آنهایی که دختران ایران را از بازگشت به وطن ترساندند، مجرم نیستند؟

به گزارش هفت ورزشی ، مرض وایرال شدن مدتهاست به جان عده ای از مجریان تلویزیون افتاده و آنها بدون این که به عواقب حرف های خود فکر کنند، هیجانی می شوند و هر چه به دهن شان می رسد می گویند.

نمونه اش همین ماجرای تیم ملی بانوان که در واکنش به سکوت آنها در جریان پخش سرود ملی در بازی ایران و کره جنوبی، یک مجری تلویزیون، هیجان زده دختران ایران را از برگشتن به وطن ترساند.

بدون هیچ شک و تردیدی آنهایی که از صحنه های بمباران ایران مخفیانه فیلم می گیرند و برای رسانه های خارجی می فرستند و یا حتی با پخش آن در فضای مجازی، غیرمستقیم صحنه های تخریب اماکن عمومی و خصوصی کشور را به دست رسانه های خارجی می رسانند، مجرم هستند و باید با آنها برخورد شود چرا که با این کار به دشمن روحیه مضاعف می بخشند اما تکلیف آنهایی که با حرف های مخرب خود، روحیه جوانان ایران را بمباران می کنند، چیست؟

با آن مجری همه فن حریفی که در هر زمینه ای خود را متخصص تصور می کند و توهم صائب نظری و صاحب نظری دارد، چه باید کرد؟ همان که به ملی پوشان فوتبال ایران لقب بی شرف داد و این دختر بچه ها را از بازگشت به ایران ترساند، آیا متهم و مجرم نیست؟

اگر دخالت به موقع دادستانی و بیانیه مهربانانه این مرجع و مقام قضایی نبود و اگر معاون اول رییس جمهور و رییس فدراسیون فوتبال به موقع وارد عمل نمی شدند و مهربانانه به دختران ایران پیام نمی دادند درهای ایران و آغوش وطن به روی شان باز است، بدون تردید شمار دخترانی که از ترس، به اشتباه در استرالیا پناهنده شدند، دستکم 100 درصد افزایش داشت و ما امروز شاهد پناهندگی 12 ملی پوش بودیم نه 6 ملی پوشی که البته خوشبختانه یکی از آنها پشیمان شده و گفته می شود دو نفر دیگرشان هم احتمال بازگشت دارند.

حرف های تند و بی منطق یک مجری که نه شناختی از روحیات ورزشکاران دارد و نه اصل ماجرای سکوت ملی پوشان در جریان پخش سرود ملی در بازی اول را می داند، باعث شد برخی اعضای تیم ملی بانوان تصور کنند اگر به ایران برگردند با برخورد قهرآمیز حکومت مواجه می شوند. همین تصور غلط، جرقه اول را برای پناهندگی زد و باعث آن حرکت ناهنجار کمک خواستن با اشاره دست در اتوبوس تیم ملی شد و به وزیر مهاجرت استرالیا این مجوز را داد که با تحریک مخالفان ایران از پلیس استرالیا بخواهد پنج بازیکن تیم ملی بانوان را از در پشتی هتل فراری بدهد.

آیا مقام و مسوولی پیدا می شود که به این تیپ مجریان هشدار بدهد از دشمن سازی و عصبانی کردن مردم دست بردارند؟ آیا کسی هست که به آنها بگوید وقتی در موضوعی تخصص ندارند، دهان خود را ببندند؟

شما به رفتار مجریان ورزشی صدا و سیما دقت کنید؛ آنها چون روحیات ورزشکاران را می شناسند، عاقلانه درباره این اتفاق حرف زدند و به جای گفتن جمله اعصاب خراب کن و تحریک آمیز «شما با بودجه این مملکت ملی پوش شدید» خطاب به دختران ایران گفتند «هنوز فرصت دارید از تصمیم اشتباه خود برگردید و شما هنوز هم تاج سر ایران هستید» و همین حرف به موازات بیانیه دادستانی، حرف های محمدرضا عارف، مصاحبه روحیه بخش مهدی تاج و … باعث شد بازیکنانی که وسوسه شده بودند در استرالیا بمانند، همراه تیم ملی بانوان از سیدنی خارج شوند.

این تفاوت رویکرد از تخصص می آید… کاش یاد بگیریم وقتی با پدیده ای آشنا نیستیم، در جایگاه دانای کل قرار نگیریم و هر حرفی را به زبان نیاوریم.