینده همان دوقطبی مشهور دهه ۶۰ و ۷۰ خواهد بود. همان انحصار فوتبال در دو قطب آبی و قرمز. خداحافظ سپاهان ،خداحافظ ذوب آهن ، خداحافظ فولاد. پولتان تمام شد .ما رفتیم…