ابراهیم شکوری: ندادن بازیکنان به تیم امید ظلم به فوتبال ایران است

به گزارش هفت ورزشی، ابراهیم شکوری، مربی تیم ملی امید، در گفت‌وگویی درباره مشکلات کادرفنی تیم ملی فوتبال امید ایران برای در اختیار گرفتن بازیکنان در اردوی نهایی پیش از بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶، اظهار کرد: خیلی از این ۲۳ بازیکنی که الان رجیستر شده‌اند، شاید ۲ ماه قبل به این شکل ستاره و مطرح نبودند. اینها نفراتی بودند که اکثریت‌شان را حسین عبدی از تیم‌های نوجوانان و جوانان، پله‌پله بالا آورد و حالا به مقطعی رسیده‌ایم که این بازیکنان می‌توانند به تیم ملی کشور کمک کرده و باعث افتخارآفرینی شوند.

وی افزود: حالا این بازیکنان در باشگاه‌ها مطرح شده‌اند و شاید بتوان گفت از آنها به عنوان گل‌سرسبد نقل‌وانتقالات نام برده می‌شود. اکثر این نفرات سال گذشته در لیگ و تیم‌های خودشان بازی نمی‌کردند، اما امسال با توجه به شرایطی که تیم ملی امید داشت و همچنین استعدادیابی‌هایی که از گذشته انجام شده بود، تبدیل به ستاره‌های تیم‌های خود شده‌اند.

مربی تیم ملی امید ادامه داد: اگر نتوانیم از این بازیکنان در مسابقاتی مثل بازی‌های آسیایی که به نام تیم ملی برگزار می‌شود استفاده کنیم، این موضوع ظلم به تیم ملی و در واقع به اعتبار ایران است. هیچ چیزی بالاتر از نام ایران و پرچم ایران نیست. تمام باشگاه‌ها اگر قرار است فعالیت کنند، هدفشان چیست؟ هدف فوتبال، برگزاری لیگ‌ و تمام مسابقات این است که در نهایت فوتبال ملی ما بتواند در جایگاه مناسبی قرار بگیرد.

شکوری تصریح کرد: اگر قرار باشد باشگاه‌ها بازیکنان را در اختیار داشته باشند و زمانی که تیم ملی به آنها نیاز دارد، این نفرات را به تیم ملی ندهند، این اجحاف نه‌تنها در حق تیم ملی، بلکه در حق یک ملت است. در چنین شرایطی فلسفه اصلی فوتبال که همه کشورها آن را دنبال می‌کنند، زیر سؤال می‌رود. توسعه فوتبال، اعتبار فوتبال و آن حس وفاداری و میهن‌پرستی که با پرچم ایران شکل می‌گیرد، با حضور بازیکنان خوب در تیم ملی معنا پیدا می‌کند.

شکوری خاطرنشان کرد: یک‌جورهایی به صحبت‌های قاسم حدادی‌فر، سرمربی تیم ملی جوانان برمی‌گردم. او در مصاحبه‌ای گفته بود زمانی که خودش بیرون از تیم ملی بود، همیشه این سؤال برایش وجود داشت که چرا تیم‌های ملی پایه، به‌خصوص تیم امید و جوانان، نتیجه نمی‌گیرند. من هم زمانی که در باشگاه بودم یا آن طرف میز قرار داشتم، همیشه برایم سؤال بود که چرا تیم‌های ملی ما نتیجه خوبی نمی‌گیرند؟

وی افزود: امروز که وارد گود مربیگری تیم امید شده‌ام، می‌بینم اگر قرار باشد بازیکنی که برای تیم ملی دعوت شده و می‌تواند به این تیم کمک کند، در اردوهای ما حضور نیابد، شرایط بسیار سخت می‌شود. آن هم درحالیکه بیش از ۵۰ سال است به المپیک نرفته‌ایم و حدود ۳۰ سال است در بازی‌های آسیایی موفق نبوده‌ایم.

دستیار حسین عبدی درمورد اظهارات حجت کریمی، عضو هیئت‌رئیسه فدراسیون و مدیرعامل تراکتور مبنی بر اینکه به تیم امید بازیکن نمی‌دهیم، توضیح داد:  نمی‌خواهم درباره فرد خاصی صحبت کنم، اما همه ارکان فوتبال و تمام افرادی که در فوتبال فعالیت می‌کنند، باید هدف نهایی‌شان موفقیت تیم‌های ملی باشد. تمام این فعالیت‌های فوتبالی از برگزاری لیگ گرفته تا مسابقات آسیایی، در نهایت باید به این منجر شود که تیم‌های ملی ما موفق شوند. عجیب است باشگاهی که نزدیک ۴۰ بازیکن دارد، وقتی یک یا دو بازیکن از آن باشگاه به تیم ملی دعوت می‌شوند، همان‌ها را هم در اختیار تیم ملی قرار ندهد.

شکوری تأکید کرد: در چنین شرایطی بحث ملی زیر سؤال می‌رود و متأسفانه در نهایت فوتبال ملی ما آسیب می‌بیند. اینجا لازم است مسئولانی که واقعاً تأثیرگذار هستند، وارد موضوع شوند. هدف اعضای هیئت‌رئیسه، ریاست فدراسیون فوتبال و مدیران کلان فدراسیون باید این باشد که تیم‌های ملی نتیجه بگیرند. به‌خصوص تیم ملی امید که متأسفانه چندین سال است متأسفانه نتوانسته به نتیجه مطلوب برسد.

وی تصریح کرد: باتوجه‌به شناختی که از حسین عبدی دارم، با قول‌ها و تضمین‌های لازمی که وزارت ورزش، کمیته ملی المپیک و فدراسیون فوتبال به او داده‌اند، وارد این چرخه و این مسابقات سخت شده است. متأسفانه ما در سید سوم قرار داریم و همین موضوع باعث شده گروه سختی داشته باشیم. اگر بازیکنان را هم در اختیار نداشته باشیم، شرایط خیلی سخت می‌شود. در واقع اگر بازیکنان در اختیار تیم نباشند، اصلاً کلیت کارهای ما زیر سؤال می‌رود و دوباره به همان سؤال قدیمی برمی‌گردیم که چرا نتیجه نمی‌گیریم. یکی از دلایل اصلی این است که بازیکنان را در اختیار نداریم.

مربی تیم ملی امید گفت: باید با قدرت‌های اول آسیا مثل کره، ژاپن، چین و امارات رقابت کنیم. امارات هم به تازگی برانکو را به عنوان مدیر فنی خود انتخاب کرده است. همه این تیم‌ها قدرت‌های بزرگی هستند و اگر تمام بازیکنانمان را در اختیار داشته باشیم، کارمان بسیار سخت خواهد بود. حالا اگر آنها را هم نداشته باشیم، فکر می‌کنم کار تقریباً نشدنی خواهد شد.