درس قدوس به همبازیانش؛ هنر به موقع خداحافظی کردن!

به گزارش هفت ورزشی، مثلی معروف در فوتبال رایج است که می گوید:" هر فوتبالیست دو بار می‌میرد، یک بار در پایان عمر و یک بار هنگامی که بازنشسته می‌شود."

خداحافظی و دل کندن معمولا کار سختی است اما این کار برای ورزشکاران حرفه ای به ویژه فوتبالیست ها بسیار سخت تر هم می شود.

سخت است شما بخواهید از پول و شهرت به یکباره دست بکشید و از عشق و بزرگ ترین تفریح خود جدا شوید که این اصلا و ابدا آسان نیست.

اینکه بازیکنان نسل فعلی تیم ملی ایران در سنین بالای 30 سالگی و حتی در آستانه 36 و 37 سالگی نمی توانند از سر سفره بلند شده و خداحافظی کنند فقط مختص کشورمان نیست.

کریستیانو رونالدو با آن همه اسم و رسم و اعتبار هم از این هنر بی بهره است و به خاطر رکوردشکنی آن قدر با تیم ملی پرتغال ادامه داد که در نهایت با چشمانی اشکبار و به شکلی ناباورانه ناچار به خداحافظی شد.

سامان قدوس اما خیلی خوب می‌دانست چگونه در اوج کنار برود و همین کار را هم کرد.

سامان قدوس ستاره ای ایرانی در آن سوی مرزها بود که همچون فریدون زندی و اشکان دژاگه به موقع به تیم ملی کشورمان آمد.

در حالی که تیم ملی فوتبال ایران سال ها از کمبود یک هافبک بازیساز و باهوش در میانه میدان خود رنج می برد، کارلوس کی روش سامان قدوس را فراخواند. با توجه به تاکتیک مرد پرتغالی اما به نظر می رسید کی روش خیلی به چنین بازیکنی نیاز ندارد و باوجود دعوت قدوس کمتر از او در ترکیب اصلی استفاده می کرد اما با رفتن این مربی، شرایط تغییر کرد.

امیرقلعه نویی که خودش در تیم استقلال یک هافبک بازیساز محسوب شده و لقب ژنرال گرفته بود، گمشده تیم ملی را در میانه میدان پیدا کرد و با توجه به اعتماد بالایی که به قدوس داشت، باعث شد این بازیکن  هم با جان و دل برای او بازی کند.

این دو آن قدر با هم عجین شدند که سامان قدوس اعلام کرد حاضر است در هر پستی امیرقلعه نویی بخواهد برای او بازی می کند!

این هافبک تکنیکی با سابقه بازی در آمیان فرانسه در سال 2020 به تیم برنتفورد کمک کرد که به لیگ برتر صعود کند در حالی که از سال 1974 در دسته پایین حضور داشت!

قدوس در تیم ملی هم ساکت و بی ادعا بازی کرد و یکی از ارکان تیم امیرقلعه نویی در جام ملت های 2023 قطر و جام جهانی 2026 بود.

ستاره ای که با شماره 14 بازی می کرد در حالی که به راحتی می توانست شماره 10 یا 8 یا هر شماره دیگری را بخواهد اما دنبال دیده شدن نبود.

فیفادی قبلی وقتی سامان قدوس با هماهنگی امیر قلعه نویی به اردوی تیم ملی نیامد می شد حدس زد او هم به پایان کارش در تیم ایران نزدیک شده باشد ولی تصور می کردیم این هافبک 33 ساله حداقل تا پایان جام ملت های آسیا بماند که چنین نشد و در صفحه شخصی خودش نوشت:

« پس از 9 سال فراموش‌نشدنی، زمان آن رسیده که با تیم ملی ایران خداحافظی کنم. سخت است بتوانم با کلمات بیان کنم که نمایندگی مردم سرزمینم چه معنایی برای من داشته است. پوشیدن این پیراهن یکی از بزرگ‌ترین افتخارات زندگی‌ام بوده؛ افتخاری که خاطرات، تجربه‌ها و احساساتی را برایم به همراه داشته که تا همیشه با خود خواهم داشت. انتخاب نمایندگی ایران و مردمش یکی از آسان‌ترین تصمیم‌های زندگی‌ام بود اما تصمیم به خداحافظی، یکی از سخت‌ترین تصمیم‌هایی است که در تمام زندگی‌ام گرفته‌ام. در تمام این سال‌ها، تمام تلاشم را کردم تا چه در زمین و چه خارج از آن، به بهترین شکل نماینده مردم کشورم باشم. به مسئولیت بزرگی که پوشیدن این پیراهن به همراه داشت آگاه بودم و هیچ‌وقت آن را ساده و بدیهی تلقی نکردم. این مسیر پر از روزهای فوق‌العاده، لحظات دشوار، پیروزی‌های فراموش‌نشدنی و درس‌هایی بود که من را به انسان امروز تبدیل کردند. افتخار بستن بازوبند کاپیتانی تیم ملی کشورم، همیشه جایگاه ویژه‌ای در قلبم خواهد داشت. از هم‌تیمی‌ها، مربیان، کادر فنی و تمام کسانی که در این 9 سال کنارم بودند، برای خاطرات، فداکاری‌ها و رفاقت‌های شان صمیمانه ممنونم. از همه کسانی که در روزهای خوب و سخت حمایتم کردند نیز از صمیم قلب تشکر می‌کنم. حمایت شما ارزشی فراتر از کلمات دارد. و مهم‌تر از همه، مردم عزیز ایران، ممنونم که این فرصت را به من دادید تا نماینده شما باشم. امیدوارم توانسته باشم باعث افتخارتان باشم. با قلبی سرشار از قدردانی، غروری وصف‌ناشدنی و خاطراتی که تا پایان عمر با من خواهند ماند، این فصل از زندگی‌ام را به پایان می‌رسانم. زنده باد ایران!»

سامان قدوس با این تصمیم بزرگ خود درس بزرگی به ملی پوشان پا به سن گذاشته ای داد که حاضر نیستند بروند و جای خود را به جوان ترها بدهند یا اینکه از هنر خوب خداحافظی کردن بی بهره هستند و ...

مخلص کلام و صحبت پایانی ما خطاب به فدراسیون فوتبال است:

برای یک بار هم شده خوش استقبال و بد بدرقه نباشید و یک بازی خداحافظی شیک برای فوتبالیستی در نظر بگیرید که ایران را به بازی در تیم ملی سوئد ترجیح داد و لایق ستایش و قدردانی بیشتری است.