حرفهای همایون بهزادی که باید بعد از مرگش بخوانید
حرفهای همایون بهزادی که باید بعد از مرگش بخوانید
همایون بهزادی هم کوچ کرد و رفت. رفتن او هم مثل سفر ابدی تمام چهره های فوتبال ایران، دردناک بود. او در سال های آخر زندگی اش، در مصاحبه ای مفصل از عمر فوتبالی اش حرف زد. از اینکه چطور از مربیگری کنار کشید و دیگر به فوتبال برنگشت. با هم مهمترین بخشهای این گفتگو را مرور میکنیم.
- من تمام عمرم را در شاهین بودم. ۱۷ ساله بودم که به شاهین پیوستم و در پست هافبک وسط بازی کردم تا ۲۷ یا ۲۸ سالگی هم در این تیم بودم و در ۲۸ سالگیام بود که شاهین را محروم کردند و ما پرسپولیس را ساختیم. تمام استادیوم نام شاهین را صدا می زد.
- اگر بازی پرسپولیس و استقلال در شهریور ۵۲ پنج دقیقه دیگر ادامه پیدا میکرد بازی به ۱۰ ،۱۱ گل می کشید.
- من در خرم آباد به دنیا آمدم و آنگونه که تعریف میکنند در یک شب بسیار سرد متولد شدم. هر جا مرحوم پدرم می رفت ما نیز به آن نقطه نقل مکان میکردیم. حتی به یاد دارم که تا چهار یا پنج سالگی در بیابان بودیم تا این که هنگام ورود به مدرسه مادرم مرا به تهران آورد. تا کلاس دوم یا سوم پدرم به تهران نیامد.
- تا مدرک لیسانس و در رشته ادبیات فارسی درس خواندم.من زبان انگلیسی میخواندم، جعفر کاشانی گفت بیا برویم رشته ادبیات و با هم رفتیم ادبیات خواندیم. مصطفی عرب زبان انگلیسی خواند و بعدا هم رشته تحصیلیاش به دردش خورد. لیسانس من دردی را دوا نکرد، زمانی لیسانس به کار من میآمد که من در یک شغل خوب استخدام میشدم. من که نمیخواستم شاغل شوم، شغلم فوتبال بود.
- تیم ملی قرار بود به هندوستان برود، مادرم گریه کرد و اجازه نداد. مرحوم شیرزادگان، حسن حبیبی، مصطفی عرب رفتند، من از نظر سنی کوچکترین بازیکن تیم بودم. مادرم اجازه نداد. گفت که به درسم لطمه میخورد. در آن زمان تیم ملی هر دو یا سه سال یک بازی انجام میداد.
- من که از همان ابتدا برای پرسپولیس بازی کردم و پس از آن مربی شدم و زمانی که خداحافظی کردم به تیم پیشکسوتان رفتم و این تیم را جمع و جور کردم. لباسهای پیشکسوتان را زنم میشست!
- من خودم از مربیگری استقلال استعفا دادم. برای اینکه پنج نفر از بازیکنان استقلال (لا اله الا الله)… در بازی استقلال و پرسپولیس که سه بر یک به سود استقلال به پایان رسید چند تا از بازیکنان استقلال مواد مخدر و نیروزا مصرف کرده بودند. من این موضوع را اطلاع دادم؛ اما از من خواستند که برگه را پس بگیرم، چرا که بعد از ۱۵ روز تیم ملی ایران باید به المپیک میرفت. من باید برگه را پس میگرفتم چون آبروی تیم ملی مهمتر بود، من هم به همین دلیل قبول کردم و همه چیز را پس گرفتم. اما گفتم دیگر مربیگری نخواهم کرد و خداحافظی کردم.
- حساسترین گلم را با پیراهن تیم ملی به اسرائیل زدم.
- *بزرگترین حسرتم این است که زمانی که باشگاههای خارجی میخواستند چرا نرفتم. تیم گالاتاسرای یکی از این تیمها بود. تیم آلاستار یکی دیگر از تیمهایی بود که من را میخواست. از یک تیم آلمانی هم به دنبالم آمدند. آن زمان در تیم ملی بودم و شماره ۱۰ میپوشیدم. عکسهایش وجود دارد. به خودم گفتم چو ایران نباشد تن من مباد.