آقای میثاقی! پای اسپانیا وسط بود

به گزارش هفت ورزشی، پس از پایان بازی ایران و مصر دوباره "اگر"های جدیدی مطرح شد؛ "اگر" غنا بتواند کرواسی را ببرد، "اگر" ازبک ها به کنگو نبازند و "اگر" بازی اتریش و الجزایر برنده نداشته باشد و ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به دست هم بدهند تیم ملی ایران به مرحله حذفی جام جهانی صعود می کند.

شاید محمدحسین میثاقی و مجریان ورزشی یا حتی مردم فوتبالدوست ایرانی بیشتر از همه روی الجزایر حساب کرده بودند.

الجزایر که در جام جهانی 1982 اسپانیا زخم خورده تبانی اتریش و آلمان در رسوایی خیخون بود.

44 سال بعد از حذف از جام جهانی 1982 به خاطر تساوی اتریش مقابل آلمان غربی، الجزایر نه تنها دنبال انتقام از اتریش نبود، بلکه با عقل محاسبه‌گر، حتی پیروزی هم نمی‌خواست در ناخودآگاه خود یک تساوی را جست‌و‌جو می‌کرد تا در دور بعد با سوئیس بازی کند نه اسپانیا!

بازی الجزایر و اتریش در کانزاس‌سیتی از همان ابتدا زیر سایه یک معادله حساس برای ایران برگزار می‌شد. شاگردان امیر قلعه‌نویی بعد از سه تساوی در گروه G منتظر بودند تا در این مسابقه، یک تیم برنده از زمین بیرون بیاید.

تا دقیقه 3+90 همه چیز به سود ایران چرخید، ریاض محرز گل سوم الجزایر را زد و در آن لحظه اتریش در آستانه حذف بود، اما کالادزیچ چند ثانیه بعد وارد زمین شد و با ضربه سری که آخرین پیچ داستان بود، نتیجه را 3-3  کرد. این نتیجه اتریش را به عنوان تیم دوم و الجزایر را به عنوان یکی از تیم‌های سوم برتر راهی مرحله یک‌شانزدهم نهایی کرد و ایران را از جام کنار زد.

معادله خیلی ساده و فوتبالی بود؛ الجزایر به دنبال بازی راحت تر با سوییس بود و دوست نداشت در مرحله بعدی به مصاف تیم قدرتمند اسپانیا برود.

برای ریاض محرز و یارانش اهمیتی نداشت ایران حذف شود یا حتی انتقام رسوایی سال 1982 خیخون هم مهم نبود!

الجزایر برای خودش بازی کرد، همان طور که اتریش هم برای خودش بازی کرد اما تیم ملی ایران دل به ساق های الجزایر و اتریش بست که اشتباه بزرگی بود.

مخلص کلام آن که توهم توطئه یا تبانی الجزایر و اتریش را فراموش کنید و ببینید خودمان کجا اشتباه کردیم که حذف شدیم؟!