آبان ماه دفتر زندگی آقای فوتبال ایران را هم بست!
هنوز داغ درگذشت حمید علیدوستی را فراموش نکرده بودیم که خبر رسید؛ حسن حبیبی کاپیتان و سرمربی اسبق تیم ملی فوتبال ایران هم آسمانی شد.
به گزارش هفت ورزشی، بعضی ها از همان عنفوان نوجوانی و جوانی متمایز از بقیه رفتار می کنند و در کوچه و محله خود همه آنها را با پیشوند یا پسوند "آقا" صدا می زنند.
حسن آقا حبیبی هم یکی از همین بعضی هاست که از نوجوانی و سنین کم از شخصیت رهبری بالایی برخوردار بود و تیم فوتبال محله چهارصد دستگاه را تشکیل داد در حالی که هم کاپیتان بچه های همسن و سال خودش بود و هم مربی!
برخی دیگر آن قدر "آقا" هستند که حتی دوستان، آشنایان، نزدیکان و حتی سایر مردم پشت سرشان هم آنها را "آقا" صدا می زنند و حسن آقا حبیبی هم جزو این دسته از مردان آقاصفت بود.
در دوران بازی مدافعی بود که علاوه بر توانایی‌های فنی، از شخصیت رهبری و انضباط بالایی برخوردار بود. همین ویژگی‌ها باعث شد بازوبند کاپیتانی تیم ملی به او برسد؛ مسئولیتی که سال‌ها با شایستگی از آن دفاع کرد.
حسن آقا حبیبی اولین مدافعی در تاریخ فوتبال ایران بود که در مسابقات خاکی و باشگاهی تکل زد و تعریف جدیدی از یک مدافع میانی را برای هم پستی های خود در کشورمان ارائه داد.
نام حسن حبیبی برای همیشه با یکی از مهم‌ترین شب‌های تاریخ فوتبال ایران پیوند خورده است؛ 29 اردیبهشت 1347، ورزشگاه امجدیه تهران. شبی که تیم ملی ایران با قهرمانی در جام ملت‌های آسیا برای نخستین بار بر بام فوتبال قاره ایستاد.
خیلی ها آغاز باشکوهی در فوتبال ایران داشته اما پایان خوبی نداشته اند اما حسن آقا حبیبی خداحافظی بسیار باشکوهی داشت و کفش هایش را در حضور سراستنلی ماتیوس آویخت!
سراستنلی ماتیوس شاید برای نسل امروز خیلی شناخته شده نباشد اما یک سرچ ساده در گوگل نشان می دهد که این اسطوره انگلیسی در سال 1956 اولین توپ طلای اروپا را با بازی در تیم بلکپول از آن خود کرد. ماتیوس یکی از بهترین دریبل زنان تاریخ بود که تداوم عجیبی هم در فوتبال داشت و حتی تا سن 50 سالگی در لیگ انگلیس بازی کرد و ...
سراستنلی ماتیوس به تهران آمد در بازی خداحافظی حسن آقا حبیبی در ورزشگاه امجدیه (شهید شیرودی فعلی) بازی کرد تا روزی تاریخی در فوتبال ایران رقم بخورد.
فوتبالیست های زیادی را می شناسیم که پس از خداحافظی، از فوتبال فاصله می گیرند اما حسن آقا حبیبی مسیر تازه‌ای را آغاز کرد و این بار به‌جای حضور درون زمین، از کنار خط برای ساختن تیم و پرورش بازیکن تلاش کرد.
او در پاس تهران به یکی از مربیان موفق فوتبال ایران تبدیل شد و تیمی ساخت که در دوران جام تخت جمشید دو بار به قهرمانی رسید.
حبیبی به‌عنوان نخستین سرمربی تیم ملی فوتبال ایران در دوران پس از انقلاب انتخاب شد؛ مسئولیتی سنگین در روزهایی که فوتبال کشور با شرایطی متفاوت و دشوار روبه‌رو بود.
او تیم ملی را به مسابقات فوتبال المپیک 1980 مسکو رساند، اما تحریم آن رقابت‌ها باعث شد ایران فرصت حضور در این میدان را از دست بدهد. با این حال، کارنامه او در تیم ملی با یک افتخار دیگر همراه شد: کسب مقام سوم جام ملت‌های آسیا 1980 کویت!
داستان حسن حبیبی با تیم ملی و پاس به پایان نمی‌رسد. او سال‌های زیادی را در آرارات سپری کرد و نقش مهمی در شکل‌گیری و تقویت این تیم داشت. برای او مربیگری صرفاً حضور روی نیمکت و نتیجه گرفتن نبود؛ ساختن بازیکن و انتقال تجربه به نسل‌های بعد نیز اهمیت زیادی داشت.
نام‌های بزرگی در فوتبال ایران از شاگردان او بودند؛ از ناصر حجازی و علی پروین گرفته تا حمید علیدوستی، خداداد عزیزی، کریم باقری، یحیی گل‌محمدی و مهرداد میناوند. بازیکنانی از نسل‌ها و دوره‌های مختلف که هر کدام بخشی از تاریخ فوتبال ایران را ساختند و ... روح حسن آقا حبیبی شاد، جایش سبز و یادش گرامی باد.
