شماره ۱۰؛ نمره ۱۰ از ۱۰!

به گزارش هفت ورزشی، دیروز دربی برگزار شد و طبق معمول روال همیشه باید امروز از دربی و بازی استقلال و پرسپولیس حرف بزنیم اما نه!

راستی محسن نامجو هم به ایران برگشت اما او هم سوژه امروز ما نیست و آنچه این مطلب را به درازا می کشاند یک ابر ستاره است.

هر چیزی یک روزی بالاخره به سکانس پایانی خودش می رسد؛ حتی زیباترین داستان ها!

حالا صحبت از جنگجویی است که سال ها جنگید، سال ها شکست خورد و دوباره ایستاد در حالی که گاهی در میان میلیون ها آرژانتینی تنهای تنها بود.

چه تابستان هایی که با اشک در چشم، با فکر کنار کشیدن از رؤیای یک کشور جنگید اما ... کم نیاورد!

ماند، جنگید و طلسم را شکست؛ کوپا آمریکا را بالای سر برد که پیش تر دیه گو مارادونا بالای سر برده بود.

دن دیه گو میراثی به جا گذاشت و او این میراث را ادامه داد. سال های آینده شاید دیگر کسی از شکست هایش ننویسد و همه او را با جام جهانی در آغوش و لبخندی بر لب به یاد خواهند آورد.

یک آرژانتینی نوشته بود؛ خورشید آرژانتین غروب کرد!

چه تعبیر زیبایی برای اسطوره ای که با فوتبال ساده، هوشمندانه، تکنیکی و تماشایی اش تاریخ ساز و فراموش نشدنی شد.

کنترل شگفت انگیز روی توپ، پاس های دقیق و توانایی ساختن موقعیت در لحظه به لطف استعداد خدادادی و دریبل های بی بدیل او را از دیگران متمایز کرده بود.

سال های درخشان در بارسلونا و تیم ملی آرژانتین و مسیری پرافتخار که برای او طی شد؛ مسیری که نامش را در خاطره نسل های مختلف فوتبالدوستان ماندگار کرده است.

آری، بالاخره آن روزی که هیچ کس دوست نداشت، رسید؛ لیونل مسی پس از دو دهه پوشیدن پیراهن آرژانتین، برای همیشه از تیم ملی خداحافظی کرد.

از روزهایی که بعد از باخت ها اشک می ریخت و همه از او انتقاد می کردند تا روزی که کوپا آمریکا و جام جهانی را فتح کرد.

لیونل مسی با آرژانتین همه چیز را تجربه کرد؛ باخت، فشار، انتقاد، اشک، قهرمانی و در نهایت رسیدن به چیزی که تمام عمر دنبالش دوید!

همه می دانستیم بالاخره یک روزی می رسد که ... اما باز هم تحمل آن سخت است؛ فوتبال بدون مسی!

برای بسیاری از فوتبالدوستان دنیا، لیونل مسی فقط یک ستاره نبود که بدرخشد و برود اما برای نگارنده (مهدی یکتا) تکرار یک شماره 10 افسانه ای دیگر بود.

او روایت دوباره دیه گو مارادونا بود؛ روایتی تکراری اما باز هم جذاب که دوست داشتم باز تکرار و تکرار و تکرار شود.

حالا چرا خداحافظی لیونل مسی برای من این قدر سنگین است؟

چون دیگر تکرار نمی شود و دیگر نمی توانم با دیدن فوتبال، دریبل، پاس و گل های یک ستاره یاد مارادونا بیفتم!

چون از کودکی تا نوجوانی و از نوجوانی تا جوانی و حتی تا امروز و میانسالی طرفدار تیم ملی آرژانتین بوده و خواهم بود.

پیراهن آبی و سفید راه راه، من را به سمت آرژانتین کشاند یا دریبل های جادویی دیه گو مارادونا نمی دانم و شاید هم هر دو!

با لیونل مسی فوتبال برای من آینه ای شد که در آن باز هم مارادونا را دیدم اما بعد از مسی چه طور؟

تیم ملی آرژانتین دیگر بعد از این ابر ستاره، مارادونا و مسی دیگری به خود خواهد دید؟

این نسخه دیدنی و زیبا باز تکرار خواهد شد؟ نه! این بار تکراری در کار نخواهد بود و لیونل مسی هم مثل مارادونا از زمین بازی به زمین حافظه من و همه طرفداران تیم ملی آرژانتین کوچ خواهد کرد. یک شماره 10 که نمره فوتبالش از 10 تا ابد 10 خواهد بود؛ خداحافظ کاپیتان!