سوگل خلیق به عنوان یکی از بازیگران زن خوشآتیه و محبوب شناخته میشود، ریشههای عمیقی در تئاتر دارد و همین پیشینه غنی باعث شده تا در هر نقشی، از درامهای اجتماعی گرفته تا سریالهای نمایش خانگی، خوش بدرخشد.
زندگی و ریشههای خانوادگی
سوگل خلیق متولد اواسط دهه شصت در شهر تهران است. او در خانوادهای بزرگ شد که اگرچه مستقیماً در فضای هنر نبودند، اما همیشه مشوق استعدادهای او بودند. سوگل پیوند عاطفی بسیار عمیقی با مادرش داشت؛ مادری که به گفته خود او، بزرگترین تکیهگاه زندگیاش بود. متأسفانه او در سالهای اخیر سوگوار از دست دادن مادرش شد که این اتفاق تاثیر عمیقی بر روحیه او گذاشت. همچنین برادرش تنها همراه نزدیک او در سالهای اخیر بوده است.
اشتیاق به دنیای نمایش از همان دوران نوجوانی در وجود سوگل شکل گرفت. او برخلاف بسیاری که بازیگری را صرفاً یک شهرت زودگذر میبینند، به دنبال یادگیری آکادمیک رفت. انتخاب رشته کارگردانی تئاتر در دانشگاه هنر تهران، نشاندهنده هوشمندی او بود؛ چرا که میخواست از زاویهای فراتر از یک بازیگر به صحنه نگاه کند.
ورود به دنیای حرفهای: از صحنه تئاتر تا قاب تصویر
مسیر هنری سوگل خلیق از کلاسهای بازیگری و صحنههای تئاتر دانشجویی آغاز شد. او معتقد است که تئاتر، «خانه اول» اوست و هیچگاه ارتباطش را با این فضا قطع نکرده است. حضور در نمایشهای مختلف به او کمک کرد تا تکنیکهای بیان و بدن را به خوبی فرا بگیرد.
اولین تجربه جدی او در مقابل دوربین سینما، در سال ۱۳۹۳ و با فیلم «دو» به کارگردانی سهیلا گلستانی رقم خورد. حضور در این فیلم که تهیهکنندگی آن را پرویز پرستویی بر عهده داشت، فرصتی طلایی برای یک بازیگر تازهکار بود تا در کنار بزرگان سینما مشق بازیگری کند. اما نقطه عطف و سکوی پرتاب او به سمت شهرت عام، حضور در سریالهای تلویزیونی و به ویژه سریالهای نمایش خانگی بود.
درخشش در تلویزیون و محبوبیت با «دلدار»
اگرچه سوگل پیش از آن در سریالهایی نظیر «پرواز در ارتفاع صفر» به ایفای نقش پرداخته بود، اما بازی در نقش «رونا» در سریال دلدار (به کارگردانی برادران محمودی) نام او را بر سر زبانها انداخت. او در این سریال نقش دختری مقتدر و در عین حال عاشق را بازی کرد که با چالشهای خانوادگی و اجتماعی دست و پنجه نرم میکند. میمیک صورت آرام و توانایی در انتقال حس با چشمها، از ویژگیهای بارز بازی او در این مجموعه بود که مخاطبان بسیاری را با خود همراه کرد.
تسخیر نمایش خانگی: از «همگناه» تا «دفتر یادداشت»
با رونق گرفتن پلتفرمهای نمایش خانگی، سوگل خلیق توانست تواناییهای خود را در بستری متفاوت نشان دهد.
-
همگناه: حضور او در نقش «سیما» در سریال پرطرفدار مصطفی کیایی، یکی از سختترین و جسورانهترین انتخابهای او بود. بازی در نقش دختری که با چالشهای هویتی روبروست، ریسک بزرگی محسوب میشد که سوگل به بهترین شکل از پس آن برآمد و تحسین منتقدان را برانگیخت.
سیاوش: او در این سریال نشان داد که میتواند در فضاهای رئالیستی و خشنتر نیز نقشآفرینی موثری داشته باشد
-
قبله عالم: تجربه بازی در یک اثر کمدی-تاریخی، وجه دیگری از انعطافپذیری او را به نمایش گذاشت.
-
دفتر یادداشت: بازی در کنار بزرگان کمدی ایران مثل رضا عطاران، آخرین چالش او بود که با استقبال بسیار خوبی مواجه شد.
