کشتی با رستم برای دیده شدن؛ کمدی یا تراژدی؟!

به گزارش هفت ورزشی، "آقای علیرضا دبیر طرفدار فوتبال است. فوتبال یک ورزش پرطرفدار است و این در کشور باب شده که هر کسی بخواهد دیده شود می‌آید و درباره فوتبال اظهار نظر می‌کند. کسی که عاشق دیده شدن هستند بلااستثنا می‌آیند و درباره فوتبال نظر می‌دهند!"

ابتدا تصور کردیم این صحبت های علی پروین است که علیه علیرضا دبیر زده اما بلافاصله به خاطر آوردم اسطوره باشگاه پرسپولیس رفاقتی دیرینه با مرحوم رکن الدین دبیر پدر رییس فدراسیون کشتی داشته و علیه او مصاحبه نمی کند.

به خواندن مصاحبه ادامه دادیم: " صندلی فدراسیون کشتی یک صندلی پهلوانی است. این صندلی منش پهلوانی می‌خواهد. افرادی که در سنوات گذشته رئیس این فدراسیون بودند، همگی منش پهلوانی داشتند؛ از رسول خادم تا طالقانی‌ها نزد مردم محبوب هستند."

با توجه به اینکه علی دایی رابطه خوبی با برادران خادم دارد با خود گفتیم شاید این صحبت های جدید شهریار فوتبال ایران باشد اما نه! علی دایی مدت هاست علیه علیرضا دبیر حرفی نمی زند و...

دوباره نگاهی به مصاحبه انداختیم که طرف گفته بود:" این موضوع و صحبت کردن علیرضا دبیر درباره فوتبال  مثل این است که وزارت بهداشت مراسم بهترین‌های وزارت نفت را برگزار کند. عملا غیرممکن است. من فوتبال را بیشتر می‌فهمم و پیچ و خم اینجا را می‌دانم. همانطور که در عین حال در مدیریت کشتی شاید سررشته نداشته باشم."

احساس کردیم این حرف های مهدی مهدوی کیاست که سال ها ستاره تیم ملی بوده و در بوندس لیگا توپ زده است ولی او هم در امارات به سر می برد و خیلی اهل جنجال و حاشیه و صحبت علیه فوتبالی ها هم نیست چه رسد به علیرضا دبیر!

هر چه جلوتر می رفتیم و مصاحبه را می خواندیم بیشتر متعجب می شدیم چون طرف در بخشی از آن گفته بود:" تمام تمرکز ما بر اصول فوتبال است و نظام را هزینه نمی‌کنیم. نظام متعلق به فرد نیست و برای همه است. از نظام مایه گذاشتن کار درستی نیست. چند وقت برق یک فدراسیون قطع شد، می‌شود بگوییم باید نظام ورود کند؟ قطعا نه! در جنگ چهل روزه، یک روز چراغ فدراسیون فوتبال خاموش نشد؛ ضمن اینکه ما اعزام داشتیم، رئیس فدراسیون، اعضای هیئت رئیسه و پرسنل پای کار بودند. اتفاقا محل جغرافیای فدراسیون صبح تا شب مورد تهاجم قرار داشت. هرشب رئیس فدراسیون در میادین حضور داشت و بیشترین تعداد موکب‌ها را ما داشتیم اما نیامدیم از خودمان فیلم بگیریم و منتشر کنیم."

پیش خود گفتیم این دیگر صحبت های مهدی تاج است که در جایگاه رییس فدراسیون فوتبال از صحبت های اخیر علیرضا دبیر مبنی بر اینکه "نظام تکلیف فوتبال را روشن کند" ناراحت شده و خواسته است جواب همتای خودش در فدراسیون کشتی را بدهد اما زهی خیال باطل!

این حرف های مهدی تاج هم نبود بلکه حمله تند محمدرحمان سالاری به علیرضا دبیر است! مدیر جوانی که با 21 رأی و در وقت های اضافی توانست در مجمع فدراسیون رأی آورده و به هیأت رییسه فدراسیون فوتبال آن هم به عنوان کارشناس (!) راه پیدا کند.

کدام کارشناس؟ بماند!

و اما علیرضا دبیر کیست؟ او یک قهرمان المپیک است که پدرش رکن‌الدین دبیر استعدادیاب و مربی زحمتکش فوتبال در شهرری بود و در تیم فوتبال سیزده آبان بازیکنان زیادی را به فوتبال تهران و ایران معرفی کرد. مرحوم رکن الدین دبیر مربی اول فرزندش بود که خیلی هم دوست داشت علیرضا فوتبالیست شود اما او راه دیگری را انتخاب کرد و کشتی گیر شد تا مدال طلای المپیک و مسابقات جهانی را برای کشورمان کسب کند.

حالا محمدرحمان سالاری علیه علیرضا دبیر مصاحبه کرده و او را غیر متخصص و خودش را متخصص فوتبال خوانده است اما با کدام رزومه؟!

متأسفانه به نظر می رسد برخی ها در همین فوتبال بیشتر دنبال دیده شدن باشند تا علیرضا دبیر!

 خیلی ها شاید برای اولین بار با همین مصاحبه اسم محمدرحمان سالاری را شنیدند درحالی که او همراه تیم ملی فوتبال بانوان به استرالیا سفر کرده و اسم و رسمی آنجا به هم زده بود!

یکی از دوستان همکار می گفت:« در این فوتبال کشتی گرفتن با رستم دو سر برد است چراکه اگر رستم را ببرید، رستم را شکست داده اید و چنانچه از رستم شکست بخورید، به رستم باخته اید!»

این دعوای رسانه ای حداقل باعث بیشتر دیده شدن عضو نه چندان شناخته فدراسیون فوتبال شد که نه قهرمان سرشناسی است، نه مدیر مطرحی است و نه حتی یک چهره فوتبالی اما سریع ترین شیوه برای دیده شدن را پیدا کرده است. روشی که پیش تر برخی دوستان رسانه ای و غیر ورزشی علیه بزرگانی همچون علی دایی در پیش گرفته بودند و ...

حرف زیاد است اما مجالی نیست! مخلص کلام آن که علیرضا دبیر هم ایراداتی دارد و شکی در آن نیست اما همین علیرضا دبیر با همه انتقادات وارده به عنوان یک قهرمان المپیک همان قدر حق دارد در عرصه ورزش و فوتبال نظر بدهد که امثال محمدرحمان سالاری باید سکوت کنند. راستی کشتی گرفتن با رستم همیشه بازی دو سر برد نیست؛ همان طور که همیشه هم بدنامی بهتر از گمنامی نیست. باور بفرمایید آقای سالاری!