دشمن تراشی بی خود و بی جهت!

به گزارش هفت ورزشی، آنهایی که مویی در این فوتبال سفید کرده و خاک آن را خورده اند معتقدند یاغی شدن و رفتن به تیم رقیب سنتی عاقبت به خیری به دنبال ندارد.

واضح و مبرهن است بازیکنی که از استقلال به پرسپولیس یا بالعکس می رود آینده حرفه ای خود را به مخاطره انداخته و شاید دیگر نتواند به عنوان سرمربی یا یک مدیر محبوب و موفق به کار خودش در فوتبال ایران ادامه دهد.

در این میان برخی بازیکنان هم دیده می شوند که بدون یاغی گری یا رفتن به استقلال و پرسپولیس خود را از چشم تماشاگران فوتبال انداخته ومی اندازند.

یکی از این بازیکنان بی تعارف شجاع خلیل زاده است؛ بازیکنی که در اغلب ورزشگاه ها شعارهایی علیه خود می شنود.

بی تردید  هرگونه توهین در ورزشگاه‌ها عملی زشت و غیر قابل دفاع است و به هیچ عنوان نمی‌توان از آن دفاع کرد. این توهین‌ها چه از طرف هواداران ملوان و تراکتور باشد و یا پرسپولیس و استقلال فرقی نمی‌کند و باید با خطاکاران برخورد شود اما به هر حال یک سری از بازیکنان هستند که حساسیت زیادی علیه خود به وجود می آورند.

شجاع خلیل زاده همان قدر که هواداران تیم سابق خودش پرسپولیس را تحریک می کند به همان نسبت هم استقلالی ها را وادار به سر دادن شعار علیه خودش می کند!

او یک مدافع ملی پوش است ولی رفتاری در یزد بروز می دهد که واکنش هواداران چادرملو را به دنبال دارد و... خلاصه آن که شجاع خلیل زاده هر روز بیشتر از دیروز تلاش می کند از چشم فوتبالدوستان غیر تبریزی بیفتد!

چرا؟ به راستی چرا شجاع خلیل زاده به پس از بازنشستگی از فوتبال فکر نمی کند؟

شجاع خلیل زاده با خودش خلوت کند و حتی از خودش بپرسد:« چرا محمد نادری در هیچ ورزشگاهی توهین نمی شنود؟ مگر همین نادری از پرسپولیس به استقلال نرفت؟»

این دشمن تراشی بی خود و بی جهت هیچ توجیهی ندارد و در پایان سخت کوتاه کرده و می نویسیم: از ما گفتن بود آقای خلیل زاده!